Geheel in strijd, met het gedachtegoed, dat ik het niet altijd beter moet weten en of pretenderen de wijsheid in pacht te hebben, dacht ik toch dat daar wat in zit. Het dekt de lading van de bedrijfskundige in mijn ogen niet helemaal, maar het is wel de vraag waar veel mensen mee zitten. Wat moet ik doen om uit deze chaos te komen?

Het idee achter “hoe kan het ook anders” is juist om mensen te bewegen om te kijken naar mogelijkheden, die hen laten ontsnappen aan “meer van hetzelfde”. Ik heb daar al eens een artikel aan gewijd, maar het komt er in het kort op neer, dat als men altijd hetzelfde doet, de resultaten waarschijnlijk ook hetzelfde zullen zijn. Wie dan iets anders (dat in grote mate van waarschijnlijkheid in dat specifieke geval ook beter is) wil, zal er goed aan doen om één of meer ingesleten patronen te veranderen. Hoe kan het ook anders, wordt hoe kan het ook beter.

Het blijft dus geen pretentie dat ik het beter weet, maar de aanname dat “meer van hetzelfde” leidt tot hetzelfde resultaat, bij een resultaat dat we niet wensen, durf ik zeker te verdedigen.

Veranderen is niet eng en mensen hebben zeker ook geen weerstand tegen veranderen. “Meer van hetzelfde” is wel eng, want ongemerkt gaan we hetzelfde opnieuw doen, met meer energie dan voorheen, maar de resultaten blijven teleurstellend. Als we dan toch willen veranderen, lijkt het mij beter om daar eens goed over na te denken. Wat en Wie willen wij Hoe veranderen?

“Hoe kan het ook anders” blijft bestaan en zal zich gaan richten op ondernemerschap en innovatie. “Hoe kan het ook beter” zal doorgaan met de bekende berichten, die aan de hand van voorbeelden uit het dagelijks leven laten zien hoe en waar het “meer van hetzelfde” probleem zich manifesteert. Kortom ondernemen in verandering.

 Het was een middag vol inspirerende ideeën, wat werd mogelijk gemaakt door de kundige begeleiding van Harold Janssen en de geweldige inzet van alle deelnemers. Heerlijk was de sfeer, waarin niet werd gedacht vanuit het uitgangspunt dat het zo jammer is dat de organisatie niet werkt, maar vanuit de vraag wat we kunnen doen om het anders of beter te doen.

Nadat ik de bevindingen van de middag voor mezelf heb laten bezinken, kwam ik op het volgende ludieke idee, dat misschien zelfs haalbaar is, als de sector het ook aardig vindt: Georganiseerde anarchie, even de organisatie loslaten, even geen taken, posities en functies, maar slechts één opgave: Help een kind.

Het kind centraal, kwaliteitsschaamte en handelen vanuit de eigen professionaliteit. Mijn voorstel is om met de gehele sector twee dagen de normale arbeid te laten vallen. Maakt niet uit wie u bent of wat u doet, indien u op enigerlei wijze bent verbonden met het thema “jeugdzorg”, doet u mee. Op dag één probeert ieder voor zich, in alle vrijheid, vanuit zijn eigen professionaliteit en met behulp van alle middelen die ter beschikking staan, zoals kantoor, vervoer, ict en relaties, één kind te helpen. Wat “helpen” betekent maakt nu niet uit, het gaat erom dat iedereen probeert dat te doen, waarvan hij of zij vindt dat het goed is. Zoek een kind in uw omgeving, al of niet bekend bij instellingen, maar waarvan u weet dat er iets moet gebeuren en doe het. Kleine of grote inspanning, effecten of waarde, maakt ook niet uit, maar iets doen is waar het om gaat.

Op dag twee organiseren we een conferentie, waarin de bevindingen van dag één worden geëvalueerd, zodat we kunnen kijken wat we ervan hebben geleerd. Daarna gaat iedereen weer over tot de normale orde van de dag. (Ik stel me zo voor dat het niet echt lekker gaat om de hele sector in een zaaltje te krijgen, maar ben met een deel al heel erg gelukkig) 

Het kost (niet eens geheel) twee dagen, dus voor wie wil weten wat dat betekent in euro’s, is het uit te rekenen en de opbrengst staat volledig open, maar zal in ieder geval veel geholpen kinderen zijn.

Henk de Greef

Gewapend met de in mijn ogen foute artikelen en de aankoopbon verschijn ik bij de klantenservice. Er zijn een aantal wachtenden voor me en de nummerautomaat biedt uitkomst. In mijn ooghoek zie ik een coffeecorner en ik besluit met het nummer op zak een kop koffie te gaan scoren. “Dat is dan 50 cent mijnheer” zegt een aardige jongedame. Ik verbaas me, 50 cent voor een kop koffie, waar maak je dat nog mee? Ik reken af, ontvang een beker en begeef me naar de automaat. Druk op de knop en de beker stroomt vol. Als echte koffieleut stel ik aardig hoge eisen aan koffie en verbaas me wederom. Het is goed te drinken.

Terug bij de klantenservice schiet het aardig op met de nummers. Ik heb eigenlijk geen tijd om de koffie uit te drinken. Ik doe mijn betoog, dat ik de verkeerde artikelen heb gepakt en presenteer mijn aankoopbon. “Dat is geen probleem”, klinkt het vanaf de andere zijde van de balie, “Hier is uw geld terug”. De man trekt zijn kassa open en overhandigt mij contant de volledige aankoopwaarde van de gekochte artikelen.

Bijna perplex aanschouw ik deze klantenservice. Dat zegt natuurlijk meer over mijn verwachtingspatroon dan de geboden service, maar het geeft te denken. Ik was er volledig vanuit gegaan dat ik de nodige onderhandelingen zou moeten plegen om mijn zin te krijgen, maar werd door de service “buitenspel” gezet.

Toen ik weer naar buiten liep bekroop mij de gedachte dat het echt wel anders kan, ik had het namelijk net ervaren.