Home » Neoliberaal marktfundamentalisme

Neoliberaal marktfundamentalisme

:money Het grootste onbegrip bij gewone mensen zoals ik ontstaat als grote instellingen, banken, fouten maken en niet de consequenties daarvan hoeven te aanvaarden. Bestuurders van failliete banken vertrekken met een gouden handdruk en de belastingbetaler mag op de blaren zitten. Althans, dat is de indruk die we ervan krijgen.

het zuurste hiervan is, dat deze mensen veelal de grootste aanhangers zijn van de vrije markt, maar op het moment dat die markt zijn werk gaat doen een uitweg vinden, waardoor ze ongeschonden uit de strijd kunnen vertrekken. In vergelijking met de gewone man, die zijn hypotheek niet meer kan betalen of zijn spaarcenten kwijtraakt, is dat erg wrang.

Bron Wikipedia

Adam Smith is de grondlegger van het marktdenken. De basisgedachte hierin is, dat als iedereen gedreven door eigenbelang, de grootste winst nastreeft, gezamenlijk de grootste winst wordt behaald. Hij sprak daarbij van de “ijzeren hand”. Het tuchtsysteem van de vrije markt, waardoor een juiste verdeling van welvaart gewaarborgd zou worden.  Hij hield er echter geen rekening mee, dat sommigen van ons in staat zijn om zich aan die tucht te onttrekken.
Het is een merkwaardig verschijnsel, want op het moment dat de vrije markt werkt en een grote speler van het toneeel dreigt te verdwijnen, komt de gemeenschapsgedachte om de hoek, die het geheel in stand houdt. De staat redt de banken, door middel van kapitaalinjecties, om te voorkomen dat het financiële stelsel instort. Dit alles omdat het verlies (voor de gemeenschap) anders niet te overzien zou zijn. Stelt u zich maar voor wat er gebeurt als het geld plotseling niets meer is dan oud papier.

Het onder curatele gestelde DSB werd verdacht van ongehoorde praktijken in de zin van koppelverkoop en koopsompolissen. Nu zitten er aan zo’n verhaal altijd meer kanten, maar waar rook is,….. Bovendien heeft ze niet zo heel erg braaf op haar eigen kaspositie gelet. Waarschijnlijk heeft het “hefboomeffect“, of met een duur woord de “leverage”, een ronduit onverantwoordelijke ratio gekend, wat simpelweg betekent dat er van iedere uitgeleende euro maar een heel klein deel van DSB zelf was. Als ondernemer zou je zeggen dat er wel wat weinig spek op de botten zat. Dat geeft te denken, vooral omdat de bank een instelling zou moeten zijn waar je veilig je spaarcenten in bewaring kunt geven. Toezicht daarop wordt gehouden door DNB, wat ook haar in een vervelend daglicht stelt. Hoezo, zo veilig als de Nederlandsche bank?

Nu wordt er gesteld dat het niet aan de kredietcrisis te wijten zou zijn, maar aan een vertrouwenscrisis. De verhalen zingen al rond dat het niet zo had hoeven zijn als… En natuurlijk dat het niet aan de bestuurders heeft gelegen. Alsof de oorzaak van de betalingsproblemen ligt in een roddelpraatje, niet berust op enige werkelijkheid, dat men maar beter niet had kunnen houden….. 

Ik durf te stellen dat het geen vertrouwenscrisis, nog een roddelpraatje of emotioneel kuddegedrag is. Het zijn gewoon de klanten, die met hun voeten spreken, zoals dat in een vrije markt gebeurt. Niets crisis, maar marktwerking. “Indien u niet verstandig met mijn geld omgaat en onverantwoorde risico’s neemt, haal ik het weer op”. Als u dan een echte neoliberale marktfundamentalist wilt zijn, wees dan ook nu groot en sterk, accepteer uw verlies, betaal netjes uw schulden af en neem uw verantwoordelijkheid, zoals andere mensen dat ook (moeten) doen.

Let wel, ik ben absoluut niet tegen marktwerking, maar het is net als met alle andere dingen, als je er “te veel” voor zet, wordt het dodelijk. We zien het aan de Amerikanen, die op dit moment zelf twijfelen (en daar voldoende aanleiding toe hebben) of hun marktmodel niet helemaal het juiste is. Wanneer dringt het bij ons door, dat we niet op deze (Amerikaanse) voet verder kunnen?? Natuurlijk zijn financieel experts prima in staat om zelf te bedenken hoe de beste rendementen kunnen worden gehaald, tegen een aanvaardbaar risico. Maar blijkbaar wordt de grens van aanvaardbaar in de loop van de tijd opgerekt en er is niemand die dat kan voorkomen.

:hkhoa Het probleem met toezicht is altijd de vraag wie er toezicht houdt op de toezichthouder. Aan het einde van de keten is geen toezichthouder meer. Daar staan wij als klanten, en het enige wat wij kunnen is met de voeten spreken en iemand opzoeken waar we wel op kunnen rekenen. Kritieke succes actoren?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *