Home » Verslaafd aan de oplossing

Verslaafd aan de oplossing

:beats Niet aan de drank, drugs of andere vormen van genot, maar aan de (eigen) oplossing verslaafd zijn is een even hardnekkig fenomeen. In veel gevallen merkt u het niet eens, want dan werkt de oplossing voor u, maar wat als de oplossing oorzaak is van het probleem dat u bestrijdt?

Ik kwam hem weer keihard tegen. Een probleemgeval waarin twee partijen zich zo sterk in hun proces van strijd hebben gebonden, dat ze het gewoon lekker vinden. De strijd op zich geeft zoveel bevrediging, dat het resultaat ervan er niet meer toe doet. Beide partijen zien heel goed in dat de strijd waarin zij zich bevinden een hoogtepunt heeft bereikt, waardoor het echt niet meer kan en het dus anders moet, maar blijven wijzen naar de ander. Die ander zal moeten veranderen, want dan zal het beter worden. Die oplossing is helaas onmogelijk, want die ander weet namelijk heel goed dat hij, indien hij toegeeft, zichzelf gewonnen geeft en vervolgens met een nieuw conflict zal worden geconfronteerd, omdat het nu éénmaal gewoon lekker is. Het moment van crisis is daardoor ook het ultieme moment om “de winst” binnen te halen, reden te meer om  vooral niet op te geven. In dit soort processen spelen de inhoud en de vorm beide een afzonderlijke rol. De inhoud is de aanleiding om de vorm, de strijd, te blijven voeren. In de praktijk blijkt dan vaak dat er voldoende inhoud te vinden is om aan de behoefte van strijd vorm te kunnen geven.

Het winnen en daarmee bewijzen dat de oplossing werkt is belangrijker dan het oplossen van de conflictsituatie. Sterker nog, de strijd is een noodzakelijke voorwaarde om  te kunnen winnen. Gelijk halen en bevestiging krijgen van het eigen goede functioneren is de inzet van het spel. Daarvoor moet de strijd gewonnen worden, ongeacht de consequenties ervan, want bij verlies zou het zo kunnen zijn dat de gehanteerde oplossing niet werkt (in dit specifieke geval), dat doet af aan de overtuiging dat de oplossing altijd “goed” is en dat is nu net waarom de strijd werd aangegaan. Partijen hebben zich dan gevangen in een uiterst fnuikende vorm van dubbele binding, want beide oplossingen leveren verlies, waardoor slechts de vraag wie het verlies moet nemen overblijft. Het gaat om de macht om het verlies te mogen afdwingen of de winst te mogen nemen. Ofwel de vraag wie het beter weet.

Ik noem dat “lijden aan de oplossing”, dat betekent niet meer in kunnen zien dat de eigen oplossing voor een conflictsituatie een versterkend effect heeft op het conflict en dat er wellicht alternatieven zijn die wel mogelijkheden scheppen voor verbetering. De meest voor de hand liggende oplossing is de strijd vergeten en iets anders gaan doen, maar dat kan niet vanwege de hierboven genoemde redenen. Toegeven is om dezelfde redenen geen optie, dus wat kunnen we doen om te voorkomen dat er een rokend slagveld achterblijft met alleen maar verliezers. Zowel de relatie (wie weet het beter) als de inhoud (wat is beter) zijn inzet in dit spel, waardoor variëren op inhoud en betrekking kansloos wordt. Beide zullen worden ontkend als valide argumenten.

De oplossing voor dit soort conflicten bevindt zich in de kaders waarin dit spel wordt gespeeld. De definitie van de situatie, zoals die door partijen wordt neergezet. Er zijn varianten te over, juist omdat op beide aspecten, inhoud en betrekking, kan worden gevarieerd. De variaties zullen moeten worden ingebracht door derden, omdat partijen zelf niet meer in staat zijn buiten hun kaders te komen. Voor die derden wordt het dan belangrijk om juist gebruik te maken van andere mogelijke oplossingen die zij kennen en die beschikbaar te stellen als veilige uitweg.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *