De betrokken partijen hebben volgens de Opta maar liefst 400 miljoen spamberichten verstuurd. Dat heeft de toezichthouder laten meewegen bij de hoogte van de boete.De e-mailadressen werden bemachtigd via online-enquêtes en prijsvragen van derden. De bezoekers daarvan hadden niet door dat zij door daaraan mee te doen hun mailbox ook openstelden voor de spam. Het gaat om Digital Magazines en zijn bestuurder Rivièra Vastgoed BV (330.000 euro), een persoon handelend onder de naam van de eenmanszaak Mail Garage (110.000 euro) en de feitelijke leidinggevende en (ex)aandeelhouder/bestuurder van Digital Magazines (220.000 euro).

(ANP)

31/05/11 13u42

via Ruim zes ton boete voor megaspammers – TV & Radio – AD.

Het haalt natuurlijk niet veel uit, want de inkomsten, gegenereerd door spam, zijn altijd nog vele malen groter dan de opgelegde boetes, maar het is wel een goed signaal.

Spam is slecht; Het is ongevraagde reclame (alsof er gevraagde reclame bestaat maar dat terzijde) die mailboxen vervuilt. Je valt er mensen mee lastig en bij het merendeel van de mensen is de irritatie groter dan de winst. Echter het kleine percentage (< 1%) mensen dat toch reageert op spam, maakt het voor de spammer al goed. Het kost immers zo goed als niets. Je moet alleen een onverzadigbare en bijzonder asociale drang naar winst hebben om al die mensen willens en wetens te willen schofferen. Het gaat zelfs zover dat door de spamfilters je soms ook “echte” mail mist. Daarbij zijn in de ict afdelingen van bedrijven grote hoeveelheden aandacht alleen al besteed aan de afhandeling van mail, lees het filteren van spam.  En niet te vergeten al die werknemers, die eerst vele mails moeten wegclicken, voordat ze aan het echte werk toekomen.

Deze vorm van marketing, die mijns inziens alle fatsoensnormen te buiten gaat, kost ons met z’n allen heel veel euro’s. Ik vraag me dan ook af wanneer het zover komt dat de verzender  van mail verantwoordelijk wordt voor de aankomst van de mail in plaats van de ontvanger. Ik kan me zo voorstellen dat er een tijd komt waarin het gemakkelijk is om te zeggen dat je mail niet hebt ontvangen omdat hij waarschijnlijk in de spambox is geland, moet je maar zorgen dat je niet staat geregistreerd als spammer, sorry :-)

De enige oplossing is alle spammers volledig negeren, omdat ze nu eenmaal spammers zijn, maargoed… als 0,1% van de mensen blijft kopen… dan loont het ruim en is het niet uit te roeien, ook niet met een luttele 6 ton boete. Niets is minder menselijk dan spammen.

Het is u waarschijnlijk wel bekend, de dagelijkse portie reclame in de gedrukte media, op gevels, bushaltes, stations, en luchthavens, op radio en televisie, via websites en niet te vergeten spam in de mailbox. Alles bij elkaar is dat een miljardenindustrie, die er enkel op gericht is (aankoop)gedrag te beïnvloeden. Sommige producten zien we daar nooit en andere juist opvallend veel. Voor enkele producten, zoals tabak zijn zelfs verboden ingesteld omdat het bewezen slecht wordt geacht voor de volksgezondheid. Heineken is één van de grondleggers geweest van de marketing voor bier. De geniale campagnes hebben het bedrijf op een ongekende positie gebracht in de biermarkt. Marketing loont aantoonbaar.

Maar is de marketingboodschap altijd juist? Nee, zeker niet, want het is de gewenste boodschap van de fabrikant, die er veel geld voor over heeft om die boodschap de wereld in te krijgen. Dat wil niet zeggen dat de boodschap altijd onjuist is, maar de kans dat we een iets verdraaide werkelijkheid krijgen voorgeschoteld, wordt groter naarmate het belang groter wordt. Er wordt ook handig gebruik gemaakt van bekende beelden, zoals een acteur in een witte jas, waarvan de indruk bestaat dat het een wetenschapper is. Het is geen wetenschapper, maar dat wordt ook niet beweerd, dus worden er geen onwaarheden verkocht. Denk ook aan de blije gezichten bij de Frisia financieringen. Alsof je er zo blij mee moet zijn dat je iedere maand te veel rente mag betalen?! Of de bewust foute Nederlandse nasynchronisatie, die de indruk wekt dat het product wereldwijd populair is. De extreem stalend witte tanden mogen we natuurlijk niet vergeten. Ook in taal worden deze misleidingen uitgenut: “Kenners kiezen”. Wie zijn dan de “kenners” kunnen we die kennen en kunnen we daar navraag doen of het echt zo is?  Het zijn maar voorbeelden. We kunnen helaas wel vaststellen dat er dagelijks een ongezonde portie list en bedrog voorbij komt, van een orde waarvan we niet mogen zeggen dat het leugens zijn, maar waarheden zijn het net zo min.

Het is dus allemaal wettelijk toegestaan, zolang er maar geen bewezen leugens worden verkocht. En daar komen we in het grote grijze gebied van de marketeer. We gaan door de wereld van de feiten, beweringen en waarschijnlijkheden, of iets wetenschappelijk is aangetoond en of weerlegd en of de wetenschappers het er zelf wel over eens zijn. Voor veel van deze zaken bestaat helemaal geen bewijs en komt het er eenvoudigweg op neer dat het waarheidsgehalte gelijk is aan de hoeveelheid mensen die het geloven. Tel daarbij de kracht van de herhaling (als je het maar vaak genoeg hoort, zal het wel waar zijn) plus de macht van de aandeelhouder en daar is de verklaring voor de samenhang in marketing inspanning en leugens. Mijn vader zei altijd al dat er tenminste iemand beter van wordt en dat is in dit geval ook zo. Is het niet de consument, dan wel de fabrikant en in het ergste geval alleen de marketeers en media magnaten. “Ik ben toch niet gek”

Hoe kan het ook anders? Zouden de Strepsils wel werken? En de Axe dan?
LONDEN – Calgon, dat kalkafzetting in wasmachines moet voorkomen, werkt niet of nauwelijks om de levensduur van de apparaten te verlengen. Dat meldde het Britse consumentenblad Which? naar aanleiding van onderzoek. De onderzoekers vonden na drie jaar testen geen bewijs dat wasmachines zonder Calgon een korter leven zijn beschoren. Daarvoor waren de hoeveelheden kalkopbouw te gering. De onderneming die al jaren adverteert met de slogan ‘wasmachines leven langer met Calgon’ zegt dat de reclameuitingen zijn onderbouwd met onderzoek. De uitkomsten daarvan kunnen echter niet naar buiten gebracht worden uit concurrentieoverwegingen, aldus Calgon tegen het consumentenblad.Which? heeft een klacht ingediend bij de Britse reclamewaakhond Advertising Standards Authority.
© ANP
via ‘Calgon werkt niet of nauwelijks’ | nu.nl/economie | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl.

Obama wordt uit zijn bed gelicht to address the nation : “Belangrijke overwinning in the war on terror”. “Het recht heeft gezegevierd”. Welk recht? Voor zover ik heb gehoord is hij doodgeschoten door een Amerikaan met een “licence to kill”. Geen proces of iets dergelijks, wat naar normaal Amerikaans en Nederlands recht te doen gebruikelijk is. Ik denk dat het meer vergelding zou moeten heten. Het spreekt je gevoel voor recht wel aan in de zin van “jij hebt mij pijn gedaan en…”, maar het is vergelding. Los van de hele discussie of dat terecht is.
Massale Amerikaanse marketing gekte. Waar is toch de journalistiek gebleven, die mensen echt nieuws bracht? Dit is de online internet hysterie ten voeten uit. Maargoed, het publiek heeft het recht om het te weten. Het wat?, doet er kennelijk niet zoveel meer toe.
Ander nieuws van vandaag; Wesley doet 93mln, Rabobank heeft last van cyber criminelen, helft Nederlanders heeft hekel aan dubbele nationaliteit, en jawel……. Jantje Smit zwaait de 3j’s uit. Geen wonder dat de Rabobank plat ligt met al die drukte op het net.

Ik denk dat ik me opsluit in mijn schuilkelder, niet omdat ik bang ben voor terroristen, maar vooral omdat ik vrees voor totale verstandsverbijstering. Hoe kan het ook anders??

De mix van interessante en minder interessante berichten verandert langzaam maar zeker naar steeds minder interessant. Ongetwijfeld wordt dat voor een groot deel gevoerd door mijn eigen groeiende onverschilligheid, maar hoe komt dat dan?

Ik denk dat het de oververhitte marketingmachine is, die voor een groot deel verantwoordelijk is voor alle aandacht die mensen eisen voor hun stukje imagebuilding. Publish or perish is het motto. Laatst werd ik weer geconfronteerd met de stelling dat zelfs slechte publiciteit beter is dan geen publiciteit. Daar schuilt een kern van waarheid in, want in de grote stroom van informatie, word je snel vergeten. Het gevolg is dat er kapitalen worden uitgegeven aan zendtijd, internet en gedrukte media. Alles om de massa te bereiken.

Bulk wordt er op ons afgevuurd. Lees een krant van voor naar achter en je hebt jezelf laten bedienen van vele “meningen”, die weliswaar voor de schrijver een belangrijke boodschap vertegenwoordigen, maar voor een willekeurig individu weinig betekenen. Neem daarbij de gigantische horde broodschrijvers, die iedere dag iets boeiends moeten vertolken om in de race te blijven, en de chaos is compleet.

Tussen de aanbiedingen van nieuwe potjes haarlemmer olie, scheerapparaten en wasmiddel door, krijg ik te zien dat Herfkens haar onterecht geïncasseerde salaris niet terug wil betalen, er weer iemand een imam heeft beledigd en andersom, er nog iemand hoog in de boom het kluitje belazert en als klap op de vuurpijl dat Patty geen maatje 36 meer aan kan. Alsof we het nog niet wisten, toch?

Wie goed kijkt, doorziet dat al deze berichten doorspekt zijn van een boodschap die ons wil aanzetten om iets te doen. Anders stemmen, handelen, kopen, of denken. Daar zit het venijn van de marketingmachine. Het nieuws wordt gepresenteerd alsof het objectieve berichtgeving is, maar is dat zeker niet. Het wordt zorgvuldig geregisseerd door de belanghebbenden en alleen al de selectie van wat wel en niet wordt getoond maakt een verschil. Zelf nadenken en interpreteren is er haast niet meer bij. Vooral de “stem” van de expert, die zogenaamd objectief vertelt hoe het zit, is meer dan verraderlijk.

Er moet een grens zijn aan de hoeveelheid bulk die een mens kan verdragen. Het stadium van absorberen ben ik (en waarschijnlijk velen met mij) al lang voorbij, maar wanneer bereiken we het stadium van verzet? Het moment waarop we in opstand komen tegen het gegeven dat we ons als willoze schapen laten voeren met bulk.

“Niet meedoen kan u miljoenen kosten” schreeuwt de envelop mij toe. Het taalgebruik is duidelijk, dat spreekt de angst om te verliezen aan, terwijl ik in de regel juist door het meedoen aan kansspelen geld verlies. De andere aanbieders, van de Bank Giro Loterij doen er niets voor onder. Zij sturen me een Gold Card, waarmee ik … tja, wat moet ik er eigenlijk mee? “Uw kaart is de sleutel om te winnen” , blaat deze brief mij toe. Alsof dat zonder kaart niet zou kunnen en met kaart wel. Even de kansberekening vergeten en ik ga zowaar denken dat ik een “sleutel” naar het fortuin gevonden heb.

Onderaan de brief staat dat ik de kaart moet doorknippen als ik er geen gebruik van wens te maken. Ik mag deze belangrijke post dus niet gewoon weggooien, want…. Alsof deze kaart dezelfde status zou hebben als mijn credit-card. Ahhh, nu gaat er een belletje bij mij rinkelen, beeldvorming: Voel je rijk met de Bank Giro Loterij Gold Card. Na exact een week viel er ook van deze club een herinnering op de mat.

Het geheim van deze communicatie zit natuurlijk in het scheppen van een context die analoog is aan gebruikelijk menselijk gedrag. We zijn gewend om een herinnering te openen en een credit card bij ons te dragen. De dames en heren marketeers trachten ons te verleiden om dit normale patroon ook toe te passen op hun loterij papier en plastic. Doe er uw voordeel mee!

Geen enkele mogelijkheid blijft ongetoetst. Zo is mijn website al gekraakt door een aanbieder van ringtones (de slimme beltoon boeren hadden een manier ontdekt om hun reclame boodschappen als “gewoon” bericht op mijn website te plaatsen). Wordt mijn nieuwslijstservice voortdurend bestookt met ongewenste aanbiedingen en zitten er in de reacties veel verwijzingen naar boerenslimme websites. Er is mijns inziens een gouden regel voor ongewenste berichten die luidt:

Hoe minder noodzakelijk de aangeboden waar, hoe noodzakelijker de (Spam)marketing.

Het gevolg is dat er nu in mijn internet systemen verschillende programma’s draaien die zich uitsluitend bezighouden met het testen en verwijderen van ongewenste berichten. De firewall is een letterlijke muur om mijn domein heen, waar indien er een poortje openstaat, vol op wordt geschoten door lieden die mij iets wensen te verkopen. De muur wordt steeds verder gedicht en het gevaar bestaat dat ook gewenste informatie verloren gaat in de automatische filters. Mijn eigen server is voor zeker 80% van zijn capaciteit gevuld met antispam programma’s, wat simpelweg betekent dat maar 20% van de capaciteit wordt gebruikt voor “nuttige” informatieverwerking.

Dit is een strijd om de technologie geworden. Wie slim met de programma’s en protocollen omgaat, kan zich vrijwaren van ongewenste mail, maar wie slimmer is kan om de beveiligingen van gebruikers heen, en zo toch een grote hoeveelheid ongewenste bytes bezorgen. De technologische vooruitgang zorgt ervoor dat beide partijen steeds slimmer worden en er steeds meer capaciteit nodig is om het koren van het kaf te scheiden, of de berichten te bezorgen. Een echte wapenwedloop op digitaal niveau, waarvan het einde nog lang niet in zicht is. De aanbieders van (anti)spam software spinnen hier goed garen bij.

Het is een resultaat van de beloning die wij spammers bezorgen, door af en toe eens wat te kopen bij deze aanbieders. Onderzoek heeft uitgewezen dat er een conversieratio is van 1 op 10.000, wat simpelweg betekent dat er 10.000 berichten nodig zijn om 1 transactie te doen. De kosten van spammen zijn vrijwel nihil, waardoor dit al snel lonend wordt. Wie zich niet interesseert voor de 9.999 anderen die niet kopen, maar juist geïrriteerd achterblijven, vindt dit een prima verhouding.

Spam is een logisch gevolg van de zienswijze dat technologie een middel is om geld mee te verdienen, waar het eigenlijk bedoeld was om mensen te helpen.

Wie interesseert zich bijvoorbeeld voor de echte inflatiecijfers of de werkelijke toegevoegde waarde van beursgenoteerde ondernemingen. Dat zijn zaken die enerzijds voor veel mensen een “ver van mijn bed show” zijn en anderzijds vakkundig door de belanghebbenden worden ingevuld zodat een denkkader ontstaat dat past bij de wensen. Willem Middelkoop heeft in zijn boek “Als de dollar valt” een uitvoerige beschrijving gegeven van hoe deze dingen worden vormgegeven zodat ze blijven zoals ze zijn. Wie zich afvraagt hoe het komt dat er ondanks de gunstige economie en de lage inflatiecijfers, toch stelselmatig meer van hem gevraagd wordt, doet er goed aan dit boekje eens te raadplegen. Het is voor een breed publiek geschreven in herkenbare taal.

Vorm is belangrijk. Niet wat het echt is, maar wat het lijkt te zijn is wat ertoe doet. Tenminste, zo lijkt het. Grote budgetten worden besteed aan marketing en branding om ervoor te zorgen dat de merkbeleving past bij het concept waar een consument zich mee wil identificeren. Jort Kelder introduceerde het “Regiliootje maken”, waarmee hij het rondje door de PC-Hooft van Regilio Tuur bedoelde. Zelf was ik Tuur al lang vergeten, maar die spraakmakende zonnebril, die vergeet ik nooit meer. Zo “branden” wij ons eigen voorkomen, geheel in lijn met de industrie die daar piekfijn op inspeelt en de televisie die het in beeld brengt. Het is een wisselwerking die zichzelf in stand houdt.

Branding, beeld, concept en imago hebben een status gekregen die alles overheerst. Het gaat niet meer over het aanpakken van een werkelijk probleem, maar van een beeldprobleem. Een afwijking van het gewenste concept is erger dan honger. BNR newsradio besteedde gisteren aandacht aan de kinderarbeid in derdewereldlanden. De stelling luidde dat er een importverbod zou moeten komen voor die goederen om iets te doen aan de kinderarbeid. Wat niet in de discussie naar voren kwam is dat juist de handelaren in die goederen ervoor zorgen dat de producten meerdere malen over de kop gaan in marge. Als een iets groter deel van die opbrengst bij de makers terecht zou komen, zou het probleem zich vanzelf oplossen. Er ontstaat iets meer lokale welvaart en dan krijgen ook die mensen de ruimte om na te denken over normen en waarden zoals wij die hier gewoon vinden (als ze dat al willen). Een verbod op de import van die goederen is alleen een strak signaal naar de eigen gemeenschap in de vorm van “kijk eens hoe goed wij zijn”. Daarbij wordt een bron van inkomsten aan de doelgroep ontnomen, waardoor de lokale welvaart afneemt. Sorry, maar het tegengestelde effect wordt bereikt met zo’n interventie, ook al klinkt het wel erg goed.

Dit hangt nauw samen met het hierboven geschetste beeld van de ratrace naar het beste imago. Vele euro’s worden besteed aan het vormen van het ideale beeld door de industrie en wederom worden vele euro’s besteed aan het volgen van die beelden door de consument. Je koopt een lifestyle en krijgt er een Harley Davidson bij, is het grapje dat we daarover maken, maar in iedere vorm van humor zit een kern van waarheid. De extra marge is nodig om de marketingmachine te bekostigen en de consument betaalt graag om het door marketing gevormde beeld te volgen. Een zelfversterkend principe.

Dit is duidelijk een bericht waar niemand op zit te wachten, want veel van ons welzijn is op dit principe gebaseerd. We weten dat het ergens een grens moet kennen, maar daar denken we liever niet over na. Wie dan weer leeft, wie dan weer zorgt, toch?