Het is echt mogelijk, kijk maar; we voldoen aan de voorschriften voor straatverlichting

In het Brabantse Oosterhout is het weer vastgelegd (bron: omroep brabant), hoe mensen gewoon een opdracht uitvoeren, zonder zelf na te denken. Regels bepalen hoe en waar de parkeervakken moeten komen en andere regels bepalen hoe en waar de straatverlichting geplaatst dient te worden. Hierin is geen ruimte voor eigen initiatief, dus dat is netjes weggeregeld. Missie straatverlichting geslaagd, parkeervak verdronken.
Ik zeg bewust “weer” vastgelegd, want ik zet de Oosterhouters lelijk te kijk met dit voorbeeld, maar ze zijn beslist niet de enigen. Dit soort “foutjes” is aan de orde van de dag.
In dit geval zijn er een paar mensen geweest, met een opdracht onder de arm, die zonder blikken of blozen een lantaarnpaal voor een parkeervak plaatsen. Het is zo opmerkelijk, dat iedereen kan bedenken dat het niet echt handig is. Maar daar gaat het niet om. De mensen hebben wellicht zelfs geprobeerd om een leidinggevende te bellen, maar zijn er niet uitgekomen. “U bent aangenomen om lantaarnpalen te plaatsen en niet om na te denken, daar zijn wij voor”.
Daarom is het ongepast om de mensen die de paal hebben geplaatst hierop aan te spreken, zij voeren gewoon hun opdracht uit. Is die opdracht dan niet okee? Welnee, die voldoet aan alle richtlijnen, randvoorwaarden en andere voorschriften. Zijn de parkeervakken dan niet juist gepland? Welnee, ook hiervoor geldt hetzelfde; ze voldoen aan de regels. Waar gaat het dan mis? Ik zeg de papieren werkelijkheid, het bijzondere geloof in regels, papier en rationaliteit, waarmee de echte werkelijkheid (die je buiten kan zien) beheersbaar zou worden. Hele legers met mensen zitten het te bedenken, maar in de praktijk zie je welke kwaliteit het oplevert. Waar regels zijn, is geen aandacht nodig, toch?

Aandacht geven (en krijgen) is een heel natuurlijk menselijk principe. Iets wat je leuk, aardig of interessant vindt, krijgt vanzelf de aandacht die het nodig heeft. Daarom is aandacht krijgen ook zo prettig, want dat betekent dat je leuk, aardig of interessant wordt gevonden. Daarnaast bestaan er natuurlijk de zaken die we aandacht moeten geven, omdat het anders verwatert, of in een erger geval mis gaat. Het stellen van prioriteiten is een vak op zich geworden.

Hier ontstaan de systemen waarmee we aandacht kunnen managen. Het eerste en eenvoudigste systeem is natuurlijk de agenda. Hierin kunnen we onze tijd plannen en afspraken maken, zodat de tijd effectief wordt verdeeld. Bijna iedereen ervaart dat het knap lastig is om die agenda ook echt na te leven en maar zelden komt het voor dat we alles hebben gedaan wat er voor een dag stond gepland. Een duidelijker voorbeeld van het verschil tussen de kloktijd (uurwerk, agenda, planning) en de belevingstijd kan ik haast niet bedenken. De kloktijd is vaak op, als de belevingstijd gewoon doorgaat.

Ook meer geavanceerde systemen, zoals planning en controle, timemanagement, projectmanagement en natuurlijk de vele ict oplossingen gaan op hetzelfde principe mank. Projecten lopen structureel uit en overschrijden budgetten, de werkdruk (lees gebrek aan tijd voor aandacht) neemt enkel toe. Het lijkt erop dat velen dit herkennen, maar gelijk ook een heel normaal verschijnsel vinden. De nadelige gevolgen vinden we meestal wel vervelend, zodat daar oplossingen voor worden bedacht. Die oplossingen monden uit in een nog beter systeem om de schaarse tijd te managen, met het resultaat dat we hetzelfde gaan doen, maar dan beter. Tenminste, ik kom niet vaak een oplossing tegen die dat anders doet.

We blijven bijna per definitie zitten met het probleem dat de kloktijd een vast gegeven is, die ook nog eens geheel vanzelf voorbij gaat. Als je lang genoeg wacht is de tijd op en hoeft het niet meer. Alleen de dingen die echt heel erg belangrijk zijn vergeten we niet. Daar is altijd wel aandacht (tijd) voor.

Daarmee is de cirkel weer rond. Alles draait om aandacht en als je wilt dat iets echt succesvol wordt, moet je het de aandacht geven die het nodig heeft cq verdient. Liefst net iets meer, want de laatste minuut maakt het verschil. Laat je vooral niet afleiden door al die dingen die ook belangrijk zijn, maar vraag jezelf gerust eens af hoe belangrijk het nu werkelijk allemaal is. Ook al kost dat een beetje tijd…..

Zo kan het ook :: Aandacht

Soms raak je blij verrast door eenvoudige dingen. Thanks Google!

De betrokken partijen hebben volgens de Opta maar liefst 400 miljoen spamberichten verstuurd. Dat heeft de toezichthouder laten meewegen bij de hoogte van de boete.De e-mailadressen werden bemachtigd via online-enquêtes en prijsvragen van derden. De bezoekers daarvan hadden niet door dat zij door daaraan mee te doen hun mailbox ook openstelden voor de spam. Het gaat om Digital Magazines en zijn bestuurder Rivièra Vastgoed BV (330.000 euro), een persoon handelend onder de naam van de eenmanszaak Mail Garage (110.000 euro) en de feitelijke leidinggevende en (ex)aandeelhouder/bestuurder van Digital Magazines (220.000 euro).

(ANP)

31/05/11 13u42

via Ruim zes ton boete voor megaspammers – TV & Radio – AD.

Het haalt natuurlijk niet veel uit, want de inkomsten, gegenereerd door spam, zijn altijd nog vele malen groter dan de opgelegde boetes, maar het is wel een goed signaal.

Spam is slecht; Het is ongevraagde reclame (alsof er gevraagde reclame bestaat maar dat terzijde) die mailboxen vervuilt. Je valt er mensen mee lastig en bij het merendeel van de mensen is de irritatie groter dan de winst. Echter het kleine percentage (< 1%) mensen dat toch reageert op spam, maakt het voor de spammer al goed. Het kost immers zo goed als niets. Je moet alleen een onverzadigbare en bijzonder asociale drang naar winst hebben om al die mensen willens en wetens te willen schofferen. Het gaat zelfs zover dat door de spamfilters je soms ook “echte” mail mist. Daarbij zijn in de ict afdelingen van bedrijven grote hoeveelheden aandacht alleen al besteed aan de afhandeling van mail, lees het filteren van spam.  En niet te vergeten al die werknemers, die eerst vele mails moeten wegclicken, voordat ze aan het echte werk toekomen.

Deze vorm van marketing, die mijns inziens alle fatsoensnormen te buiten gaat, kost ons met z’n allen heel veel euro’s. Ik vraag me dan ook af wanneer het zover komt dat de verzender  van mail verantwoordelijk wordt voor de aankomst van de mail in plaats van de ontvanger. Ik kan me zo voorstellen dat er een tijd komt waarin het gemakkelijk is om te zeggen dat je mail niet hebt ontvangen omdat hij waarschijnlijk in de spambox is geland, moet je maar zorgen dat je niet staat geregistreerd als spammer, sorry :-)

De enige oplossing is alle spammers volledig negeren, omdat ze nu eenmaal spammers zijn, maargoed… als 0,1% van de mensen blijft kopen… dan loont het ruim en is het niet uit te roeien, ook niet met een luttele 6 ton boete. Niets is minder menselijk dan spammen.

via Nederlandse werknemer: ik ben beter dan de baas – Economie – AD.

Prachtig onderzoek, waarvan velen van ons natuurlijk de uitslag al kenden. Het is echter mooi om het nu (weer) eens bevestigd te zien.

Het kan best zijn dat vijfjes geen zesjes aannemen, omdat dit te bedreigend zou zijn voor de eigen positie. Echter, als het aangenomen vijfje hart heeft voor de zaak en zijn vak, ontwikkelt hij/zij gemakkelijk door naar een achtje of verder. Ook dat geeft helemaal niets, want wat is er nu mooier dan iemand met en hart voor de zaak en vakmanschap? Wij vinden het in ieder geval prima om de juiste man/vrouw op de juiste plaats te zien. Deze mening wordt echter niet altijd met ons gedeeld.

Er blijven altijd bazen en managers, die het maar wat lastig vinden om op vakmanschap voorbij te worden gestreefd. Toegeven is sowieso al lastig, maar het verliezen van autoriteit of positie al helemaal. In de oude opvatting van Taylor (scientific management) werd al het denkwerk door de bazen gedaan. De witte boorden voor het denkwerk en de blauwe boorden voor het doewerk. Het was heerlijk herkenbaar. Tegenwoordig gaat dat echter anders, tenminste als u in een vak zit waar dagelijks nieuwe kennis wordt opgedaan en ontwikkeld. In dat werk is niet meer op voorhand (wetenschappelijk) te bepalen wat de beste oplossing is voor een vraagstuk, maar dient de oplossing zich gaandeweg aan. Weick schreef dat bewustwording  (sensemaking) van het proces ontstaat door het te doen. Hierdoor is het onmogelijk voor de baas om in een groeiende organisatie zijn vakmanschap op een hoger niveau te houden dan dat van de werknemers. Hij is er immers niet meer daags mee bezig, maar wordt “afgeleid” door te veel management taken.

De managers en bazen die hier mee om kunnen gaan hebben een toekomst. Voor al die werknemers die nog aan het steggelen zijn met de baas over wie het nu beter weet… ehmm ehhh…. terwijl ze al weten dat de baas het niet kan weten….. stuur hem op een cursus rijnlands organiseren. Daar leert hij om te gaan met professionals die goed zijn in hun vak.

Het algoritme is eigenlijk heel simpel. Dat kan ook niet anders, want het blijven computers, die enkel op basis van “regels”, programmacode, kunnen besluiten wat ze doen. “Ik ben er helemaal klaar mee” is daarin een mooi voorbeeld. Het is een vrij unieke titel voor een bericht, waardoor er niet veel concurrentie zal zijn. Toch publiceert er iemand een bericht van deze strekking en er zal ook best wel eens iemand zijn, die de woorden intoetst in het zoekvak. Al was het alleen maar uit een (tijdelijke) frustratie. Reden voor google dus om het op te nemen in de resultaten en zie daar. Bovendien is de uitspraak vrij specifiek (hij bestaat uit 6 woorden) en niet zo breed als bijvoorbeeld de term “economie”. Uniek en specifiek.

De zoekopdracht levert wel 4.5 miljoen resultaten op, maar gesorteerd op relevantie scoor je dan nummer 1. Dank vriend Google, het is echt een fijne opsteker als je er helemaal klaar mee bent, om dan jezelf terug te vinden op nr. 1. :-)

Vandaag berichtte Nu.nl dat er minder straling komt uit de ontplofte kernreactor, nadat de exploitant van de centrale had laten weten dat dit zo is. Dat is wel handig om naar buiten te brengen, al was het alleen maar om te voorkomen dat we  gaan denken Chernobyl II te hebben gemaakt, terwijl het zeer wel aannemelijk is dat dat zo is. Daar in de Oekraïne is het gebied rond de oude ontplofte reactor onbewoonbaar voor mensen en een natuurreservaat geworden voor exotische dieren. Het schijnt zeker de moeite van een bezoek waard te zijn, alleen al om te zien wat de natuur zelf met zo’n gebied zou doen.

Verder berichtte hetzelfde nu.nl dat er wederom een amerikaanse bank miljardensteun nodig heeft om te overleven, ondanks de nu zeer ongelukkige subprime hypotheken. Dit in tegenstelling tot de berichten dat het helemaal zo slecht niet gaat met de economie of zelfs dat de boel weer opleeft. Wie wordt er hier nu bedrogen? Ik wil niet doemdenken, maar als ik lees dat de financiële sector in zijn eigen systeem niets heeft veranderd en alweer de bonussen zit te verdelen, dan verwacht ik nog wel een (minder) kleine correctie van buitenaf. Met andere woorden; we zijn er nog lang niet. Al denken we van wel.

Dit zijn een tweetal voorbeelden uit één dag nieuws. Geen voorbeelden zonder belangrijke consequenties overigens, maar wel voorbeelden die aantonen dat de stelling aardig opgaat: Ontkenning is de meest voorspelbare van alle menselijke reacties.

“Yvette was zelfstandig, maar ze had ook vrienden en leek me een heel onafhankelijke vrouw. Ze bleef maar kaartjes en brieven krijgen van mensen overal ter wereld die haar om een foto vroegen en haar vriend wilden worden. We zijn hier allemaal diep door bedroefd”, aldus buurvrouw Savage. “Niemand mag op die manier alleen achterblijven”.

via Voormalig Playboymodel ligt jaar lang dood in huis – Economie – AD.

Een heel onafhankelijke vrouw betekent eigenlijk een heel éénzame vrouw. Zo éénzaam, dat de opstapelende post moet aangeven dat je er al een jaartje niet meer bent. Opmerkelijk ook de zinsnede dat “iedereen haar vriend wilde worden”. Geen idee welke betekenis ik daar aan  moet geven, maar zulke vrienden houd ik liever op een veilig afstandje.

Dat klinkt zwaar, maar is zeker in verschillende situaties te constateren. Het begon allemaal met de “machine operator”. Zijn functie was de machine bedienen. Hier werd niet meer de machine als hulpmiddel voor de mens beschouwd, maar juist andersom.
Langzaam maar zeker benaderen we dit fenomeen ook met onze internet technologie. We zijn eigenlijk een beetje “internet operators” aan het worden. Als je aan al de Hyves meedoet, heb je toch minimaal hyves, twitter, facebook, linkedin en whats-app standaard op je telefoon geïnstalleerd. Dit natuurlijk naast de “oude” mogelijkheden zoals bellen, sms’en en emailen.
Wie aandachtig al deze systemen wil bijhouden, met de achterliggende gedachte dat je daarmee een netwerk aan vrienden onderhoudt, zal tot de ontdekking komen dat daar enorm veel tijd in gaat zitten. Tijd die je ook had kunnen verdoen met een goed gesprek met een mens van vlees en bloed, of een kwaliteitsmoment met… ja, waar genieten we als mensen van?
We zijn echter nog lang niet bij het eindpunt, want dit is slechts een begin. De techniek gaat verder en belooft keer op keer dat het je leven zal verbeteren, maar iedere nieuwe aanvulling betekent meer aandacht voor de techniek en minder voor de echte wereld. Kijk nog eens goed naar “The Matrix” en ga voor jezelf na hoe je aangesloten bent en wat je kunt doen om los te komen van de slavernij. Laat de techniek voor je werken, maar laat ze je niet beheersen.

“Do you want the blue pill or the red pill? Take the red pill and I’ll show you how deep the rabbithole goes”.

Natuurlijk is het waar dat de nieuwe (ook oude garde) multimediale crossplatform twitterende EVA al in de startblokken staat, maar of zij het dan wel gaan redden is maar zeer de vraag. Het klinkt wel veelbelovend, maar ik vrees het ergste. Ze gaan namelijk in exact dezelfde kuil springen, die Omroep Amersfoort zag als het beloofde land.

De nieuwe economie, noem het de twitterende tieners en een paar middelbare ouderen die het mogelijk ook nog een beetje kunnen volgen, kent hele nieuwe wetten en regels. Veelal eigen wetten en regels, die weinig meer te maken hebben met de wetten en regels van de oude economie. Vroeger kon je ergens een hek omheen zetten (licentie krijgen) en zeggen dat het jouw domein was. Iemand die er dan gebruik van wilde maken, bijvoorbeeld even naar het toilet, moest dan betalen om zijn plasje te mogen doen. Hetzelfde ging dat met etherfrequenties. Het bezit van zo’n frequentie gaf je de macht om te kunnen bepalen wat er op de radio of televisie kwam en wie daar zijn commerciële boodschap mocht brengen. Heel vroeger werd daar zelfs aan beide zijden voor betaald. Denk aan het kijk en luistergeld.

Nu is dat heel anders. Radio is niet meer het enige medium waar muziek te krijgen is (Veronica was dat wel in het begin) en al helemaal niet meer het populairste. De televisie boet ook al in aan de internetters. Wie vandaag de dag een muziekje wil horen of een filmpje wil kijken downloadt dat (al of niet legaal) van het net en draait het op het moment dat het hem zelf past. Geen geleuter met maandverband, wasmiddel en tandpasta, nee het echte spul, ofwel dat waar je om vroeg. Het in de oude economie oh zo belangrijke hek, de grens waar betaald moest worden, is hier helemaal verdwenen.

Zowel de gebruikers, luisteraars, als de adverteerders weten dit prima. Radioreclame en zelfs televisiereclame wordt steeds minder in de budgetten opgenomen. Daarvoor in de plaats wordt een twitterende blogtiener aangenomen, die uit naam van de zaak met de klanten direct, liefst gepersonaliseerd, contact gaat onderhouden. Gisteren bij de presentatie van Victor Muller over Saab en haar strategie bij de taskforce economische ontwikkeling werd dit ook weer heel duidelijk.

Langzaam maar heel zeker gaat de nieuwe economie de oude voeren. Het blijft echter wel die oude economie waar de knaken verdiend moeten worden, want wie geen echt product maakt heeft niets om te verkopen, de hekken zijn weg, waardoor er niet meer voor lucht of rechten hoeft te worden betaald. De nieuwe verdienmodellen zoeken dan ook naar connecties tussen de virtuele en de werkelijke wereld. In de virtuele wereld wordt namelijk voor een groot deel bepaald wat er in de werkelijke wereld wordt gedaan en gekocht. De gemiddelde mens spendeert vandaag de dag al meer dan een uur per dag op het internet. Dat is meer dan hij bijvoorbeeld aan de krant besteedt.

Terug naar de lokale omroep, wat heeft die nog te zoeken tussen al het media geweld. 3FM, 538, SlamFM, Qmusic, noem ze maar op. Allemaal lekkere verstrooiende hitradio, met belspelletjes en grote prijzen. Gevoerd door het grote reclamebudget van de multinationals, zoals CoCa en Pepsi gaan er miljoenen om in deze industrie. Wel, in dat domein heeft de lokale omroep met zijn budget van €80.000 en voorheen het dubbele, helemaal niets te zoeken. Het is een wereld die vergeven is van geld en ook alleen daarop is gericht. Het is een verschijnsel dat nog steeds leeft op de oude wetten van de economie. Ik heb een landelijke frequentie en jij mag daarop adverteren, voor veel geld. Langzaam maar zeker zal ook dit model gaan sneuvelen, vrees ik. Ze hebben alleen nog iets langer de tijd, dan de lokalen.

Wat blijft er dan over? Niet veel. De radio en tv lopen aan het einde van de levenscyclus. De cash-cow periode is lang voorbij en de verdienmodellen staan onder druk. het zal nog wel even duren, maar om er een dikke investeringsbegroting op los te laten, nou, nee, liever niet. Alleen degene die zich het beste aanpast en handig gebruik weet te maken van de nieuwste technologie zal het in die wereld nog even vol kunnen houden. Content voor radio, tv en internet moet worden gedeeld. Internet zou  zelfs de grootste leverancier van de inhoud kunnen worden, omdat een eigen redactie eenvoudigweg te duur is. Radio en tv worden dan ook niet meer dan een doorgeefluik voor mensen die even niet aangesloten zijn aan het net. Vooralsnog is dat veelal zo in de auto, maar ook daar zie ik verandering in komen. Waarom zou er geen Iphone standaard ingebouwd kunnen zijn in mijn nieuwe auto? De nieuwste Saab heeft een Google Android dashboard.

Een andere mogelijkheid is om helemaal tegen het heersende  principe in te gaan. Zorg dat je zelf goede inhoud maakt. Echte inhoud, met echte mensen. Niet gevoerd door de industrie, een gemeente of een investeerder. Nee onafhankelijke journalistiek met een echte mores (objectief bestaat niet, dat weet ik wel). Je maakt jezelf dan los van de oude wetten van de economie, waarin het grote geld bepaalt wat er gebeurt. Daarin pas je je dus aan de nieuwe wetten aan. Wellicht is het mogelijk om een bron van informatie te worden, die op zijn vlak de enige is die het echte nieuws brengt, niet vervuild door commerciële belangen.  Je moet dan alleen wel met de camera en een microfoon op stap, want er hoort een plaatje en geluid bij, toch?

Dit idee kan werken omdat het gros van de mensen nu alleen nog maar kan knippen en plakken. Onder druk van de aandeelhouder moet er worden bezuinigd en uitgehold. Taakverschraling noemen we dat in de organisatiekunde. Content is het toverwoord en als je de content gratis kunt krijgen (en met bronvermelding is dat geen jatten) is dat goed voor je verdienmodel. Wat die mensen echter vergeten is dat er op een zeker moment geen content meer zal zijn omdat iedereen op elkaar zit te wachten. We dalen dan af met z’n alleen naar het niveau Twitter, waar ik kan volgen of Sandra al heeft geplast. Hetzelfde zien we gebeuren op televisie, waar de programma’s nu alle grenzen van banaliteit hebben overschreden. (ik kijk al een jaar geen tv meer.. en ik mis niks… denk ik)

Let op mijn woorden, wie nu durft te investeren in journalistiek, al  of niet met radio, televisie, internet of krant, heeft de toekomst. Het echte werk, dat is waar het om draait. Vakmanschap in het genereren van echt nieuws. Met camera, microfoon en notitieboekje de echte wereld in om verslag te doen van wat er daar gebeurt. Content wordt waardevol, maar dan moet je het wel maken.

Voor de Amersfoortse wethouder betekent dit dat ze de juiste beslissing heeft genomen om niet meer te investeren in de Omroep Amersfoort. Helaas hadden ze het niet echt begrepen en hebben ze hun geld gezet op zaken die uiteindelijk maar weinig opleverden. Het betekent echter niet dat er voor de Gemeente Amersfoort geen ruimte is voor een lokale omroep. Zeker wel, maar dan wel een die echt nieuws haalt uit de gemeente met behulp van echte verslaggevers van vlees en bloed. En niet te vergeten liefde voor het vak.