Bij kleine ondernemers in de categorie uitvinder, kunstenaar of creativeling ontstaat eigenlijk dezelfde constructie, met het verschil, dat zij de poen nu net even niet krijgen. Veelal door een gebrek aan status, positie, legitimatie of gewoon ondernemerstalent, ontstaat een klaagzang van afhankelijkheid. “Ik wil wel, maar ik kan niet, want zij…..” hoor je dan. Dit is koren op de molen van ambtenaren, die aanspraak willen maken op een bak subsidie (om hun eigen baan te verzekeren), die ze vervolgens (volgens het projectplan) gaan verdelen aan de kleine ondernemers. Het systeem houdt zichzelf in stand en schept aan beide kanten een noodzakelijke aanwezigheid. Knappe kop die daar nog iets van wil zeggen en in staat is om overeind te blijven na de stroom van argumenten (verbaal geweld) dat het systeem zal verdedigen. Hele volksstammen leven ervan en het afbreken staat gelijk aan broodroof. Dit alles onder de noemer innovatie(bevordering)

Mijn advies: kappen met die handel. We hebben een tekort aan buschauffeurs en de plantsoenen staan er ook droevig bij, dus voor iedereen is er wel een baan. De handigerds verzinnen wel weer een ander potje (ruif om uit te eten) waar ze aanspraak op kunnen maken. Voordat je het weet zit de innovatie expert ineens bij Corporate Governance en weet hij daar alles van..

Alternatief: Niet meer over zeuren en aan het werk gaan. Laat de ondernemers hun werk doen en verleid ze niet met allerhande zaken, die niets met hun business te maken hebben. Laatst had ik nog zo’n mooie discussie, dat ging over mensen die eerst de subsidie gingen binnenhalen, om dan pas te bedenken wat ze ermee konden

Er wordt wat af geïnnoveerd in dit landje, je moet het alleen willen zien. De echte framebreaking innovaties vinden altijd plaats buiten de gevestigde orde. Ze komen van ondernemers, die snappen wat ondernemen is, namelijk dat je klanten moet vinden die graag van je willen kopen, omdat je voor hen een probleem oplost. Er is werkelijk waar geen loonslaaf die je dat kan uitleggen of leren, want hij snapt het immers zelf niet. Dus stop maar met deze mensen verantwoordelijk maken voor het bevorderen van ondernemerschap. Stuur ze de markt op met een zak potloden, en laat ze niet terugkomen voordat de handel uitverkocht is. Dat is ondernemen.

En als we dan toch iets willen doen voor de categorie ondernemer, die het al moeilijk genoeg heeft, beloon hem dan, door hem de eerste drie jaar niet lastig te vallen. Wees blij met zijn keuze, dat hij zijn lot in eigen hand neemt en probeer hem vooral niet te betuttelen met regeltjes, die van de ondernemer een verkapte loonslaaf, maar dan zonder verzekering, maken.

Kortom niet bevorderen, maar stoppen met verhinderen.

Deze post ontstond in een discussie op Higherlevel.nl , het forum voor ondernemerschap en innovatie.

De wereld is groot, heel erg groot. Er gebeurt veel, ook nu terwijl u dit leest gaat alles, zoals honger, oorlog en blijdschap,  gewoon door. Het is daarom onmogelijk om overal mee op de hoogte te zijn. En als u daarbij dan ook het tijdsaspect in ogenschouw neemt, verleden, heden en toekomst, dan ziet u het complexe karakter van de realiteit.

Toch moeten wij als mensen om te kunnen functioneren een beeld vormen van die realiteit. We moeten weten hoe we in bepaalde situaties kunnen en mogen handelen. Daarbij zijn we voortdurend op zoek naar mogelijkheden voor succesvol(ler) gedrag. Het beeld dat we vormen van de realiteit is een belangrijk gegeven dat richting geeft aan ons handelen. Je moet toch ergens je piketpaaltje slaan om te weten wat je moet doen.

Communicatie is een middel bij uitstek om dat beeld te vormen. In onderhandeling met de omgeving worden beelden van de werkelijkheid uitgewisseld. Het kan zijn dat de beelden overeenkomen, maar veelal verschillen ze van elkaar. Dan ontstaat een uitwisseling van beelden van de werkelijkheid waar de communicerende deelnemers al of niet zichzelf mee kunnen verbinden. Deze onderhandeling ziet er vaak uit als strijd, maar is heel productief voor het vormen van het werkelijkheidsbeeld.

Strijd wordt vervelend indien de deelnemers weigeren iets van elkaar aan te nemen. Er ontstaat dan geen verbinding en van onderhandeling met betrekking tot het werkelijkheidsbeeld is geen sprake meer. Het gebrek aan verbinding manifesteert zich vaak in  irritatie met betrekking tot de ander. Het is duidelijk geen persoon waar je “iets” mee hebt. Het kan zelfs ontaarden in een echte ruzie, waarbij het gebruik van persoonlijke aanvallen niet vermeden wordt.

Het verschil tussen een productieve onderhandeling en een nonproductieve strijd wordt daarmee flinterdun. Hoe kan je weten wat nog productief is en wat niet meer? Het kan er uitzien als een ordinaire ruzie en toch productief zijn en het kan eruitzien als een gemoedelijke discussie, maar toch niets toevoegen. Het verschil zit in de mate waarin de deelnemers van plan zijn om iets van elkaar aan te nemen. Het is herkenbaar aan de mate waarin nieuwe informatie cq argumenten op tafel (kunnen en mogen) komen. Indien er duidelijk sprake is van een herhaling van zetten, kunt u ervan uitgaan dat er geen waarde meer wordt toegevoegd. Zolang er nog wel ruimte is om nieuwe argumenten toe te voegen, bent u nog steeds in onderhandeling.

Onderhandelen moet! Het is de bron van vooruitgang, creativiteit en delen van kennis. Pak op die strijd en toon ons uw nieuwsgierigheid.

Wel, ik weet het niet. Als ik al het gebrabbel aanhoor (en lees) zijn er veel mensen die een klok hebben horen luiden, maar niet weten waar de klepel hangt. De sterkste analyse tot nu toe lijkt mij, dat open innovatie het tegenovergestelde is van gesloten innovatie. Daar valt niets tegenin te brengen, maar waar hebben we het dan over?

Het verschijnsel “open innovatie” is zeker niet nieuw. Het is zo oud als de weg naar Rome en de kennis hierover moet dan ook worden gezocht in bekende manieren van organiseren. Het heeft niets van doen met nieuwe kretologie, systemen of ingewikkelde studies. Nee het is iets wat mensen standaard doen, als zij niet worden tegengehouden.

Een sterk voorbeeld van “open innovatie” vind ik de uitvinding van het wiel.  

Er waren mensen die ontdekten dat het gemakkelijker was om iets niet te hoeven dragen, maar om het te “rollen” op boomstammen. De echte uitvinder is niet bekend, want het was een natuurlijke ontwikkeling die door het verloop van de gebeurtenissen kon plaatsvinden. Misschien zijn er toen ook wel voor- en tegenstanders geweest van het gebruik van het wiel, maar bovenal is duidelijk dat de “innovatie” heeft plaatsgevonden.

Persoonlijk denk ik dat “gesloten innovatie”, in haar pure vorm, niet bestaat. Het is namelijk niet mogelijk om de opdracht te verstrekken tot de uitvinding van iets dat al bekend is.  Toch blijkt uit het ontstaan van het begrip “open innovatie” dat er een zekere geslotenheid optreedt. Dat geslotenheid de oorzaak is van veel belemmering, dat onderstreep ik, maar om vanuit dezelfde geslotenheid, openheid te gaan creëren, dat biedt mijns inziens geen verbetering.

Als innovatie iets met vernieuwen, veranderen of verbeteren te maken heeft, is het van belang om te kijken waar de mogelijkheden tot verandering worden vastgezet of verhinderd. Er is geen nieuwe kennis voor nodig, alleen maar ruimte en tijd om het wiel, of iets dat nog niet bekend is, uit te mogen vinden.