Home » Deloitte vult accountants aan met psychologen

Deloitte vult accountants aan met psychologen

Het is een goed bewaard geheim gebleven. Topmanagers en ondernemers spreken soms niet de gehele waarheid. Maar nu, nu wordt het allemaal anders. Door de nieuwe boekhoudregels lopen de accountants het gevaar aangesproken te worden en dat willen ze niet. Het woord “fraude” is gevallen en de accountants reageren met “psychologen”.

De standaard boekhouder is goed van geloof. Hij benadert de zaken rationeel en vertrouwt op de aangeleverde cijfers. Dat er met die cijfers geknoeid zou kunnen zijn, dat komt bij de boekhouder niet op, want dat is iets dat hij zelf nooit zou doen. Het bestaat gewoon niet in zijn verwachtingspatroon.

De praktijk is echter iets weerbarstiger gebleken. Denk even terug aan de “boekhoudschandalen” en u weet waar ik het over heb. Dit zijn feiten waar de accountant liever niet mee geconfronteerd wordt, want dat schaadt de goede naam.

Vanaf dit boekjaar, 2007, moeten de accountants, als extra controle op de frauderende ondernemers, een interview afnemen van deze ondernemers om vast te stellen dat de gehele waarheid boven tafel is gekomen. Deloitte heeft goed naar zichzelf gekeken en denkt dat met de huidig aanwezige competenties niet tot een goed einde te kunnen brengen. Terecht, want als je er al een paar keer “tussengenomen” bent, dan wordt je achterdochtig. Het antwoord op dit probleem ligt voor de hand. Huur een aantal mensen in die specifieke kennis bezitten van het menselijk brein en je hebt de fraudeurs zo boven tafel. Het zou ook een handige tip zijn voor politie en justitie. Niks meer leugenachtige verklaringen en alle misdaadzaken opgelost, want de psychocop is niet te bedriegen.

Nu had ik laatst een klein praktijkgevalletje aan de hand. Een ondernemer gaat wel eens naar de sportschool, koopt daar een paar biertjes en levert vervolgens het bonnetje in op de zaak als representatiekosten. Dit is natuurlijk maar een heel klein voorval, maar helemaal zuiver is het niet. En dat mag niet. Ik zie dit gesprek al voor me:

Psychocop: “Weet u zeker dat deze biertjes opgevoerd dienen te worden als representatiekosten?”

Ondernemer: “Ja”

Psychocop: “Hoe bent u aan die kennis gekomen?”

Ondernemer: “Op de sportschool”

Psychocop: “Nee, ik bedoel de wetenschap dat het representatiekosten zijn”

Ondernemer: “Als ik een biertje drink met een relatie, zijn dat representatiekosten”

Psychocop: “Waren het wel klanten van u?”

Ondernemer: “Nee, maar ze zouden het wel kunnen worden”

Erg plat voorbeeld natuurlijk, maar de kern van de zaak is duidelijk. Als iemand de waarheid niet wenst te vertellen, doet hij dat niet, zeker niet aan een vreemde. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat de accountants dat ontdekken.

Een andere verklaring voor deze opmerkelijke keuze kan zijn dat de accountants al lang weten dat ze toch belazerd worden, maar dat ze alles in het werk willen stellen om aan te tonen dat hen niets aan te rekenen valt. Bij nader inzien denk ik dat deze laatste verklaring plausibeler klinkt dan de eerste…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *