TNT kondigde de splitsing vorig jaar onder druk van aandeelhouders aan. De post- en expressactiviteiten zouden te weinig met elkaar te maken hebben om het voortbestaan van beide binnen één bedrijf te rechtvaardigen. Tijdens een buitengewone aandeelhoudersvergadering stemde vandaag 99,7 procent van de aandeelhouders met het voorstel in. (ANP)

via TNT wordt gesplitst in PostNL en TNT Express – Economie – AD.

99,7 procent van de aandeelhouders stemde in met het voorstel om TNT post te splitsen. Kennelijk zitten we weer in een”splits” periode. dat is gunstig voor de beurs, want de twee bedrijven zijn opgeteld afzonderlijk meer waard dan in één geheel. Om dit te kunnen begrijpen moet u hogere economie hebben gestudeerd, maar de aandeelhouders weten het echt zeker. Eerlijk gezegd heb ik het verhaal niet zo heel erg goed gevolgd, maar in eerste reactie denk ik gelijk: “Hoezo niet in één bedrijf te rechtvaardigen?”. Dadelijk komen we weer in de “fusie” periode. Dan zijn er plots weer aandeelhouders die zeker weten dat groter altijd beter is en kunnen de onderdelen weer worden samengevoegd. Zeker weten we dat er voldoende aan de stok blijft hangen voor de adviseurs die deze projecten moeten uitvoeren en dat is ook economische groei, toch? Maar de post wordt nog altijd fout bezorgd….

via Nederlandse werknemer: ik ben beter dan de baas – Economie – AD.

Prachtig onderzoek, waarvan velen van ons natuurlijk de uitslag al kenden. Het is echter mooi om het nu (weer) eens bevestigd te zien.

Het kan best zijn dat vijfjes geen zesjes aannemen, omdat dit te bedreigend zou zijn voor de eigen positie. Echter, als het aangenomen vijfje hart heeft voor de zaak en zijn vak, ontwikkelt hij/zij gemakkelijk door naar een achtje of verder. Ook dat geeft helemaal niets, want wat is er nu mooier dan iemand met en hart voor de zaak en vakmanschap? Wij vinden het in ieder geval prima om de juiste man/vrouw op de juiste plaats te zien. Deze mening wordt echter niet altijd met ons gedeeld.

Er blijven altijd bazen en managers, die het maar wat lastig vinden om op vakmanschap voorbij te worden gestreefd. Toegeven is sowieso al lastig, maar het verliezen van autoriteit of positie al helemaal. In de oude opvatting van Taylor (scientific management) werd al het denkwerk door de bazen gedaan. De witte boorden voor het denkwerk en de blauwe boorden voor het doewerk. Het was heerlijk herkenbaar. Tegenwoordig gaat dat echter anders, tenminste als u in een vak zit waar dagelijks nieuwe kennis wordt opgedaan en ontwikkeld. In dat werk is niet meer op voorhand (wetenschappelijk) te bepalen wat de beste oplossing is voor een vraagstuk, maar dient de oplossing zich gaandeweg aan. Weick schreef dat bewustwording  (sensemaking) van het proces ontstaat door het te doen. Hierdoor is het onmogelijk voor de baas om in een groeiende organisatie zijn vakmanschap op een hoger niveau te houden dan dat van de werknemers. Hij is er immers niet meer daags mee bezig, maar wordt “afgeleid” door te veel management taken.

De managers en bazen die hier mee om kunnen gaan hebben een toekomst. Voor al die werknemers die nog aan het steggelen zijn met de baas over wie het nu beter weet… ehmm ehhh…. terwijl ze al weten dat de baas het niet kan weten….. stuur hem op een cursus rijnlands organiseren. Daar leert hij om te gaan met professionals die goed zijn in hun vak.

Arbeiders in de fabrieken van Foxconn in China, waar onder meer de iPad en iPhone geproduceerd worden, moeten beloven dat ze geen zelfmoord zullen plegen. Vorig jaar kwamen de Chinese fabrieken van Foxconn, de grootste hardwareproducent ter wereld, negatief in de pers na een zelfmoordgolf onder werknemers. Binnen zestien maanden kozen minstens veertien arbeiders voor de dood. Sindsdien laat het management van de fabrieken in Shenzen en Chengdu nieuwe werkkrachten een contract ondertekenen waarin ze beloven geen zelfmoord te zullen plegen.

Dat bericht The Daily Mail op basis van een onderzoek bij 500.000 arbeiders door het Centrum voor Onderzoek bij Multinationals en de ngo Students & Scholars Against Corporate Misbehaviour (Sacom). Pleegt een arbeider toch zelfmoord, dan zullen de nabestaanden volgens het contract slechts aanspraak kunnen maken op een minimale schadevergoeding. Het management opperde vorig jaar dat niet de werkomstandigheden aan de basis van de zelfmoorden liggen, maar wel de riante uitkeringen voor nabestaanden. De onderzoekers beweren ook dat de arbeiders veel meer overuren moeten maken dan de 36 uur per maand die de Chinese overheid toestaat. In piekperiodes tijdens de productie van de iPad zouden de arbeiders slechts om de dertien werkdagen een dag vrij krijgen. Praten tijdens het werk is verboden en wie niet goed presteert, wordt publiekelijk vernederd. Na de mediastorm over de zelfmoordgolf een jaar geleden verdubbelde Foxconn het loon van de arbeiders in de beruchte iPhonefabriek in Shenzen. Ook werden er betere werkomstandigheden beloofd. Maar volgens het recente onderzoek is die belofte nog niet (helemaal) ingelost.

via iPhone-fabriek verbiedt zelfmoord – WaarMaarRaar.nl.

Blij dat de Belgen besloten hebben dat werknemers tijdens het werk wel naar het toilet mogen.

Dit geeft op schrijnende wijze weer wat je wel en niet (met een contract) kunt regelen. Daarentegen is het zeer wel mogelijk om mensen het leven zo zuur te maken, dat ze er liever uitstappen. Alles heeft natuurlijk sterk te maken met de context waarin het plaatsvindt. Als Foxconn deze mensen niet aan het werk zou hebben, waar zouden zij en hun gezinnen dan van leven? Ik weet het echt niet, maar kennelijk hebben ze niet veel te kiezen.

De VEB wil openheid over de topsalarissen en geeft daarom een overzicht van de topverdieners. Een optelsom van de beloningen van de topbestuurders van de 25 hoofdfondsen van de Amsterdamse effectenbeurs komt uit op 78 miljoen euro. Daarvan is een kwart vast salaris en driekwart bestaat uit variabele beloningen als bonussen en opties of aandelen. Topman Peter Voser van Shell voert met een totale beloning van 12 miljoen euro de ranglijst aan.

23/04/11 12u49

via Bron Bonussen in Nederland weer als vanouds – Economie – AD.

Ja, hoe kan het ook anders? het zal toch niet zo zijn dat de managers, die de hele malaise in de financiële wereld hebben veroorzaakt en daarbij verschillende mensen uit hun huis en of aan de rand van de afgrond hebben gebracht, zelf op de blaren gaan zitten. Nee, dat past niet bij een goede beursmentaliteit. Daarvoor moet je nu eenmaal veel interesse hebben voor geld. Eigen geld. Sommige dingen veranderen nooit.

Het roer moet om, dat is nu wel duidelijk tijdens of na de crisis, met een digitaliserende en globaliserende wereld. Alles is aan het veranderen en wie nu niet meekomt, gaat ten onder aan zijn eigen succes.

Veel te lang hebben we ons laten leiden door management modellen van voornamelijk amerikaanse makelij. Nu wordt het tijd om weer terug te gaan naar de kern, de europese nederlandse eigen waarden. Ze zijn helemaal niet verdwenen, alleen is er veel management omheen georganiseerd. Om mee te komen met de pijlsnelle veranderingen in de wereld, is het zaak om die oude zaken, waar het eigenlijk om begonnen was, weer eens goed boven tafel te krijgen. De core business.

 Wat er zoal verandert?

Uw geld, om maar eens met de deur in huis te vallen, is sinds dan aanvang van de crisis sterk in waarde gedaald. Het is dan ook niet meer uw belangrijkste kapitaal of middel om macht mee te verwerven. De veschuiving vindt plaats naar toegepaste kennis. Niet de kennis die door onderzoekers wordt gepatenteerd, maar de kennis die bewaard is gebleven in de mensen van uw organisatie. De doeners, die dagelijks hun werk doen, weten de handigste manieren om dat te doen zeer goed te vinden. 

Het Internet, de digitale wereleld houdt al lang niet meer op bij email en websites. Vele communities verenigen zich via de nieuwste technologie, zoals twitter, msn, sms en blogs. De mensen krijgen er een virtuele werkelijkheid met de snelheid van het licht bij. Dit heeft grote consequenties voor de manieren van organiseren, want deze middelen kunnen heel hard voor u, maar ook tegen u werken. 

Grenzen vervagen en afgeschermde dealershappen worden steeds zinlozer. De handige consument koopt waar hij wil ter wereld, gewoon via een paar muisclickken. Hetzelfde geldt voor de licenties, kwaliteitswaarborgen en keurmerken en vele van de andere papieren werkelijkheid symbolen. Hierdoor komt het hele distributiemodel van de oude economie zwaar onder druk te staan. De logische redenering dat een produkt alleen bij u te koop is omdat u goede afspraken heeft met de fabrikant, importeur, of andere toonaangevende instantie, gaat steeds minder op. Zo trekt u geen klanten door een certificering of ander keurmerk, want de consument kan zelf uitvinden wie de “goede” leverancier is en doet dat ook. 

Het marktdenken wordt langzaam maar zeker weer losgelaten. We hebben hier en daar nog een paar stevige aanhangers van het ideaal der marktwerking, maar steeds meer moeten ze schoorvoetend toegeven dat de markt de crisis niet heeft kunnen voorkomen of zelfs sterk in de hand heeft gewerkt. Bovendien blijkt zeer sterk dat de vrije markt de huidige crisis zeker niet zal oplossen.

De gedachte dat de vrije markt uiteindelijk de beste uitkomsten levert voor iedereen is keihard niet waar gebleken. Dit neemt niet weg dat er ook goede kanten aan het idee zitten, maar dat we het slechts kunnen toepassen waar het ook goede uitkomsten levert.

Deze bewustwording zorgt voor andere denkwijzen in de samenleving, die niet alleen op bedrijfsniveau hun uitwerking vinden, maar zeker ook bij individuele mensen. De gedachte dat je nu moet investeren/consumeren om toekomstige winsten te vergaren leeft nog wel,  maar staat zwaar onder druk. Het spaarzame karakter komt weer terug. Daarbij zijn we er ook van overtuigd geraakt dat een middel als marktwerking niet zorgt voor een betere zorg, openbaar vervoer, of postvoorziening. Zelfs de financiële wereld, die de grootste aanhangers van marktwerking heeft voortgebracht, krabt nu achter haar oren waar het toch mis is gegaan.

Fossiele energie wordt schaars, dus duurder en vervuilt. Het zoeken naar alternatieven wordt daarom steeds belangrijker. We kunnen eenvoudigweg niet afwachten tot het echt op is, want dan zit iedereen zonder licht. Bovendien zijn de fossiele brandstoffen, zoals olie, gas en steenkool de grote vervuilers met een stevige bijdrage aan de co2 uitstoot.

Deze ontwikkeling zorgt voor grote veranderingen in de samenleving. Elektriciteit gaat in de hoogste mate van waarschijnlijkheid een belangrijke bron worden. Deze kan worden opgewekt met zon, wind, waterkracht en kerncentrales, waardoor het nog lang beschikbaar zal zijn. Bovendien is elektriciteit schoon, indien het wordt opgewekt met schone middelen. Hier ontstaan complete nieuwe markten op het gebied van nieuwe technologie, besparing en distributie.

Marketing, geen massa is kassa. De verkoopgerichte organisatie, die met behulp van agressieve verkoopmethoden consumenten over de streep probeert te krijgen, zal het steeds moeilijker krijgen. Het is zo gemakkelijk geworden om met behulp van technologie ladingen met communicatie de wereld in te storten, dat ook velen het doen. Hierdoor ontstaat er een duidelijke vorm van overkill bij consumenten. Om de aandacht te krijgen moeten de acties meer en meer schreeuwen en het maximum is nu wel bereikt. De postcodeloterij strooit met steeds meer miljoenen, anders boeit het niet….

Macht, positie en status. Waar het in de oude economie ging om een goede positie te verwerven, die u in staat stelde om de werkelijkheid naar uw hand te zetten, wordt dit in de huidige tijd steeds minder van belang. Het middel macht, ontleend aan positie, status of regels, boet zeer sterk in aan belang. Daarvoor komt vakmanschap, kennis en netwerk (verbinding) in de plaats. Wie het weet mag het zeggen. Mensen worden steeds beter geïnformeerd en bewust van het feit dat ze ook zelf kunnen nadenken. Vooral de aankomende generatie twitterende tieners, leeft met een volledig ander beeld van macht dan wij (veertigers) dat doen. Macht betekent voor hen wie de meeste vrienden op hyves of volgers op twitter weet te scoren. Dat is blijkbaar de nieuwe status, die geheel op sociale wijze door een natuurlijke selectie ontstaat. Ze kiezen hun eigen idolen.

Deze nieuwe vorm van samenleven en samendoen heeft grote consequenties voor de manieren waarop we organisaties inrichten. Het oude militaire model heeft haar beste tijd gehad. Respect voor de baas is er enkel indien hij zich op een zeker vlak als vakman weet te profileren. Managementvaardigheden, die zijn gebaseerd op iets anders dan vakmanschap, zullen weinig of zelfs averechts effect hebben op deze nieuwe generatie medewerkers. Het wordt een mondige generatie, met veel kennis, die dienovereenkomstig benaderd zal moeten worden.

Innoveren door bezuinigen (het nieuwe werken)

Kijk goed naar het eigenlijke doel van de organisatie, het primaire proces ofwel de core business. Alles wat daar niet direct mee te maken heeft kan mogelijk op de schop. Zorg dat uw mensen met klanten of produkten voor klanten bezig zijn in plaats van administratieve systemen voeren. Vraag uzelf ook af welk doel het systeem dient. Alle aandacht gericht op klanten levert een directe verbinding met de buitenwereld. De prestatie van uw organisatie schiet met grote stappen vooruit, waar alle aandacht gericht op management systemen ten koste gaat van vooruitgang. Ze zijn immers gebaseerd op een vooraf bedachte gang van zaken, die geen ruimte laat voor de veranderende wereld.

U maakt zo veel tijd, ruimte en energie vrij voor nieuwe ontwikkeling, waarbij de klant ook nog eens keurig wordt bediend. Waarschijnlijk zijn de besparingen zo groot, dat u meer omzet tegen minder kosten weet te realiseren, waarbij de ontwikkeling van de eigen organisatie gestaag doorgaat.

Management, administratie, keurmerken, kwaliteitsborging en regels. Deze zaken kosten veel tijd en dragen weinig bij aan de werkelijke kwaliteit. Op papier is het allemaal in orde, de procedures zijn gevolgd en de vinkes staan op de goede plaats, maar de klant wacht nog steeds. Het is een logisch gevolg van de bureaucratische organisatie, waarin verantwoording iets is dat je moet afleggen, maar zelden neemt. Voeg daar de bekende afrekenmechanismes bij en je krijgt een hele bange club met mensen, die het papier belangrijker vindt dan wat er werkelijk gebeurt. Dat papier, daar worden ze op afgerekend.

Deze papieren werkelijkheid kost niet alleen veel tijd en geld, maar kost bovendien het werkelijke zicht op de realiteit. Hierdoor staat u muurvast naar de eigen excell sheet te kijken, met uw dashboard met kentallen, terwijl de nieuwe wereld u aan alle kanten inhaalt. Efficiëntie is hier doorgevoerd tot in het uiterste, maar effectief is het niet. Kijk zoveel mogelijk waar u oude systemen, die niets meer bijdragen, kunt schrappen. De eerste besparing is binnen.

Vakmanschap is kwaliteit. Zorg voor de juiste persoon op de juiste plaats. Een klant wil maar één persoon spreken en dat is degene die erover gaat en er verstand van heeft. Alle systemen, die erop gericht zijn om uw klant op afstand te houden, kosten geld en veroorzaken irritatie. In de nieuwe wereld zijn mensen gewoon bij naam en toenaam aanspreekbaar en bereikbaar, ongeacht hoe belangrijk ze zijn. Besparing twee.

Schrap management cursussen en teambuilding sessies. Dit zijn veelal achterhaalde zaken die passen bij de oude wereld. Het effect is meestal averechts en soms ronduit beledigend voor de mensen die eraan meedoen. Zo zal iedere manager die het zojuist geleerde probeerde toe te passen weleens de opmerking hebben teruggekregen dat hij zeker net op cursus is geweest. Besparing drie.

Schrap functies die niets bijdragen aan het primaire proces. Het verschil tussen werk en een functie mag duidelijk zijn. Toch zijn er velen die niet meer kunnen vertellen wat ze doen, maar uitsluitend hun functie benoemen. Deze mensen staan veelal ver van het primaire proces af, waardoor de functie gerust kan verdwijnen. Het hoeft helemaal niet zo te zijn dat de medewerker ook moet verdwijnen, want misschien leeft die wel helemaal op, als hij weer werk mag doen. Besparing vier.

Tot zover voor nu… Wordt vervolgd,

Henk de Greef

Die supermarkt bestaat. Kijk goed om u heen en u ziet een groot aantal mensen, die niet alleen beweren het te kunnen, maar daarbij ook claimen ervaring te hebben en succesvol geweest te zijn. We weten allemaal vanuit de onderbuik dat het niet klopt, maar we kopen deze dwaling maar al te graag door het beeld van zekerheid dat het verschaft. De cijfers spreken tegen, want maarliefst 70% van de geplande veranderingen behaalt niet het beoogde resultaat, maar dat wordt graag vergeten.

Hoe dat ontstaat mag duidelijk zijn. De manager in ons, hoopt stilletjes dat de wereld, in ieder geval voor het stukje dat hij beheerst, wel een beetje maakbaar is. Als dan blijkt dat hij zelf de oplossing niet kent, of te weinig ervaring heeft om het project te leiden, of in het ergste geval de oplossing wel kent, maar niet de kracht heeft om het door te drukken, zal er vast iemand zijn die het wel kan en wil. We denken dan eerder aan een eigen incompetentie, dan aan een onmogelijke opdracht, want die mag niet bestaan in een beheerste omgeving (lees maakbare wereld).

Wie ijzer met handen kan breken is een held. Zo ook in de verander-management wereld. Wie beweert een pasklare oplossing te hebben voor een complex probleem, is de man/vrouw die het kan. Als het probleem wordt gereduceerd tot een simpele constructie van een paar gegevens die we kunnen bevatten denken we het opgelost te hebben. Helaas is de praktijk weerbarstiger en laat een omgeving waarin alles met elkaar samenhangt zich niet vereenvoudigen tot een excel sheet, ook al zouden we dat willen.

Nog veel te vaak zie ik mensen zoeken naar iets wat niet bestaat, namelijk zekerheid over de (bedachte) toekomst. De manager ontleent er zijn beroep aan, hij stuurt namelijk de gang van zaken (lees toekomst) en controleert het verloop ervan (of de targets wel worden gehaald). Iemand die reëel in zijn vak staat, zal weten dat veel dingen gaan zoals ze gaan. Ook al ga je op je kop staan, de wereld draait door. Zelfs als je er helemaal niets meer aan doet, zal er weinig tot niets veranderen. Dat komt door de onderlinge samenhang van alle dingen. Als de natuur wordt verstoord, zal ze vanzelf een oplossing zoeken om het evenwicht te herstellen. Geen implementatie, van wat voor systeem dan ook, zal dat veranderen.

Wie tegen de natuur in probeert een bedachte situatie in stand te houden, zal merken dat hij daar steeds meer moeite voor moet doen. We noemen dat weerstand, maar feitelijk zijn het bedachte werkelijkheden, die niets met de realiteit te maken hebben en daarom meer en meer door mensen worden verworpen. Mensen voelen het in de onderbuik als ze met zinloze activiteiten bezig zijn die niets bijdragen aan het primaire proces. Ze vertonen dan geen weerstand, maar willen graag werk doen dat er iets toe doet.

Veranderen met de natuur mee, geeft veel meer wind in de zeilen. Wie aanvoelt waar zijn omgeving om vraagt, zal daar op in kunnen spelen en gebruik kunnen maken van de omstandigheden. Soms is een onaangename verrassing zelfs een uitgelezen kans om het beter te gaan doen, maar je moet het wel willen zien. Koop vooral geen pilletjes tegen de pijn, want veelal zijn dat placebo’s, die u alleen maar laten denken dat het beter wordt.

Ik herinner me nog een post, waarin ik met veel ongenoegen commentaar heb gegeven op een artikel uit FEM Business. Ik maakte mij toen zorgen, omdat zo’n eenzijdige benadering naar winstmaximalisatie een einde kent, zoals zich nu openbaart. De rek is eruit en mensen maken met geweld een terugtrekkende beweging, waardoor het kaartenhuis instort. Let wel, er is niets mis met winst maken, maar als winst het enige criterium wordt, gaat het mis, dat blijkt.

Het is te vergelijken met een zichzelf versterkend proces zoals kernfusie. Dit proces wordt ingeleid als een zekere kritische massa uranium wordt bereikt. Hierdoor ontstaat warmte, wat het proces versterkt, waardoor meer warmte ontstaat, enz, enz…… 

Van kernfusie weten we, dat het mogelijk is om veel energie te winnen, als we het proces goed reguleren. Dat doen we door zoveel warmte af te nemen (koelen), zodat het niet explosief wordt. Als we daar niet in slagen, hebben we een kernbom gemaakt. 

Hetzelfde heeft zich voorgedaan op de kapitaalmarkt. We hebben teveel vrijheid en geloof gegeven aan de experts met de meest opportunistische verwachtingen. Meer winst, om meer winst te maken. De mensen die daar succesvol in waren kregen belangrijke posities en meer middelen, die van invloed zijn op de beeldvorming rond dit proces. Winst betekende meer mogelijkheden om meer winst te maken. U ziet hopelijk de vergelijking ook.

Zelfbeperking is mooier dan zelfkennis. Met andere woorden, als de jacht naar winst enigszins beperkt was gebleven tot normale proporties, was het systeem gekoeld, en de explosie uitgebleven. Nu is het een feit en wellicht is dat maar goed ook. Ik hoop alleen van harte dat we er iets van hebben geleerd en niet achter dezelfde mensen blijven staan, die dit hebben laten gebeuren.

Greed is a given :: Bekijk de video

Het is niet meer genoeg het Amerikaanse neoliberale kapitalisme dood te verklaren. Wat gaat er in de loop van de 21e eeuw voor in de plaats komen? Is er zoiets als een ‘crisisproof’ economisch model? Komt er een nieuwe economische orde, en is die nog wel mondiaal? Wat wordt de ideale relatie tussen markt en overheid? Kan het geldende paradigma (de vrije markt schept vanzelf evenwicht en welvaart voor iedereen) de prullenmand in, en wat wordt dan het nieuwe? Welke regio van onze multipolaire wereld heeft het meest toekomstbestendige model?
In de wereld van 2009 kun je deze fundamentele vragen niet meer alleen aan westerlingen stellen. Tegenlicht nodigde van over de hele wereld prominente experts in hun vakgebied uit om mee te denken, en selecteerde vooral op nieuwe ideeën en een heldere toekomstvisie.

Drie promotors pleiten voor drie economische modellen. Kishore Mahbubani verkondigt zijn geloof in het Azië-model. Wouter Bos bepleit de superieure waarden van het Europese model. En de Braziliaanse econoom Marcelo Neri looft de succes story van zîjn land.

Tegenlicht legt de pleidooien vervolgens voor aan drie ‘juryleden’: macro-econoom Willem Buiter van de London School of Economics, de jonge analist van de geopolitiek Parag Khanna (New America Foundation) en Amy Chua, globaliseringsexpert aan Yale University.

Hoe verdragen de modellen hun kritische commentaar? Welke aspecten verdienen een schoonheidsprijs en waar moet nog aan gewerkt worden? Voor welk model zien de juryleden een glansrol in de toekomst weggelegd?

Kortom: wat wordt het nieuwe ‘supermodel’ voor de wereldeconomie? Tegenlicht sluit de themareeks DE TOEKOMST af met een heuse modellenwedstrijd!

Regie: IJsbrand van Veelen
Research: William de Bruijn, Gerko Wessel
Produktie: Judith van den Berg
Eindredactie: Jos de Putter, Henneke Hagen

Bron Tegenlicht -> Afleveringen -> The World’s Next Supermodel.

Het lijkt op een USB-stick, die op het moment dat hij wordt aangesloten volledig wordt leeggezogen (inclusief aanwezige virussen). Daarna is hij onbruikbaar en kan daarom worden afgeschreven. Het Memory-Stick effect. Ik heb al vele gesprekken gevolgd en gevoerd over dit fenomeen en naar het schijnt worstelen zakelijke dienstverleners met de vraag wat ze weg mogen geven om de interesse te wekken, zodat er een aanbieding mag worden gemaakt. Sommigen gaan zelfs zover dat zij niets prijsgeven voordat er een handtekening onder een contract staat. Hierdoor ontstaat een grimmige onderhandeling, die niet echt uitnodigt tot een open gesprek. Het “voor wat, hoort wat” principe is overboord gegooid.

Als het zo makkelijk was, dat het mogelijk is om het repertoire van een dienstverlener te kopiëren in een paar minuten, geef ik u groot gelijk. Wie gaat er immers betalen voor kennis van een paar minuten? Maar helaas werkt het in vele gevallen toch net even anders. Het zou best kunnen zijn dat de dienstverlener u een idee aandraagt, waar u nog niet eerder aan had gedacht. Het gesprek zou zelfs een AHA moment kunnen opleveren, dat tot een volledig nieuw inzicht leidt. Maar daarmee bent u er nog niet, want inzicht leidt veelal niet tot verandering. De meeste rokers weten best dat het niet zo goed voor ze is, maar roken gewoon door. Zo gaat het ook met deze inzichten. Het simpele feit dat u zelf niet op het idee bent gekomen, geeft aan dat het niet in uw denken voorkomt. Dat betekent dat u gerust een week of twee kunt proberen het uit te voeren (stoppen met roken), maar dat het vanzelf weer verwatert.

Ik ben daarom niet bang voor het genoemde effect. Ik geef rustig mijn bevindingen weer en vertel erbij dat ik de nodige vaardigheden in huis heb om er ook daadwerkelijk iets mee te kunnen doen en te laten beklijven in uw organisatie. Voor wie toch in de illusie leeft dat hij of zij er wel goedkoper vanaf kan komen, door te proberen er niet voor te betalen, denk ik dat het al te laat is. Bedankt voor de opdracht!

Om dat (weer) te kunnen bereiken is er heel wat nodig. U zou namelijk een deel van de zaken die u nu onder controle probeert te houden, moeten kunnen delegeren naar mensen die daar evenveel, zo niet meer kennis, van hebben als uzelf. Dit druist in tegen de traditionele gedachte dat u alles moet beheersen, omdat u daarvoor verantwoordelijk bent en u dat niet kunt overlaten aan minder verantwoordelijke mensen. Het loslaten van het vertrouwde controle principe, simpelweg omdat u de zaken niet onder controle heeft, klinkt als verlies, maar wordt winst. Het is slechts de schijn van controle die u loslaat en u krijgt daar vertrouwen voor terug.

Zodra dit inzicht wordt onderschreven, ontstaat er een wereld aan mogelijkheden. Vele, op de schijn van controle gerichte, procedures en handelingen kunnen worden geschrapt en de tijd die daardoor vrijkomt kan worden benut voor zaken die een wezenlijke bijdrage leveren aan uw produkt of dienst. Het zal bij aanvang in uw omgeving verwarring opleveren, want een omgeving die gewend is om onder controle te functioneren, vraagt ernaar om voor zichzelf te bepalen wat goed is (en wat niet). Het is een wederzijdse afhankelijkheid; Door uzelf te verheffen, creëert u afhankelijke mensen. Dat is ook de oorzaak van het fenomeen, dat controle niet in één maal kan worden afgeschaft en veelal ook het grootste argument tegen het loslaten van controle (Het beeld van een catastrofe is snel geschetst). Bovendien is hetzelfde fenomeen verantwoordelijk voor het eigen initiatief dat uw mensen (niet meer) durven en kunnen nemen.

Vele argumenten kan ik bedenken om door te gaan op de vertrouwde voet, want het is veilig, zeker en iedereen wordt er blij van. Tenminste, de verandering zal verwarring opleveren, en daar worden we niet blij van. Voor de korte termijn is dit zeker waar. Zodra de veilige kaders van controle mechanismen worden doorbroken, ontstaat er onzekerheid bij de mensen met betrekking tot het eigen functioneren. Als er bijvoorbeeld duidelijk is gesteld dat 10 produkten per dag voldoende is, dan hoeft niemand er 11 te maken (ook niet als dat gemakkelijk zou kunnen), om voor de volgende salarisronde voldoende beoordeeld te worden. Op het moment dat de norm van 10 wordt losgelaten, is de zekerheid van de beoordeling zoek en moeten er andere maatstaven worden gevonden. Hierin is ondersteuning van de mensen gewenst, want het vraagt een totaal andere benadering om verantwoordelijk te worden gehouden voor de eigen produktie, zowel in kwaliteit als kwantiteit.

Het principe dat ik in de plaats wil stellen van controle is vertrouwen. Vertrouwen in vakmanschap. Als iemand wordt aangesteld om een specifieke taak te verrichten, waartoe hij of zij is opgeleid en of de nodige ervaring heeft opgedaan, mogen we ervan uitgaan dat deze persoon vakbekwaam is. Het controle principe onderwaardeert stelselmatig dat vakmanschap. Het principe van vertrouwen daarentegen, waardeert het juist. Door mensen te waarderen voor wat zij doen, bouwen ze vertrouwen op in zichzelf, hun omgeving en het doel waar ze voor staan. Het is derhalve zaak om dat gedeelde doel helder voor ogen te hebben, maar daarover elders op deze site meer……