Aandacht geven (en krijgen) is een heel natuurlijk menselijk principe. Iets wat je leuk, aardig of interessant vindt, krijgt vanzelf de aandacht die het nodig heeft. Daarom is aandacht krijgen ook zo prettig, want dat betekent dat je leuk, aardig of interessant wordt gevonden. Daarnaast bestaan er natuurlijk de zaken die we aandacht moeten geven, omdat het anders verwatert, of in een erger geval mis gaat. Het stellen van prioriteiten is een vak op zich geworden.

Hier ontstaan de systemen waarmee we aandacht kunnen managen. Het eerste en eenvoudigste systeem is natuurlijk de agenda. Hierin kunnen we onze tijd plannen en afspraken maken, zodat de tijd effectief wordt verdeeld. Bijna iedereen ervaart dat het knap lastig is om die agenda ook echt na te leven en maar zelden komt het voor dat we alles hebben gedaan wat er voor een dag stond gepland. Een duidelijker voorbeeld van het verschil tussen de kloktijd (uurwerk, agenda, planning) en de belevingstijd kan ik haast niet bedenken. De kloktijd is vaak op, als de belevingstijd gewoon doorgaat.

Ook meer geavanceerde systemen, zoals planning en controle, timemanagement, projectmanagement en natuurlijk de vele ict oplossingen gaan op hetzelfde principe mank. Projecten lopen structureel uit en overschrijden budgetten, de werkdruk (lees gebrek aan tijd voor aandacht) neemt enkel toe. Het lijkt erop dat velen dit herkennen, maar gelijk ook een heel normaal verschijnsel vinden. De nadelige gevolgen vinden we meestal wel vervelend, zodat daar oplossingen voor worden bedacht. Die oplossingen monden uit in een nog beter systeem om de schaarse tijd te managen, met het resultaat dat we hetzelfde gaan doen, maar dan beter. Tenminste, ik kom niet vaak een oplossing tegen die dat anders doet.

We blijven bijna per definitie zitten met het probleem dat de kloktijd een vast gegeven is, die ook nog eens geheel vanzelf voorbij gaat. Als je lang genoeg wacht is de tijd op en hoeft het niet meer. Alleen de dingen die echt heel erg belangrijk zijn vergeten we niet. Daar is altijd wel aandacht (tijd) voor.

Daarmee is de cirkel weer rond. Alles draait om aandacht en als je wilt dat iets echt succesvol wordt, moet je het de aandacht geven die het nodig heeft cq verdient. Liefst net iets meer, want de laatste minuut maakt het verschil. Laat je vooral niet afleiden door al die dingen die ook belangrijk zijn, maar vraag jezelf gerust eens af hoe belangrijk het nu werkelijk allemaal is. Ook al kost dat een beetje tijd…..

Zo kan het ook :: Aandacht

Soms raak je blij verrast door eenvoudige dingen. Thanks Google!

De betrokken partijen hebben volgens de Opta maar liefst 400 miljoen spamberichten verstuurd. Dat heeft de toezichthouder laten meewegen bij de hoogte van de boete.De e-mailadressen werden bemachtigd via online-enquêtes en prijsvragen van derden. De bezoekers daarvan hadden niet door dat zij door daaraan mee te doen hun mailbox ook openstelden voor de spam. Het gaat om Digital Magazines en zijn bestuurder Rivièra Vastgoed BV (330.000 euro), een persoon handelend onder de naam van de eenmanszaak Mail Garage (110.000 euro) en de feitelijke leidinggevende en (ex)aandeelhouder/bestuurder van Digital Magazines (220.000 euro).

(ANP)

31/05/11 13u42

via Ruim zes ton boete voor megaspammers – TV & Radio – AD.

Het haalt natuurlijk niet veel uit, want de inkomsten, gegenereerd door spam, zijn altijd nog vele malen groter dan de opgelegde boetes, maar het is wel een goed signaal.

Spam is slecht; Het is ongevraagde reclame (alsof er gevraagde reclame bestaat maar dat terzijde) die mailboxen vervuilt. Je valt er mensen mee lastig en bij het merendeel van de mensen is de irritatie groter dan de winst. Echter het kleine percentage (< 1%) mensen dat toch reageert op spam, maakt het voor de spammer al goed. Het kost immers zo goed als niets. Je moet alleen een onverzadigbare en bijzonder asociale drang naar winst hebben om al die mensen willens en wetens te willen schofferen. Het gaat zelfs zover dat door de spamfilters je soms ook “echte” mail mist. Daarbij zijn in de ict afdelingen van bedrijven grote hoeveelheden aandacht alleen al besteed aan de afhandeling van mail, lees het filteren van spam.  En niet te vergeten al die werknemers, die eerst vele mails moeten wegclicken, voordat ze aan het echte werk toekomen.

Deze vorm van marketing, die mijns inziens alle fatsoensnormen te buiten gaat, kost ons met z’n allen heel veel euro’s. Ik vraag me dan ook af wanneer het zover komt dat de verzender  van mail verantwoordelijk wordt voor de aankomst van de mail in plaats van de ontvanger. Ik kan me zo voorstellen dat er een tijd komt waarin het gemakkelijk is om te zeggen dat je mail niet hebt ontvangen omdat hij waarschijnlijk in de spambox is geland, moet je maar zorgen dat je niet staat geregistreerd als spammer, sorry :-)

De enige oplossing is alle spammers volledig negeren, omdat ze nu eenmaal spammers zijn, maargoed… als 0,1% van de mensen blijft kopen… dan loont het ruim en is het niet uit te roeien, ook niet met een luttele 6 ton boete. Niets is minder menselijk dan spammen.

via TomTom tipt politie over verkeersmisbruik – Consument – AD.

Geachte heer De Greef,

Met groot genoegen kunnen wij u mededelen dat wij een grote verbetering hebben gedaan voor de verkeersveiligheid. Wij kunnen nu uw ritgegevens analyseren en u de bijpassende bekeuring sturen. Hierdoor zult u uw onverantwoord rijgedrag vanzelf gaan bijstellen, of failliet gaan. Bij betalingsproblemen leggen wij direct beslag op uw voertuig, TomTom mag u uiteraard behouden.

Deze feiten heeft uw TomTom voor ons geregistreerd:

U gelieve het bedrag in 1 keer te voldoen aan het CjiB, daar onze software ook nog niet afbetaald is en ook wij met bezuinigingen te kampen hebben. Mocht u overigens naar aanleiding van deze faktuur bedenken om uw TomTom voortaan thuis te laten, dan kunnen wij u mededelen dat wij in vergaande onderhandeling zijn met Apple, voor hun gegevens uit de iphones, ipads en android achtige toestellen.

Wij wensen u een prettig weekeinde.

Driftig wordt er nagedacht hoe we dit soort ongeregeldheden kunnen oplossen. Cameratoezicht, pasjes en “no go” areas’s passeren de revue. Toch heeft iedereen wel het idee dat die systemen niet veel verschil zullen maken, want het is erg arbeidsintensief en per definitie onvolledig. Beter is het om te zorgen voor een gedragsverandering bij de bevolking, zodat al die systemen niet nodig zijn, maar hoe doe je dat?

Als de bevolking op straat wordt geïnterviewd met de vraag of men vindt dat er iets aan geweld en vernielingen gedaan moet worden, zal iedereen positief antwoorden. Je kan immers niet voor geweld en vernielingen zijn, toch? Dat is daardoor een vorm van suggestieve vraagstelling die geen objectief beeld oplevert van de situatie. Iemand die op basis van die gegevens concludeert dat “het volk” vraagt om een harde aanpak, zit er goed naast. Als dezelfde interviewer zou vragen of je het okee vindt als je voortaan alleen met een sticker voor goed gedrag met oudejaar de straat op mag, denken de meesten daar al heel anders over.

Het klinkt misschien gechargeerd, maar dit is wel de situatie die we met z’n allen zo in de hand werken. Het ongewenste gedrag van een aantal mensen laat zich niet zo gemakkelijk afremmen. We weten al lang dat het invoeren van cameratoezicht alleen werkt op de plaats waar de camera hangt en dat het invoeren van pasjes, die kunnen worden afgenomen bij slecht gedrag, om enorm veel handhaving vraagt.

Maar het is zo prettig spreken over mensen die het niet goed doen, al was het alleen maar om te benadrukken hoe goed we het zelf wel niet doen. Dat is één van de belangrijkste beweegredenen voor mensen om te praten over vernielingen en onheuse behandeling van hulpverleners. Ze weten dat ze er niet veel aan kunnen doen, maar beloven het wel, om aan te geven hoe goed ze het met ons voor hebben. Het gevolg is dat we met z’n allen opgezadeld worden met regels en toezicht, die steeds meer op een politiestaat gaan lijken. Ondertussen worden het geweld en de vernielingen naar waarschijnlijkheid door de verharding groter, zodat het weer vraagt om een hardere aanpak. Dat is de prijs die we betalen voor mooipraterij van mensen die denken het éénzijdig te kunnen oplossen.

Is er dan niets te doen aan geweld en vernielingen? Jawel, we zouden het niet alleen moeten laten afhangen van de overheid. Het buiten onszelf plaatsen van de verantwoordelijkheid voor goed gedrag is één van de belangrijkste oorzaken voor het wegebben van sociale controle. Waar vroeger de buurman naar buiten kwam als je iets deed wat niet door de beugel kon, wordt nu de politie gebeld. Het verschil is essentieel voor de verharding van de maatschappij die we nu kunnen waarnemen. Bijna alles is geoorloofd als de toezichthouder er om wat voor reden dan ook niet is. Die toezichthouder kunnen we ook zelf zijn, dan zijn we er tenminste altijd bij. Het scheelt een hoop ellende en kost nog weinig ook.

Het is ieder jaar hetzelfde liedje. Bestuurders vragen zich openlijk af of de oudejaarsviering niet veel te veel schade oplevert aan de openbare ruimte en wat zij daaraan kunnen doen. Deze keer begon het met de burgervader van Nijmegen, die tijdens een uitzending van BNR nieuwsradio te kennen gaf dat hij een gedragsverandering wenste, waar hij zich persoonlijk hard voor ging maken.

Nu komt de VNG met een voostel voor een gedragsprotocol voor hulpdiensten, of anders gezegd een gedragsvoorschrift voor burgers jegens hulpdiensten. Iedereen moet weten wat (vooral) niet mag, want de gemeenten zijn het zat.

Eerlijk gezegd heb ik niets tegen duidelijkheid. Laat het maar goed duidelijk zijn wat wel en niet mag, want dat voorkomt een hoop gesteggel over het grijze gebied. Maar om nu te veronderstellen dat mensen niet weten dat het vernielen van een auto, bushalte of verkeersbord niet echt aardig is, vind ik wat te ver gaan. Sterker nog, ik denk dat het zonde van de tijd en inspanning is om te gaan zitten vergaderen over de nieuwe regels die nodig zouden zijn om dat duidelijk te maken.

Bovendien is het niets nieuws dat er tijdens de oudejaarsviering een aantal zaken sneuvelen. Het nieuwe hieraan is dat er zich nu (weer) mensen druk over maken. Wat deze mensen niet begrijpen is dat het gaat om incidenten, die zich elk jaar voordoen en weliswaar geld kosten, maar in verhouding nog steeds incidenten zijn. Als je de kosten van de schade vergelijkt met de kosten van de inzet van hulpdiensten (of de hoeveelheid afgestoken vuurwerk) zie je de onbenulligheid van de discussie. Ook een zwaar argument, zoals een hulpverlener die voor rotte vis werd uitgemaakt of zelfs in het gezicht gespuwd, is erg vervelend voor de hulpverlener, maar niet te voorkomen met nieuwe regels. Er is niets mis met de bestaande regels en normen. Er zijn consequenties verbonden aan overtredingen en we kennen al een verhaalsrecht op daders.

Toegegeven: Het is niet handig om het fenomeen vernielingen volledig te negeren, want het zou wel eens uit de hand kunnen lopen. Dat gebeurt ook niet, want er zijn voldoende hulptroepen op de been en er is zelfs sprake van sociale controle. Als de balans in dat systeem uit evenwicht is (en dat is aan het volk door middel van bestuurders te bepalen), kan er gezocht worden naar meer en of ander optreden. Maar de context waarin die hulptroepen moeten functioneren, owel de hele maatschappij, is niet te veranderen met een protocol.

“Meer van hetzelfde” is een theorie van Watzlawick, die ik hier kort uiteen zal zetten en vervolgens zal illustreren aan de hand van twee voorbeelden.

Nietzsche zag in de mensheid een onstuitbare wens om de omgeving en daarmee zichzelf onder controle te houden om een houdbaar bestaan te realiseren. Veel van onze problemen neigen in die richting, want als je terugzoekt naar het ontstaan van een probleem, de definitie, waartoe een oplossing wordt bedacht, heeft het vaak betrekking op het handhaven van ofwel de probleemhouder, de omgeving waarin hij zich bevindt (organisatie) of beide. Ook Watzlawick bevond zich in die denkrichting en hij introduceerde daarom het begrip “meer van hetzelfde”.

Meer van hetzelfde problemen zijn aan de orde van de dag. Dat kan ook niet anders in een wereld waarin wij worden opgevoed met allemaal dezelfde theorie. We weten bijvoorbeeld heel erg zeker dat als het in huis te warm wordt, dat dan de verwarming omlaag gezet moet worden. Het toebrengen van het negatieve element, minder verwarming, is een adequate oplossing voor een te warme huiskamer. Deze theorie kent vele varianten die ik voor de strekking van dit verhaal niet allemaal hoef te benoemen. Het wordt pas interessant als de theorie niet meer opgaat en begint te vallen in de “meer van hetzelfde” categorie. De situatie waarin “meer van hetzelfde” een averechts effect heeft. Waar het indrukken van het gaspedaal ervoor zorgt dat je uit de bocht vliegt en dus niet sneller aankomt op plaats van bestemming.

Één van de terreinen waar dit zich prachtig manifesteert is het geloof dat wij koesteren in regels. Op het moment dat ergens iets (dreigt) fout (te gaan) gaat, wordt een nieuwe regel geïntroduceerd om het vermeende onheil te voorkomen. Dat is te vergelijken met het toedienen van het negatieve element om het systeem te stabiliseren. Vanuit die gedachte is dat een goede oplossing, want het zou ons kunnen behoeden voor onheil. Maar als het vermeende onheil betrekking heeft op eerder ingevoerde regels, die niet worden nageleefd of niet de gewenste uitwerking hebben, wordt het een “meer van hetzelfde” oplossing.

Als voorbeeld noem ik het “probleemwijken” debat. De wijken waarin groepen hangjongeren de buurt onveilig maken. Sommige politici wensen “harde” maatregelen om het probleem op te lossen. Dat kan heel goed werken als er nog geen harde maatregelen waren geweest. De straf veroorzaakt dan een schrikreactie die de automatische conclusie bij de doelgroep teweeg zou moeten brengen dat er kennelijk een fout begaan is. Maar zo éénvoudig is dat probleem niet. Deze politiek gaat uit van de veronderstelling dat straf het negatieve element is dat de situatie kan stabiliseren, net zoals bij de bovengenoemde verwarming. Maar wat zou er gebeuren als (meer) straf juist de problematiek aanwakkert, als straf wederom een bevestiging is van het wij tegen zij gevoel en daarmee de noodzaak tot hetzelfde gedrag en daaropvolgend meer straf in de hand werkt. We hebben dan een zichzelf versterkend proces georganiseerd, dat ergens een keer uit de hand moet lopen.

Hetzelfde fenomeen doet zich voor bij de niet betaalde zorgpremies. Er wordt nu voorgesteld dat daar een boete op komt te staan van maarliefst 30%. Wel, dat is enorm schrikken voor iemand die het kan betalen en dat dus ook doet. Voor de doelgroep die simpelweg de premie niet op kan brengen, wat voorzien was bij de invoering van het nieuwe stelsel, wordt de berg alleen maar groter. De schuldpositie loopt op en de noodzaak tot straf (=boete) versterkt zichzelf.

Dit zijn zomaar twee voorbeelden uit één dag nieuws waarin “meer van hetzelfde” oplossingen worden toegepast, maar hoogstwaarschijnlijk niet tot het gewenste resultaat zullen leiden.

Het is niet links, het is niet rechts, het is meer van hetzelfde.

“Het zal je maar gezegd worden”, dacht ik. Tegelijk bekroop mij de gedachte dat er veel mensen zijn die betaald worden om te liegen. Een voorbeeld ken ik uit een campingvoorschrift, waarin de medewerkers worden geïnstrueerd om altijd te zeggen dat zij eventuele achtergebleven voorwerpen op de camping niet hebben gevonden. Dit om te voorkomen dat de campinghouder aangesproken wordt op het verlies. Evenzo zijn gebruikte materialen bij verkoop altijd waardevoller dan bij inkoop, advocaten gespecialiseerd in de feiten en van commerciële boodschappen weten we dat de minder waardevolle kwaliteiten van het product maar zelden worden geadverteerd.

Toch vond ik de verheven stem, die in niet mis te verstane bewoordingen de spreker uitmaakte voor leugenaar een opmerkelijk voorval. Ik maak het nog niet vaak mee dat iemand zo expliciet in het openbaar wordt aangesproken op zijn integriteit. Ik had ook niet graag in zijn schoenen willen staan.

We kennen allemaal “het leugentje om bestwil”. Dat is bedoeld om een zeker gedrag te bewerkstelligen bij anderen, maar omdat we weten dat die ander daar uiteindelijk beter vanaf zal komen, is dat geoorloofd. Dit schept een grijs gebied, waarin liegen eigenlijk geen liegen is, maar de waarheid net even iets anders belichten, zodat de resultaten wenselijker worden. We weten dat dit gebeurt en maken daar ook geen stennis om, want zo gaat dat nu éénmaal.

Aangesproken worden op leugenachtig gedrag is heel naar. Het stelt direct de geloofwaardigheid aan de orde, die erg noodzakelijk is om het verhaal kracht bij te zetten. Kortweg gezegd: Zonder geloofwaardigheid kan er niet gelogen worden. Premier Balkenende wist dit ook, toen hij in zijn radiodebat tegen zijn opponent zei dat hij draaide. Paradoxaal genoeg zijn het dus de meest geloofwaardige mensen die een verhaal naar hun idee kunnen bijstellen, maar hoe meer ze daar gebruik van maken, des te kleiner wordt dezelfde geloofwaardigheid.

Aantoonbaar betrapt worden op leugens is dodelijk voor de reputatie, maar wie in staat is om waarheid te maken heeft de macht.

Eerlijk gezegd, toen ik het bericht vandaag op de radio hoorde, kon ik mijn hardop lachen niet bedwingen. Ik zag het al helemaal voor me. Een vastgoedhandelaar gaat de wijk in om een bijzondere groep bevolking te bewegen om ergens anders te gaan wonen. Iets wat iedere gemeente zo graag zou willen kunnen, maar niet kan. De handelaar spreekt een paar notoire drank en drugsgebruikers aan en vertelt dat hij zal zorgen voor de nodige middelen als zij voortaan op een andere, door hem gewenste plaats, willen verblijven. Het aanbod klinkt aanlokkelijk, want dan hoeven ze ten minste geen (criminele) activiteiten meer te ontplooien om in de dagelijkse behoefte te voorzien. Nadeel is wel dat ze huis en haard moeten verlaten, maar ja, wat stelde dat eigenlijk voor? De ideale vorm van arbeid; lekker high worden met je vrienden, radiootje erbij, feestje bouwen en betaald worden om je in een andere wijk op te houden.

Het wordt wel oppassen geblazen, want de veronderstelde nadelen van junks en zwervers, zoals stelen, inbreken en andere vormen van ongewenst gedrag vinden hun oorsprong in geldnood. Als deze mensen betaald werk gaan doen voor vastgoedhandelaren, zou het ongewenste gedrag van deze mensen wel eens sterk kunnen afnemen, waardoor het gewenste effect voor de vastgoedhandelaar veel minder wordt. In het ergste geval zoeken de zwervers en junks een rustig plekje in de wijk, een achterafkamertje bijvoorbeeld, waar ze rustig kunnen gebruiken en wachten tot de betaling binnenkomt. Van enige overlast is dan geen sprake en de donatie van de vastgoedhandelaar kan gezien worden als een maatschappelijk verantwoorde investering.

Ik zie een nieuwe (uitzend)markt ontstaan. Nieuwe “headhunters” stropen de markt af naar geschikte zwervers en junks, die voor veel geld worden geleverd aan vastgoedbazen. Probleemwijken worden leeggesleurd en de bewoners van die wijken worden verdeeld over gebouwen die wel een “ontwikkeling” kunnen gebruiken. Het mes snijdt zo aan twee kanten, want de probleemwijken worden minder problematisch en de ontwikkelingen van gebouwen waar vastgoedontwikkelaars ook graag hun euro’s in willen steken, kunnen hun doorgang vinden.

Tegen de tijd dat de ontwikkeling klaar is, zal het personeel (voorheen zwervers en junks) herplaatst moeten worden. Een soort reorganisatie. Het zou kunnen voorkomen dat het personeel dan zo gehecht is aan de arbeidsplaats, dat de vakbonden in beweging komen en een staking afkondigen.. Okee, nu sla ik door, ik geef het toe.

Ik vraag me wel af of de fiscus er al een vinger achter heeft gekregen, want zonder vaste woon en verblijfplaats is het lastig belastingheffen, heb ik begrepen.

Het artikel ging over het falen van 60 tot 70% van de fusies, waarbij het management dit falen wijt aan verschillen in cultuur. Nu is dit voor mij als verandermanager enerzijds een positief en anderzijds een negatief bericht. Ik bedoel dat er bij zoveel mislukte fusies nog aardig wat werk aan de winkel moet zijn, maar dat de kwaliteit van de veranderaars toch wel te wensen overlaat.

Het laat me ook direct terugdenken aan een vergelijking die een oude relatie van mij eens maakte. Zij hadden als niet slecht lopende leverancier een eveneens niet slecht lopend servicebedrijf overgenomen. Vertikale integratie noemen we dat.

Het bleef echter vechten tussen die twee, waarop hij zei: “Je moet ook niet als nonnenklooster een bordeel overnemen. Of de nonnen gaan vrijen of de hoeren worden bekeerd”.

In deze metafoor snapt iedereen gelijk het essentiële verschil in gedrag, dat noodzakelijk is om het beroep te kunnen uitoefenen. Het is weliswaar een extreme tegenstelling, maar het schept een goed beeld. Je zou kunnen zeggen dat de verschillen in gedrag met cultuur te maken hebben, maar net zo goed dat het de voorwaarden voor het bestaan van het beroep zijn. 

Bij fusie en of overname is de synergie tussen de verschillende organisaties vaak makkelijk te bedenken, maar hoe komt het dan dat het tot nu toe verschillende organisaties waren?

Veel fusies stranden, tenminste naar de maatstaven van wat we ervan verwacht hadden. Wellicht verwachten we te veel of negeren we zaken die er ook toe doen. In het genoemde voorbeeld kan een fusie alleen succesvol zijn als beide organisaties het gedrag van de ander accepteren. En dat accepteren blijkt in de praktijk vaak het lastigste van de opgave. Misschien moet je die fusie dan niet doen, zoals die relatie van mij al zei.