Home » Waar niemand op zit te wachten

Waar niemand op zit te wachten

:horror Het was een radioslogan bij 3fm. “Een bericht waar niemand op zit te wachten” stond in het teken van informatie die eigenlijk niemand interesseert. De dj las een krantenartikel voor, waar niemand op zat te wachten. Zo is er ook informatie die wel interessant is, maar niemand wil horen.

Wie interesseert zich bijvoorbeeld voor de echte inflatiecijfers of de werkelijke toegevoegde waarde van beursgenoteerde ondernemingen. Dat zijn zaken die enerzijds voor veel mensen een “ver van mijn bed show” zijn en anderzijds vakkundig door de belanghebbenden worden ingevuld zodat een denkkader ontstaat dat past bij de wensen. Willem Middelkoop heeft in zijn boek “Als de dollar valt” een uitvoerige beschrijving gegeven van hoe deze dingen worden vormgegeven zodat ze blijven zoals ze zijn. Wie zich afvraagt hoe het komt dat er ondanks de gunstige economie en de lage inflatiecijfers, toch stelselmatig meer van hem gevraagd wordt, doet er goed aan dit boekje eens te raadplegen. Het is voor een breed publiek geschreven in herkenbare taal.

Vorm is belangrijk. Niet wat het echt is, maar wat het lijkt te zijn is wat ertoe doet. Tenminste, zo lijkt het. Grote budgetten worden besteed aan marketing en branding om ervoor te zorgen dat de merkbeleving past bij het concept waar een consument zich mee wil identificeren. Jort Kelder introduceerde het “Regiliootje maken”, waarmee hij het rondje door de PC-Hooft van Regilio Tuur bedoelde. Zelf was ik Tuur al lang vergeten, maar die spraakmakende zonnebril, die vergeet ik nooit meer. Zo “branden” wij ons eigen voorkomen, geheel in lijn met de industrie die daar piekfijn op inspeelt en de televisie die het in beeld brengt. Het is een wisselwerking die zichzelf in stand houdt.

Branding, beeld, concept en imago hebben een status gekregen die alles overheerst. Het gaat niet meer over het aanpakken van een werkelijk probleem, maar van een beeldprobleem. Een afwijking van het gewenste concept is erger dan honger. BNR newsradio besteedde gisteren aandacht aan de kinderarbeid in derdewereldlanden. De stelling luidde dat er een importverbod zou moeten komen voor die goederen om iets te doen aan de kinderarbeid. Wat niet in de discussie naar voren kwam is dat juist de handelaren in die goederen ervoor zorgen dat de producten meerdere malen over de kop gaan in marge. Als een iets groter deel van die opbrengst bij de makers terecht zou komen, zou het probleem zich vanzelf oplossen. Er ontstaat iets meer lokale welvaart en dan krijgen ook die mensen de ruimte om na te denken over normen en waarden zoals wij die hier gewoon vinden (als ze dat al willen). Een verbod op de import van die goederen is alleen een strak signaal naar de eigen gemeenschap in de vorm van “kijk eens hoe goed wij zijn”. Daarbij wordt een bron van inkomsten aan de doelgroep ontnomen, waardoor de lokale welvaart afneemt. Sorry, maar het tegengestelde effect wordt bereikt met zo’n interventie, ook al klinkt het wel erg goed.

Dit hangt nauw samen met het hierboven geschetste beeld van de ratrace naar het beste imago. Vele euro’s worden besteed aan het vormen van het ideale beeld door de industrie en wederom worden vele euro’s besteed aan het volgen van die beelden door de consument. Je koopt een lifestyle en krijgt er een Harley Davidson bij, is het grapje dat we daarover maken, maar in iedere vorm van humor zit een kern van waarheid. De extra marge is nodig om de marketingmachine te bekostigen en de consument betaalt graag om het door marketing gevormde beeld te volgen. Een zelfversterkend principe.

Dit is duidelijk een bericht waar niemand op zit te wachten, want veel van ons welzijn is op dit principe gebaseerd. We weten dat het ergens een grens moet kennen, maar daar denken we liever niet over na. Wie dan weer leeft, wie dan weer zorgt, toch?

2 comments

  1. Alleen de lengte al Henk…..past bij de titel……….

    Maar nog een voorbeeld van consumenten die graag extra betalen; het energiedrankje van Red Bull. Van die 75% van de marktprijs worden luchtraces gesponsord( geeft je vleugels, toch?), veel reclame gemaakt, evenementen gesponsord ( oa de Holland Triathlon in Almere waat je het drankje als deelnemer en helper zelfs gratis krijgt). Maar doen ze het niet, dan wordt het drankje ook minder gedronken, maar is de wens naar beleving nog steeds aanwezig. Ook hier kunnen ze niet zonder elkaar.

    mvrgr. Bernard

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *