Bij kleine ondernemers in de categorie uitvinder, kunstenaar of creativeling ontstaat eigenlijk dezelfde constructie, met het verschil, dat zij de poen nu net even niet krijgen. Veelal door een gebrek aan status, positie, legitimatie of gewoon ondernemerstalent, ontstaat een klaagzang van afhankelijkheid. “Ik wil wel, maar ik kan niet, want zij…..” hoor je dan. Dit is koren op de molen van ambtenaren, die aanspraak willen maken op een bak subsidie (om hun eigen baan te verzekeren), die ze vervolgens (volgens het projectplan) gaan verdelen aan de kleine ondernemers. Het systeem houdt zichzelf in stand en schept aan beide kanten een noodzakelijke aanwezigheid. Knappe kop die daar nog iets van wil zeggen en in staat is om overeind te blijven na de stroom van argumenten (verbaal geweld) dat het systeem zal verdedigen. Hele volksstammen leven ervan en het afbreken staat gelijk aan broodroof. Dit alles onder de noemer innovatie(bevordering)

Mijn advies: kappen met die handel. We hebben een tekort aan buschauffeurs en de plantsoenen staan er ook droevig bij, dus voor iedereen is er wel een baan. De handigerds verzinnen wel weer een ander potje (ruif om uit te eten) waar ze aanspraak op kunnen maken. Voordat je het weet zit de innovatie expert ineens bij Corporate Governance en weet hij daar alles van..

Alternatief: Niet meer over zeuren en aan het werk gaan. Laat de ondernemers hun werk doen en verleid ze niet met allerhande zaken, die niets met hun business te maken hebben. Laatst had ik nog zo’n mooie discussie, dat ging over mensen die eerst de subsidie gingen binnenhalen, om dan pas te bedenken wat ze ermee konden

Er wordt wat af geïnnoveerd in dit landje, je moet het alleen willen zien. De echte framebreaking innovaties vinden altijd plaats buiten de gevestigde orde. Ze komen van ondernemers, die snappen wat ondernemen is, namelijk dat je klanten moet vinden die graag van je willen kopen, omdat je voor hen een probleem oplost. Er is werkelijk waar geen loonslaaf die je dat kan uitleggen of leren, want hij snapt het immers zelf niet. Dus stop maar met deze mensen verantwoordelijk maken voor het bevorderen van ondernemerschap. Stuur ze de markt op met een zak potloden, en laat ze niet terugkomen voordat de handel uitverkocht is. Dat is ondernemen.

En als we dan toch iets willen doen voor de categorie ondernemer, die het al moeilijk genoeg heeft, beloon hem dan, door hem de eerste drie jaar niet lastig te vallen. Wees blij met zijn keuze, dat hij zijn lot in eigen hand neemt en probeer hem vooral niet te betuttelen met regeltjes, die van de ondernemer een verkapte loonslaaf, maar dan zonder verzekering, maken.

Kortom niet bevorderen, maar stoppen met verhinderen.

Deze post ontstond in een discussie op Higherlevel.nl , het forum voor ondernemerschap en innovatie.

Targon heeft daarom een nieuw produkt gelanceerd in de vorm van “Boerenslim” advies. Het staat voor een concreet, helder en zakelijk gesprek met iemand die weet waar het over gaat, tegen een vaste prijs. Bedrijfskunde in een ondernemende vorm. Geen gedoe met rapportage, PowerPoint en nader onderzoek, maar een gesprek dat er voor u toe doet.

Dit boerenslimme gesprek is geschikt voor ondernemers en managers die in hun dagelijkse praktijk en beslissingen bedrijfskundige ondersteuning kunnen gebruiken, zonder directe grote verplichtingen aan te gaan. Een goed gesprek, met een ondernemende bedrijfskundige, over de dingen die u bezighouden. Het is een ideale oplossing om samen betrokken de toekomst tegemoet te gaan.

Henk de Greef

BREUKELEN – Het bankvirus en de kredietcrisis hebben Paul de Chauvigny de Blot, hoogleraar spiritualiteit op ondernemersuniversiteit Nyenrode niet echt verbaasd.

,,Techniek en geld zijn zo op het doen gericht dat we de groei ervan niet meer onder controle kunnen houden. De crisis ruimt alles op wat niet leeft en waar geen bezieling inzit.’’

Maar bedrijven die bereid zijn tot verandering, kunnen er beter uit komen, stelt De Blot. ,,Het is een zelfreinigend proces waar we aan kunnen meewerken of niet. Ik zie dat men tracht de lijken weer leven in te blazen, maar dat lukt niet als we de bedrijven niet bezielen. Ook organisaties zijn levende organismen die moeten leven.’’

Bron: AD.nl – Economie – ‘Geef ‘t werk terug aan de mensen’.

Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Zeker waar mensen samenwerken is er ondanks onze regels in de vorm van wetten, structuren, functieprofielen, protocollen en werkinstructies, nog veel gebaseerd op vertrouwen. Dat kan ook haast niet anders, want wat u in de dagelijkse praktijk tegenkomt aan beslissingsmomenten is niet in een handboek te vangen. Het blijft daarom zaak om kwalitatief goed werk neer te zetten in de ogen van collega’s om ervoor te zorgen dat u niet volledig wordt klemgezet in nieuwe regels.

Het principe werkt namelijk heel eenvoudig. Bij iedere tekortkoming die we constateren, gaan we nadenken over de vraag hoe dat in de toekomst voorkomen kan worden. Veelal wordt er ook iemand (of een groep)verantwoordelijk gesteld voor de tekortkoming, zodat we weten wiens gedrag we moeten beïnvloeden om zeker te stellen dat dezelfde fout niet meer gemaakt zal worden. Wie dit principe volgt, zal al snel met nieuwe regels of voorschriften op de proppen komen om zijn wens naar werkelijkheid te brengen. Hieruit ontstaan de vele bordjes en briefjes, die we overal zien, zoals “toilet doorspoelen aub!”. Iets dat meer dan logisch is voor de meesten van ons, maar klaarblijkelijk in het verleden wel eens verzuimd is. Het voorschrift heeft bitter weinig toegevoegde waarde, maar was kennelijk wel nodig (volgens iemand die zich heeft gestoord aan het afval van een ander). Op dezelfde manier zouden we een bordje “niet door het rode licht rijden” onder een stoplicht kunnen aantreffen.

Dit principe van trial and error is al zo oud als de weg naar Rome, maar nog steeds zeer actueel. Dat wetende, kunnen we ervan uitgaan dat als wij iets ondernemen, dat mogelijk door een ander gezien kan worden als onjuist, we nieuwe voorschriften mogen verwachten. Die voorschriften zullen er niet op gericht zijn om uw vrijheid te versterken, maar juist in te perken, want u heeft namelijk laten zien dat u het zelfstandig niet kunt. Althans naar de interpretatie van de voorschrijver.

Wie derhalve een stuk vrijheid van handelen wenst, zal moeten laten zien dat hij of zij daar verantwoordelijk en in het belang van allen mee om kan gaan. Het zijn de sterke schouders die de weelde kunnen dragen. Natuurlijk moeten de goeden onder de kwaden lijden, dat is vaak zo in een wereld waar algemene regels worden gemaakt en natuurlijk bent u niet degene die het toilet niet heeft doorgetrokken. Maar u maakt wel deel uit van de gezamenlijke verantwoordelijkheid en misschien plast u ook wel eens naast de pot. Maak gebruik van die verantwoordelijkheid, door eerst zelf het goede voorbeeld te geven en daarmee volgelingen te kweken. Het zal een hoop geregel schelen en u verdient daarmee het vertrouwen dat u wenst.

Soms gaat het goed met de investering, maar lang niet altijd. Als we de statistieken mogen geloven, zijn er zo gemiddeld op de 10 durfinvesteringen, 3 projecten die het hoofd boven water kunnen houden, waarvan er één echt financieel succesvol wordt. Dat zijn nu net niet de kentallen, waar een belegger op zit te wachten, maar daar gaat het ook niet om. De grote vraag wordt dan waar het wel om gaat.

De aard van het beestje

Om die vraag te kunnen beantwoorden, moeten we even terug naar de aard van de informal investor. Niet dat we deze mensen allemaal over één kam kunnen scheren, maar ze hebben wel gemeenschappelijke eigenschappen, die mijns inziens bepalend zijn voor de beslissing om mee te doen aan een project, of niet. Om te beginnen heeft de investerende informal voldoende middelen om het risico te kunnen lopen. Dat betekent dat het geld dat hij investeert, niet direct noodzakelijk is voor de eigen levensbehoefte, zodat bij een “totall loss”, het leven gewoon doorgaat. Dit schept de financiële vrijheid, die noodzakelijk is om af te stappen van het idee, dat iedere geïnvesteerde euro een zeker rendement moet opleveren en zeker niet verloren mag gaan. Het betekent echter niet dat deze investeerder roekeloos zijn geld over de balk smijt, want ook hij heeft het geld (waarschijnlijk) met slim werken verdiend.

Slim werken

Dat slimme werken, is nu precies wat de informal graag zou willen delen. Hij is ooit succesvol geweest, of is het nog, en wil dat graag delen met anderen. Hij weet dat het alleen erg lastig is en zoekt daarom naar mensen met inspiratie en drive om iets in deze wereld te willen betekenen, net zoals hij dat zelf ook voelt. Wat het precies is, dat slimme werken, valt moeilijk onder woorden te brengen. Velen komen wel tot een verhaal over hard werken, de juiste mensen opzoeken, aansluiten bij de doelgroep, marketing en het oplossen van een probleem, maar dat zijn hele algemene verhalen, die het succes niet echt kunnen verklaren.

Het venijn zit in de vaardigheid van zowel de ondernemer als de investeerder om te bewegen in een sociale omgeving met een winstdoel. Ofwel de vraag; hoe ga ik mensen aan mijzelf verbinden en daar ook iets aan verdienen? Het lijkt erop dat het één het ander uitsluit, want bij te gretig gedrag worden mensen juist afgestoten, maar in de praktijk blijkt een slimme ondernemer daar heel goed in te slagen. De investeerder weet voor zichzelf, dat hij zijn succes uiteindelijk te danken heeft aan de vele mensen die hem vertrouwen en daarom zijn betaalde producten en diensten van hem afnemen. Hij zoekt dat ook bij zijn (potentiële) ondernemer. Het vertrouwen in vakmanschap, de kennis en vaardigheid om een aansluiting te vinden bij een publiek, met een product of een dienst. Dat vereist heel veel, want het gaat naast de inhoud, wat het project gaat maken, ook over de betrekking, wat het project gaat betekenen voor het publiek.

Toekomst onzeker

Zonder een kristallen bol, die de toekomst kan voorspellen, zijn die vragen lastig te beantwoorden. Er zijn wel inschattingen te maken, die weer geheel afhankelijk zijn van de persoonlijke visie die iemand heeft op de toekomst. Dat maakt het erg onzeker en de cirkel van dit verhaal rond, want dit vereist het durven nemen van risico en vertrouwen op de visie van de partner. De keuze om het risico te aanvaarden, om te geloven in een ondernemer en bijbehorende voorstellen.

De enige zekerheid die er is, is de ondernemer die het project gaat trekken. Hoe handig is de man/vrouw in het binden van mensen? Hoe is de ondernemer tot het basisidee gekomen van het project? Is het gebaseerd op eerdere ervaring, of is het idee geboren uit nood of opportunisme? Past het idee bij de ondernemer en sluit het aan bij de realiteit? Wordt het met overtuiging gebracht, of zoekt de ondernemer nog bevestiging bij zijn omgeving?

Criteria

De selectiecriteria voor een Informal Investor zijn derhalve minder rationeel, maar veel meer sociaal van aard. Als de toekomst niet te voorspellen is en we niet kunnen weten of een nieuwe technologie door de markt opgenomen zal gaan worden, maar we wel kunnen inschatten of iemand de kennis en vaardigheden heeft om het te kunnen ontdekken, dan is dat de oplossing om toch een weloverwogen besluit te nemen. Het geeft geen zekerheid, die op een Excel sheet is uit te rekenen, maar het geeft een kans op het creëren van mooie dingen, en dat is nu net waar het om te doen was.

De investeerder zal in eerste instantie op zoek gaan bij de ondernemer naar die kwaliteiten. Hij doet dat met behulp van zijn eigen kennismaking met de ondernemer. Hij zal zich tijdens zo’n gesprek afvragen of de kennismaking prettig verloopt, of hij zich daar goed bij voelt en of er werkelijk informatie wordt uitgewisseld. Met andere woorden of er iets van een binding (lees vertrouwen) ontstaat. Indien dat het geval is, zal de investeerder ervan uitgaan dat de ondernemer dit ook zal kunnen met andere mensen en een basis voor de genoemde kwaliteiten heeft.

Wij noemen dit Slow (Rijnlands) Investeren, omdat het uitgaat van de persoonlijke kwaliteiten van de ondernemer(s). Het gaat niet uit van bewezen resultaten, kentallen en best practices, maar van vakmanschap, durf en inzet. Het schept de noodzakelijke vrijheid voor de startende onderneming om ook werkelijk tot vernieuwing te komen, zonder beperkt te worden door korte termijn winstverwachtingen. Vele investeerders handelen al naar deze wijze, zonder dat ze er zelf een benaming aan geven of een verklaring voor hebben.

Mijn mening over dit initiatief werd natuurlijk niet gevraagd, want het is zondermeer goed. Wat wel werd gevraagd is of ik mee wilde doen aan een bijeenkomst, waar de ideeën zouden worden geventileerd, zodat we als doelgroep (ondernemers) erop konden schieten. Een aardig idee, maar veelal verzanden dit soort bijeenkomsten in een prachtige presentatie, met geen noemenswaardige opbrengst. Ik heb daar vriendelijk voor bedankt.

Wel heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om het probleem dat men met dit initiatief probeert te tackelen aan de orde te stellen. De veronderstelling is namelijk dat een ondernemer geholpen zou zijn met een website, waar hij antwoorden kan vinden op vragen, waar hij zelf niet meer uitkomt. Het gaat over het grote doolhof aan regelingen, afdelingen en functionarissen binnen de overheid, die te pas en te onpas dingen bedenken die ondernemers eigenlijk zouden moeten doen. Vaak komt er een nieuwe regeling met bijbehorend formulier bij, en omdat de doelgroep dat niet helemaal kan volgen, komt er nu een portalsite waar een ondernemer het kan vinden. Mijn eigen ervaring is dat een beetje ondernemer zijn weg wel vindt, maar dat hij pas een probleem ervaart als de ondernemer te hoop loopt tegen een regeling die hem dwars voor zijn brood gaat liggen. Een ondernemer wenst in zo’n geval een ambtenaar, met inhoudelijke kennis van zaken, en het liefst een beetje zeggenschap te spreken. Dat blijkt in de praktijk lastig, want klantenkontakt is kostbaar, tijdrovend en daardoor niet efficiënt.

Dan stel ik nu de ondernemersvraag: “Welk probleem lost u op?”

Het probleem, voor zover het een probleem is, vindt zijn oorsprong in de onsamenhangende organisatie van de overheid. Het is een kolossaal lichaam geworden, verdeeld in vele verschillende eilandjes, dat simpelweg het geheel niet meer kan overzien. Dat resulteert in tegenstrijdige regelingen en meer van die ongein waar ondernemers tegen ageren. De oplossing die nu wordt gepresenteerd, gaat volledig voorbij aan de eigen organisatie. Het legt het probleem bij de ondernemers, die voortaan zichzelf beter kunnen informeren. Daarbij houdt de oplossing het eerdergenoemde probleem in stand, want het is een reparatiemiddel voor de nadelige effecten van het organiseren.

Er wordt geen probleem opgelost, maar juist verankerd, omdat er een antwoord© komt op de vraag waar alle informatie te vinden is. De site bracht me wel bij het meldpunt regeldruk, waarvan ik veelvuldig gebruik zal gaan maken. Dus, misschien toch?

Toch wordt er zodra het gaat om het verkopen van een concept, plan of persoon heel snel op de inhoud geschakeld. Onze verleiderkunst, die we in meer of mindere mate allemaal een beetje moeten beheersen, wordt volledig vergeten en er ontstaat een (koud) zakelijk gesprek. Het gaat over de haalbaarheid van het plan, omzet en winstprognoses en zelfs de liquiditeiten balans wordt tegen het licht gehouden om te kijken of het allemaal wel klopt. De ervaring leert echter dat het veelal niet de tent, maar de vent is die de doorslag geeft bij voorstellen tot samenwerking.

Het bouwen van de relatie is een essentieel onderdeel in het spel dat gespeeld moet worden om een investeerder te schaken. Ook die personen hebben zo hun gevoeligheden en behoeften, die in eerste instantie niet getoond worden. En geloof me, dat zijn niet alleen mooie winstprognoses of rendementen. De kunst is dus om erachter te komen wat de potentiële investeerder werkelijk zoekt en of je daar als ondernemer een passende invulling aan kunt geven. De enige methode om dat te ontdekken is jezelf inleven in de persoon die tegenover je zit door vooral veel te vragen. Stel open vragen, die uitnodigen tot het vertellen van een verhaal of anekdote. Het hoeft niet over de zeer persoonlijke dingen te gaan (we willen geen therapeut worden) en mag zich best beperken tot “zaken doen en ondernemen”, maar het moet een uitnodiging zijn om een ervaring te delen. Vragen omtrent het arbeidsverleden, eerdere investeringen en successen of juist blunders, doen het heel goed, als het gaat om de vraag wie er tegenover je zit. Tijdens dat gesprek zal er bij een gunstige ontwikkeling van de relatie vanzelf ruimte ontstaan om het eigen verhaal ook te vertellen. Dat hoeft dus niet geforceerd “gecommuniceerd” te worden, maar er wordt vanzelf naar gevraagd.

Pas op voor de vraag wat de investeerder voor je kan betekenen (wat wij voor elkaar kunnen betekenen), want dat is zolang er nog geen sprake is van enige vorm van relatie altijd niets. Investeerders zijn net mensen en willen dus alleen maar gezien worden met andere mensen die ze op zijn minst aardig vinden. Investeer in de relatie en het betaalt zich dubbel en dwars terug, ook al lijkt het tijdverspilling.

Gewapend met de in mijn ogen foute artikelen en de aankoopbon verschijn ik bij de klantenservice. Er zijn een aantal wachtenden voor me en de nummerautomaat biedt uitkomst. In mijn ooghoek zie ik een coffeecorner en ik besluit met het nummer op zak een kop koffie te gaan scoren. “Dat is dan 50 cent mijnheer” zegt een aardige jongedame. Ik verbaas me, 50 cent voor een kop koffie, waar maak je dat nog mee? Ik reken af, ontvang een beker en begeef me naar de automaat. Druk op de knop en de beker stroomt vol. Als echte koffieleut stel ik aardig hoge eisen aan koffie en verbaas me wederom. Het is goed te drinken.

Terug bij de klantenservice schiet het aardig op met de nummers. Ik heb eigenlijk geen tijd om de koffie uit te drinken. Ik doe mijn betoog, dat ik de verkeerde artikelen heb gepakt en presenteer mijn aankoopbon. “Dat is geen probleem”, klinkt het vanaf de andere zijde van de balie, “Hier is uw geld terug”. De man trekt zijn kassa open en overhandigt mij contant de volledige aankoopwaarde van de gekochte artikelen.

Bijna perplex aanschouw ik deze klantenservice. Dat zegt natuurlijk meer over mijn verwachtingspatroon dan de geboden service, maar het geeft te denken. Ik was er volledig vanuit gegaan dat ik de nodige onderhandelingen zou moeten plegen om mijn zin te krijgen, maar werd door de service “buitenspel” gezet.

Toen ik weer naar buiten liep bekroop mij de gedachte dat het echt wel anders kan, ik had het namelijk net ervaren.