Home » Verandering van buitenaf

Verandering van buitenaf

Zo noemen we dat als de verandering wordt afgedwongen door de omgeving. Dat kan van alles zijn; Teruglopende omzet, ontevreden aandeelhouders, sociale of morele bezwaren, verloop van personeel en nog een veelvoud aan kenmerken die duiden op een afnemende behoefte aan uw organisatie.

Het is bijna niet voor te stellen, maar veel organisaties zijn zo naar binnen gekeerd dat zij de toenemende druk van buiten niet waarnemen, totdat het een niveau bereikt dat onhoudbaar wordt. Onhoudbaar voor de eigen organisatie bedoel ik. Het heet dan een crisis en die vormt meestal wel aanleiding om na te denken over verandering. In sommige gevallen kan er nog een reddingspoging worden ondernomen en in andere gevallen houdt de organisatie op te bestaan. Het staat gelijk aan de evolutie; Niet de sterkste, maar de soort met het beste aanpassingsvermogen overleeft.

Dagelijks neem ik het waar. Mensen zoeken naar de bevestiging van hun eigen idee. Dat geeft ze namelijk de zekerheid dat hun idee niet afwijkt van de gangbare gedachte, waardoor het een geldig en goed idee wordt. De ontkenning daarentegen wordt veelal niet waargenomen. Het menselijk brein heeft een fantastisch filter voor deze ontkenning. Het menselijk welbevinden, jezelf goed voelen, heeft weinig te maken met overleven, maar alleen met jezelf goed voelen. Sommigen werken zichzelf heel efficiënt de afgrond in. Denk maar eens aan de vele verslaafden.

In organisaties is het niet echt anders. Het organisatieconcept (dat wat de organisatie produceert), staat vaak zo vast als een huis. Zeker als het een organisatie betreft die een ruime ervaring heeft opgebouwd, en dus voldoende ervaring heeft om zelf te kunnen inschatten hoe de omgeving eruit ziet, worden de ogen gesloten. Een geluid dat dit concept aan de orde kan en wil stellen wordt ervaren als “niet relevant voor ons”.

Het gevaarlijke aan deze manier van denken schuilt in het gegeven dat de zelfingenomen houding anderen ertoe aanzet om dezelfde houding te kiezen. Het één lokt het ander uit. Van communicatie is geen sprake meer, want beiden zijn slechts hun eigen idee aan het verdedigen, waardoor er geen verbinding kan ontstaan. De uitgewisselde informatie verzand in de bak “niet relevant” en we gaan weer over tot de orde van de dag.

Het openstaan voor andere informatie blijkt in veel gevallen een lippendienst te zijn. Het komt erop neer dat het verhaal wordt aangehoord en beantwoord met een welgemeend advies. Dat is jammer als je op zoek bent naar een vorm van samenwerking, want dan zoek je verbinding en dat blijft nu net achterwege bij een lippendienst.

Bij deze strategie komt de verandering van buitenaf vanzelf. Waar en hoe hij zich zal aandienen weet ik ook niet, maar dat hij komt is evident, want de veranderingen in de omgeving gaan gewoon door.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *