Het is echt mogelijk, kijk maar; we voldoen aan de voorschriften voor straatverlichting

In het Brabantse Oosterhout is het weer vastgelegd (bron: omroep brabant), hoe mensen gewoon een opdracht uitvoeren, zonder zelf na te denken. Regels bepalen hoe en waar de parkeervakken moeten komen en andere regels bepalen hoe en waar de straatverlichting geplaatst dient te worden. Hierin is geen ruimte voor eigen initiatief, dus dat is netjes weggeregeld. Missie straatverlichting geslaagd, parkeervak verdronken.
Ik zeg bewust “weer” vastgelegd, want ik zet de Oosterhouters lelijk te kijk met dit voorbeeld, maar ze zijn beslist niet de enigen. Dit soort “foutjes” is aan de orde van de dag.
In dit geval zijn er een paar mensen geweest, met een opdracht onder de arm, die zonder blikken of blozen een lantaarnpaal voor een parkeervak plaatsen. Het is zo opmerkelijk, dat iedereen kan bedenken dat het niet echt handig is. Maar daar gaat het niet om. De mensen hebben wellicht zelfs geprobeerd om een leidinggevende te bellen, maar zijn er niet uitgekomen. “U bent aangenomen om lantaarnpalen te plaatsen en niet om na te denken, daar zijn wij voor”.
Daarom is het ongepast om de mensen die de paal hebben geplaatst hierop aan te spreken, zij voeren gewoon hun opdracht uit. Is die opdracht dan niet okee? Welnee, die voldoet aan alle richtlijnen, randvoorwaarden en andere voorschriften. Zijn de parkeervakken dan niet juist gepland? Welnee, ook hiervoor geldt hetzelfde; ze voldoen aan de regels. Waar gaat het dan mis? Ik zeg de papieren werkelijkheid, het bijzondere geloof in regels, papier en rationaliteit, waarmee de echte werkelijkheid (die je buiten kan zien) beheersbaar zou worden. Hele legers met mensen zitten het te bedenken, maar in de praktijk zie je welke kwaliteit het oplevert. Waar regels zijn, is geen aandacht nodig, toch?

Aandacht geven (en krijgen) is een heel natuurlijk menselijk principe. Iets wat je leuk, aardig of interessant vindt, krijgt vanzelf de aandacht die het nodig heeft. Daarom is aandacht krijgen ook zo prettig, want dat betekent dat je leuk, aardig of interessant wordt gevonden. Daarnaast bestaan er natuurlijk de zaken die we aandacht moeten geven, omdat het anders verwatert, of in een erger geval mis gaat. Het stellen van prioriteiten is een vak op zich geworden.

Hier ontstaan de systemen waarmee we aandacht kunnen managen. Het eerste en eenvoudigste systeem is natuurlijk de agenda. Hierin kunnen we onze tijd plannen en afspraken maken, zodat de tijd effectief wordt verdeeld. Bijna iedereen ervaart dat het knap lastig is om die agenda ook echt na te leven en maar zelden komt het voor dat we alles hebben gedaan wat er voor een dag stond gepland. Een duidelijker voorbeeld van het verschil tussen de kloktijd (uurwerk, agenda, planning) en de belevingstijd kan ik haast niet bedenken. De kloktijd is vaak op, als de belevingstijd gewoon doorgaat.

Ook meer geavanceerde systemen, zoals planning en controle, timemanagement, projectmanagement en natuurlijk de vele ict oplossingen gaan op hetzelfde principe mank. Projecten lopen structureel uit en overschrijden budgetten, de werkdruk (lees gebrek aan tijd voor aandacht) neemt enkel toe. Het lijkt erop dat velen dit herkennen, maar gelijk ook een heel normaal verschijnsel vinden. De nadelige gevolgen vinden we meestal wel vervelend, zodat daar oplossingen voor worden bedacht. Die oplossingen monden uit in een nog beter systeem om de schaarse tijd te managen, met het resultaat dat we hetzelfde gaan doen, maar dan beter. Tenminste, ik kom niet vaak een oplossing tegen die dat anders doet.

We blijven bijna per definitie zitten met het probleem dat de kloktijd een vast gegeven is, die ook nog eens geheel vanzelf voorbij gaat. Als je lang genoeg wacht is de tijd op en hoeft het niet meer. Alleen de dingen die echt heel erg belangrijk zijn vergeten we niet. Daar is altijd wel aandacht (tijd) voor.

Daarmee is de cirkel weer rond. Alles draait om aandacht en als je wilt dat iets echt succesvol wordt, moet je het de aandacht geven die het nodig heeft cq verdient. Liefst net iets meer, want de laatste minuut maakt het verschil. Laat je vooral niet afleiden door al die dingen die ook belangrijk zijn, maar vraag jezelf gerust eens af hoe belangrijk het nu werkelijk allemaal is. Ook al kost dat een beetje tijd…..

Zo kan het ook :: Aandacht

Soms raak je blij verrast door eenvoudige dingen. Thanks Google!

De betrokken partijen hebben volgens de Opta maar liefst 400 miljoen spamberichten verstuurd. Dat heeft de toezichthouder laten meewegen bij de hoogte van de boete.De e-mailadressen werden bemachtigd via online-enquêtes en prijsvragen van derden. De bezoekers daarvan hadden niet door dat zij door daaraan mee te doen hun mailbox ook openstelden voor de spam. Het gaat om Digital Magazines en zijn bestuurder Rivièra Vastgoed BV (330.000 euro), een persoon handelend onder de naam van de eenmanszaak Mail Garage (110.000 euro) en de feitelijke leidinggevende en (ex)aandeelhouder/bestuurder van Digital Magazines (220.000 euro).

(ANP)

31/05/11 13u42

via Ruim zes ton boete voor megaspammers – TV & Radio – AD.

Het haalt natuurlijk niet veel uit, want de inkomsten, gegenereerd door spam, zijn altijd nog vele malen groter dan de opgelegde boetes, maar het is wel een goed signaal.

Spam is slecht; Het is ongevraagde reclame (alsof er gevraagde reclame bestaat maar dat terzijde) die mailboxen vervuilt. Je valt er mensen mee lastig en bij het merendeel van de mensen is de irritatie groter dan de winst. Echter het kleine percentage (< 1%) mensen dat toch reageert op spam, maakt het voor de spammer al goed. Het kost immers zo goed als niets. Je moet alleen een onverzadigbare en bijzonder asociale drang naar winst hebben om al die mensen willens en wetens te willen schofferen. Het gaat zelfs zover dat door de spamfilters je soms ook “echte” mail mist. Daarbij zijn in de ict afdelingen van bedrijven grote hoeveelheden aandacht alleen al besteed aan de afhandeling van mail, lees het filteren van spam.  En niet te vergeten al die werknemers, die eerst vele mails moeten wegclicken, voordat ze aan het echte werk toekomen.

Deze vorm van marketing, die mijns inziens alle fatsoensnormen te buiten gaat, kost ons met z’n allen heel veel euro’s. Ik vraag me dan ook af wanneer het zover komt dat de verzender  van mail verantwoordelijk wordt voor de aankomst van de mail in plaats van de ontvanger. Ik kan me zo voorstellen dat er een tijd komt waarin het gemakkelijk is om te zeggen dat je mail niet hebt ontvangen omdat hij waarschijnlijk in de spambox is geland, moet je maar zorgen dat je niet staat geregistreerd als spammer, sorry :-)

De enige oplossing is alle spammers volledig negeren, omdat ze nu eenmaal spammers zijn, maargoed… als 0,1% van de mensen blijft kopen… dan loont het ruim en is het niet uit te roeien, ook niet met een luttele 6 ton boete. Niets is minder menselijk dan spammen.

Vandaag berichtte Nu.nl dat er minder straling komt uit de ontplofte kernreactor, nadat de exploitant van de centrale had laten weten dat dit zo is. Dat is wel handig om naar buiten te brengen, al was het alleen maar om te voorkomen dat we  gaan denken Chernobyl II te hebben gemaakt, terwijl het zeer wel aannemelijk is dat dat zo is. Daar in de Oekraïne is het gebied rond de oude ontplofte reactor onbewoonbaar voor mensen en een natuurreservaat geworden voor exotische dieren. Het schijnt zeker de moeite van een bezoek waard te zijn, alleen al om te zien wat de natuur zelf met zo’n gebied zou doen.

Verder berichtte hetzelfde nu.nl dat er wederom een amerikaanse bank miljardensteun nodig heeft om te overleven, ondanks de nu zeer ongelukkige subprime hypotheken. Dit in tegenstelling tot de berichten dat het helemaal zo slecht niet gaat met de economie of zelfs dat de boel weer opleeft. Wie wordt er hier nu bedrogen? Ik wil niet doemdenken, maar als ik lees dat de financiële sector in zijn eigen systeem niets heeft veranderd en alweer de bonussen zit te verdelen, dan verwacht ik nog wel een (minder) kleine correctie van buitenaf. Met andere woorden; we zijn er nog lang niet. Al denken we van wel.

Dit zijn een tweetal voorbeelden uit één dag nieuws. Geen voorbeelden zonder belangrijke consequenties overigens, maar wel voorbeelden die aantonen dat de stelling aardig opgaat: Ontkenning is de meest voorspelbare van alle menselijke reacties.

“Yvette was zelfstandig, maar ze had ook vrienden en leek me een heel onafhankelijke vrouw. Ze bleef maar kaartjes en brieven krijgen van mensen overal ter wereld die haar om een foto vroegen en haar vriend wilden worden. We zijn hier allemaal diep door bedroefd”, aldus buurvrouw Savage. “Niemand mag op die manier alleen achterblijven”.

via Voormalig Playboymodel ligt jaar lang dood in huis – Economie – AD.

Een heel onafhankelijke vrouw betekent eigenlijk een heel éénzame vrouw. Zo éénzaam, dat de opstapelende post moet aangeven dat je er al een jaartje niet meer bent. Opmerkelijk ook de zinsnede dat “iedereen haar vriend wilde worden”. Geen idee welke betekenis ik daar aan  moet geven, maar zulke vrienden houd ik liever op een veilig afstandje.

Ergens in het midden van het land, zo tussen Amersfoort en Barneveld, daar ligt de gemeente Nijkerk. Bij die gemeente hoort een dorpje, dat heet Nijkerkerveen. Nu heeft de gemeente Nijkerk bedacht dat het wel aardig zou zijn om dat dorpje wat te laten groeien en benoemde het als een zoeklokatie.

Al in 2005 werden de eerste geruchten rond dit voornemen bekend. Omstreeks 2007 werd er een mooi project opgetuigd om samen met de bevolking van het dorpje te gaan bepalen hoe die groei eruit zou gaan zien. Eerst waren de bewoners nogal sceptisch, want dit waren zij van hun gemeente helemaal niet gewend, maar gaandeweg kwam er toch iets vertrouwen in de goede voornemens. Uiteindelijk resulteerde het project in een prachtig rapport, dat de naam “leefbaarheidsvisie” heeft gekregen. Het rapport is vervolgens in een lade gestopt, waar het niet meer uitgekomen is.

Maar hier eindigt het verhaal niet. Er kwamen nieuwe adviseurs op het project en deze kregen de opdracht van de gemeenteraad om samen met de bewoners een mooi plan te maken voor Nijkerkerveen. Dus iedereen weer aan de slag. Veel werd er gepraat over leefbaarheid, aantal woningen per ha, verkeer, sport, zorg, voorzieningen en noem het maar op. Dit project resulteerde in 2009 tot een voorkeursmodel Nijkerkerveen met bijbehorend Integraal Programma van Eisen. Het was niet helemaal wat de bevolking graag had gewild, maar nog wel het resultaat van een onderhandeling, waarin je nu eenmaal niet altijd je zin krijgt. De raad stelde het vast en gaf de projectgroep de opdracht om samen met de bevolking het masterplan te gaan maken.

Ondertussen heeft de gemeente de verkiezingen achter de rug, is de crisis op volle sterkte gekomen en zijn er nieuwe berekeningen gemaakt met betrekking tot het verplaatsen van de voetbalvereniging.  Het nieuw aangetreden college heeft de lopende zaken nog eens goed onder de loep genomen en concludeerde dat het project Nijkerkerveen veel te duur zou worden. De gebruikte term daarvoor is :”onverantwoord”.

U raadt het al. Het voorkeursmodel 2009 moet op de schop en daarvoor in de plaats komt… ja, in ieder geval iets dat niet te duur is.

Voor wie het interessant vindt staan alle gegevens op www.nijkerkerveen.net

Henk

Deze KPI’s, zoals ze ook wel worden genoemd, bepalen veel. Het schetst een beeld van de medewerkers, klanten en leveranciers van het bedrijf en daaropvolgend vaak de wens om iets te veranderen. We kunnen namelijk als mensen maar lastig een kwestie beoordelen, zonder daarbij iemand verantwoordelijk te houden voor de kwestie. Enkele bedrijven nemen de KPI’s zelfs op in de functionerings beoordeling, waardoor medewerkers een duidelijke richtlijn hebben waaraan ze moeten voldoen. In die zin is het belangrijk om goed na te gaan wat we als KPI hanteren, met andere woorden de vraag wat we willen meten om te beoordelen of iets goed of minder goed verloopt.

Veel te vaak kom ik de puur kwantitatieve indicator tegen, zoals bijvoorbeeld aantallen productie, meters, uren en orders, waarbij de kwaliteit van de geleverde zaken niet of nauwelijks wordt gemeten. Hiermee geeft u als manager het signaal af dat de kwaliteit er niet zo veel toe doet, maar dat u meer bent geïnteresseerd in de aantallen (lees winst). Als u daarnaast wel hamert op kwaliteit, door bijvoorbeeld een kwaliteitssysteem in te voeren, heeft u een prachtig spanningsveld gemaakt, waartussen naar hartelust geschipperd kan en zal worden. 

Het verschil tussen kwaliteit en kwantiteit produceren, is een essentiële keuze, die afhankelijk is van wat u als bedrijf wilt voorstaan. Ze gaan namelijk heel lastig samen omdat de kwaliteit wordt uitgemaakt door de laatste paar minuten aandacht, die juist bij het streven naar kwantiteit als eerste verloren gaan. De praktijk leert ons, dat iemand die onder gezonde druk staat, beter presteert. Daar is een logische verklaring voor, omdat de aandacht dan volledig op het werk gericht zal zijn. Voeren we echter de druk verder op, dan zal de prestatie exponentieel afnemen. Ook dat valt te verklaren uit aandacht, die dan wegvloeit naar zaken die buiten het inhoudelijke werk liggen.

Bij het opstellen van uw kritieke proces indicatoren, doet u er goed aan eerst te bedenken wat u wilt meten en wat u wenst te bereiken met dit instrument. Het kan namelijk heel sterk averechts werken indien u de klassieke fout maakt door het verkeerde signaal af te geven. Dit systeem leent zich zeer goed ter controle van het eigen presteren, vooral op kwantitatieve aspecten, maar laat zich niet gemakkelijk gebruiken om de bedrijfs idealen te verwoorden. Daarvoor zijn andere methoden veel beter geschikt.

De bank biedt diverse alternatieven. En bedenk: vaak is een contante storting niet eens echt nodig en is een overboeking via Internet Bankieren net zo makkelijk en veilig.” prijkt op hun website.

Het lijkt zo onschuldig, want wat is er mis mee om geen contanten meer in de bank te willen hebben? Het is een volgende stap naar een ander bankbedrijf. Sinds de invoering van de pinautomaat was het halen van geld aan de balie naar het verleden verbannen en zo nu ook het brengen van geld. Was de bank al meer een administratiekantoor, dan een instelling die geld beheert, het wordt nog meer zo. Geld is al lang niet meer een zaak “aan toonder”. Het wordt volledig virtueel en hoofdzakelijk uitgedrukt in getallen op papier of in de computer.

Dat administratieve geld is veel makkelijker. Hiervoor hoef je geen kluizen te beheren en kogelvrij glas te plaatsen. De wens van banken om geen contanten meer in huis te hebben en halen wordt daardoor wel begrijpelijk. Maar wie moet het dan beheren? Bovendien zou de bank de plaats bij uitstek moeten zijn om je geld te kunnen halen en brengen, maar daar gaat het kennelijk niet om.

Dit idee is waarschijnlijk bedacht vanuit logistieke (lees winstmaximalisatie) overwegingen. Er wordt veel verdiend aan het elektronische betalingsverkeer en aan de andere zijde worden er veel kosten gemaakt voor bedienend personeel. Een beetje meer van het eerste en een beetje minder van het laatste levert per saldo winst op, zou je kunnen denken. Daarbij zijn de “financiële producten” vele malen lucratiever dan de kashandelingen, waardoor de aandacht verschuift.

En dat is nu precies waar ik het over wilde hebben; Aandacht voor de klant. We weten allemaal dat er met aandacht geven ook aandacht te verdienen is. Eerst begrijpen en dan pas proberen begrepen te worden, zou de coach zeggen. Hier echter, zie ik een verplaatsing van de aandacht naar meer geld verdienen, daar is niets mis mee, maar dan moet u ook niet klagen, als u geen aandacht meer krijgt van uw klant.