Home » Guus kom naar huus, want de bonden…

Guus kom naar huus, want de bonden…

:scorn Gisteren kopte het NRC met “Ter Horst schrijft alle agenten over eindbod “. Ik was me wel bewust van de politiestaking, want de maandelijkse snelheidsbekeuring bleef uit. Maar dat het op een echt conflict begint te lijken was mij even ontgaan door de waan van de dag. Dus vroeg ik me af waar het nu eigenlijk over gaat.

Het lijkt er sterk op dat ons blauw op straat zichzelf ondergewaardeerd voelt. Ik herinner me nog een uitzending van P&W, waarin minister Ter Horst een ongemakkelijke vergelijking maakte met Tramconducteurs. Niet dat de laatste doelgroep minder waardig zou zijn, maar ze passen klaarblijkelijk met de agenten in dezelfde loonschaal van ambtenaren. De zaal reageerde heftig. Kaartjes knippen zou niet helemaal hetzelfde zijn als boeven vangen. Zelf heb ik met beide beroepen geen ervaring, maar zo van buitenaf denk ik dat daar iets in zit.

Het lijkt ook een argument te zijn dat de agenten onderbetaald worden, maar daarbij denk ik dat ze niet alleen zijn. Ik noem voor het gemak even het zorgpersoneel en de leraren. De bonden eisen 200 euro per maand erbij en Guusje antwoordt met 3,5% en nog een rits van mooie beloften. Uitgaande van een brutoloon van 2600 euro (dat is denk ik ruim geschat), komt dat neer op ongeveer 91 euro bruto. We praten dan over een gat van 109 euro per maand voor het eerste jaar. Het tweede jaar komt er nog 3,3% bij, waardoor het gat nog slechts 1 euro per maand bedraagt. Maar, dat is voor degene die het maximum van de loonschaal heeft bereikt. Wie nog voor het instapsalaris van 1571 euro werkt komt het eerste jaar 154 euro per maand tekort en het tweede jaar nog 91 euro per maand ten opzichte van de eis van 200 euro.

Dit is natuurlijk maar koehandel in de vorm van cijfertjes, met overigens aanzienlijke verschillen. Waar het werkelijk over gaat is de ondankbaarheid voor het politiewerk. Veel dienders vinden zelf hun werk ook niet aardig meer, zeker niet als ze het prestatiecontract moeten uitvoeren en de bevolking reageert daar met dezelfde afkeur op. Het is een wisselwerking tussen diender en volk. We moeten met z’n allen betalen voor iets waar we niet om hebben gevraagd. De verhalen daarbij zijn niet voor de poes, alle mooie slogans ten spijt. “Die pet past ons allemaal”, nou, mooi niet en zeker niet voor dat geld!

Guusje staat nu voor de dankbare taak om deze mensen weer gerust te stellen en uit te leggen dat we het allemaal niet zo hebben bedoeld. Dat we wel dankbaar zijn voor veiligheid en geborgenheid. Dat we het prettig vinden als er een bolhoed een bon onder de ruitenwisser stopt, omdat we even ergens parkeren waar zo’n onnozel bordje staat. Dat we het niet erg vinden dat er geen sporenonderzoek wordt gedaan als onze bezittingen uit huis geroofd zijn en dat er geen discussie over mogelijk is omdat hij of zij ook maar gewoon zijn werk doet. (“Blik op de weg” wel eens gezien?). Er ontstaat een enorme scheiding in de betekenis die verschillende mensen aan het politiewerk geven. Het is niet meer iets waar we gezamenlijk aan werken en de vruchten van plukken, maar het is meer iets van een organisatie geworden, die we politie noemen. Deze organisatie kunnen we dan ook als organisatie behandelen en de efficiëntie modellen er op loslaten. Het is een aparte entiteit, die buiten ons zelf (en de politiek) staat, zodat we daar objectief een oordeel over kunnen hebben. De organisatie zelf gaat zich ook als zodanig gedragen en definieert intern georiënteerde doelen waarmee zij haar bestaansrecht kan duiden (S.M.A.R.T.). Hieruit ontstaan de prestatiecontracten, zodat verkeersveiligheid kan worden uitgedrukt in aantallen bekeuringen. Het paradoxale is dat er dus overtreders moeten zijn om dit bestaansrecht te waarborgen. Deze tendens is in volle gang en heeft in de huidige omstandigheden veel kans om groter te worden.

Zo ziet het eruit alsof er geen oplossing mogelijk is en dat klopt ook als waardering wordt uitgedrukt in geld en prestatie moet worden uitgedrukt in aantallen. De waardering voor politiewerk moet bij de klantengroep vandaan komen, dat is dus iedereen die wel eens een agent ziet. Zoals de ontwikkeling nu gaande is, lijkt dat een steeds groter probleem te worden. Waar is de tijd gebleven dat de politie “je beste vriend” was? Nu vinden we het met z’n allen niet zo erg dat een diender maar zo weinig verdient. Want, als je hem nodig hebt, is ie er niet, en u begrijpt het al, juist als je hem kan missen…. dan hoor je plotseling:“Wat zijn wij aan het doen?”

Nog even een stapje verder, dan denk ik aan de verzelfstandiging van de politie. Maak de korpsen eigen ondernemers en alle problemen verdwijnen als sneeuw voor de zon. Ontwikkel ook marktwerking en concurrentie. Benoem een aantal mogelijke concurrenten en help ze in het zadel. Ik weet zeker dat Peter R. de Vries staat te trappelen om mee te doen. Wie geen boeven vangt krijgt geen geld, makkelijk zat. Maar of onze veiligheid daarmee is gediend, durf ik te betwijfelen.

:hkhoa Hoe lang gaat het nog duren voordat we gaan inzien dat de instrumentele benadering van een dienst, zoals het behouden van veiligheid, niet werkt. Het is éénvoudigweg niet in cijfers en of geld uit te drukken, hoe graag je dat ook zou willen. Het levert dit soort onzinnige conflicten op, waarbij gesproken wordt over 80 miljoen extra of 200 euro per maand. Wat betekent dat dan? Voor ons, de samenleving en de veiligheid? Helemaal niets.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *