Zo kan het ook :: Aandacht

Soms raak je blij verrast door eenvoudige dingen. Thanks Google!

In beide gevallen kan het nadeel volgens de vereniging vele duizenden euro’s bedragen.Klanten die hun DSB-hypotheek elders willen onderbrengen, worden geconfronteerd met een hoge vertrekboete. In de oude DSB-voorwaarden staat dat de klant een boete van 3,5 procent van de hypotheeksom moet betalen als hij binnen tien jaar bij DSB vertrekt. Deze boete is niet geschrapt en is uitzonderlijk: vrijwel overal kan een klant aan het einde van een rentevaste periode zonder boete overstappen naar een andere geldverstrekker, aldus VEH. De organisatie vraagt minister Jan Kees de Jager (Financiën) te voorkomen dat de naar schatting 25.000 hypotheekklanten van DSB verder worden benadeeld. VEH wil dat DSB-klanten bij een nieuwe renteperiode een marktconform aanbod krijgen en zonder boete hun hypotheek kunnen oversluiten naar een andere geldverstrekker. Ben Knüppe, curator bij DSB Bank, liet in het tv-programma Nieuwsuur weten dat de hypotheekrente eind juni omlaag gaat. Met hoeveel kon hij nog niet zeggen.

via Hypotheekklanten DSB krijgen hoge boete – Economie – AD.

Het kan ook niet anders. Als mensen worden gedreven door geld, in een wereld waar “de kleine lettertjes” de dienst uitmaken, is 1 + 1 = 2. Toch vind ik dit een zeer bijzondere manifestatie van winstmaximalisatie. De toch al gedupeerde klanten van Dirk krijgen nog een subtiel schopje na.

Maar er is meer. Het zet de gesprekspartner ook aan het denken over de twee begrippen, gelijk en geluk. Gelijk krijgen, bevestigd worden in wat je denkt is nu eenmaal prettig. Het bezorgt je een goed gevoel, het brengt een verbinding, een gelijkgestemde en daaruit voortvloeiend een relatie of de definitie van de relatie.
Geluk daarentegen is weer iets heel anders. Dit begrip zegt iets over het welbevinden van de persoon zelf. Geluk kan dus heel goed bestaan zonder gelijk. Het hangt er dan helemaal vanaf of het gelijk een voorwaarde is voor geluk. Afhankelijk van de context zal dat in enkele gevallen zo zijn, maar in veel gevallen kan het geluk ook zonder gelijk bestaan. Het is dan mogelijk om samen te leven met een verschil van inzicht, zonder dat dit een punt van strijd blijft.
Na deze vraag kan het gesprek niet meer hetzelfde blijven. De gebruikelijke strijd met argumenten wordt onderbroken door een moment van bezinning. Beide gesprekspartners moeten even een pas op de plaats maken en voor zichzelf bepalen of het gelijk nu echt de belangrijkste factor is, waar meestal het geluk in het geding is. Het geeft dan de ruimte om samen te bepalen of het echt belangrijk is om op deze inhoud met elkaar af te stemmen.

Het werkt ook meta in gesprekken over andere relaties. U kent het wel, de collega, die even komt praten over de laatste aanvaring met een andere collega. Als er dan iets in zit dat lijkt op gelijk willen halen, dan is deze vraag een uitkomst. Wel een beetje oppassen voor de relatie, want zonder betrekking kan deze vraag niet worden gesteld. Het is dan een directe belediging aan het adres van de gesprekspartner met een volledig averechts effect.

De bedoelde weerstand is een beetje de self fulfilling prophecy. Je verwacht iets, doet iets en je verwachting komt uit, ook als die ongewenst is. Watzlawick zei dat als je hetzelfde doet, de uitkomst ook waarschijnlijk hetzelfde zal zijn. Beide principes worden weer mooi gecombineerd door Weick, die zei dat je het pas gaat begrijpen als je het doet (of zegt). Johan Cruyf gaat het pas zien als ie het doorheeft en bedoelt eigenlijk hetzelfde, zonder echt een filosofische achtergrond te hebben.
In sociale processen werkt dit principe keihard en zeer doeltreffend. Je kan bij wijze van spreken een hele gemeenschap op de kast jagen met een simpele opmerking en aan de andere kant in een keer, ook met een simpele opmerking, de angel eruit trekken. Ik hoef niet uit te leggen hoe dat werkt, want de meesten van ons voelen dat prima aan.

Er is echter ook nog een niet gestuurde, natuurlijke verandering. Dat is geen revolutie, maar evolutie. Dat is een voortdurend proces dat niet te stoppen, maar wel te beïnvloeden is. We zijn daar allemaal aan onderhevig, want iedereen zal uiteindelijk moeten toegeven dat hij zich in de laatste 10 jaar wel iets heeft ontwikkeld. Dat principe is ook te gebruiken om bij te sturen.
Je doet dat door subtiele wijzigingen, binnen je macht, aan te brengen in de omgeving waardoor binnen de geldende kaders hier op gewenste wijze op gereageerd zou moeten worden. De simpelste voorbeelden vinden we in dagelijks gedrag. Als mensen bij de deur staan te roken (omdat het nu eenmaal binnen niet meer mag) en daar de peuken op de grond gooien, is het plaatsen van een afvalbak veelal voldoende om het peukenprobleem op te lossen. Bij gebrek aan bak gooien we het op de grond, maar indien de keuze daar is slaat het al snel door naar het gewenste gedrag. uitzonderingen bevestigen de regel. Het rookprobleem daarentegen lost u niet op.

U hoeft dan geen briefje op te hangen met normerende teksten,  bonnen en of kaarten uit te delen, ook geen vergadering te beleggen om het rookgedrag te bespreken, of een algeheel rookverbod in te stellen. Nee, allemaal niet nodig. Afvalbak, emmer met zand of water, of nog iets anders van die strekking lost gewoon het probleem op. Voor de slimmerds onder ons, omgekeerd werkt het principe niet en zeker niet als het om verslavingen gaat. Het weghalen van de asbak stopt de roker niet van het roken, maar laat hem zijn peuk op de grond gooien. u bent gewaarschuwd.  Het verplaatsen van de bak werkt overigens weer heel adequaat om de roker te verplaatsen. Ziet u hoe subtiel die dingen liggen?

Terug naar de weerstand. Die vinden we namelijk lekker, denk ik. Veel te vaak zie ik het “afvalbak” probleem uitmonden in grote conflicten over hoe het hoort. Meestal is er één persoon die de toon aan probeert te geven en daarop weerstand ontvangt. Hij/zij denkt dan goed bezig te zijn, omdat de boodschap is overgekomen, maar het gewenste doel wordt niet bereikt. Peuken liggen nog steeds op de grond. Geloof me; dit kan werkelijk escaleren tot cameratoezicht om de notoire peukengooier op heterdaad te betrappen en er dan iets aan te doen. “We moeten een voorbeeld stellen” wordt er dan gezegd. Hoe verder dit proces vordert, hoe leuker het wordt om lekker recalcitrant je peukje op de grond te gooien. Misschien nog wel leuker om hem onder de ruitenwisser van je baas te stoppen, wie zal het zeggen?

Ik zie ook mensen nog veel subtieler weerstand maken. Ze gaan dan in gesprek met een gemeenschap, doen net alsof ze luisteren en komen dan plots als een konijn uit een hoge hoed met het eigen idee, zetten dat kracht bij en beweren dat de gemeenschap ermee ingestemd heeft. Als er iets is waar mensen een hekel aan hebben, dan is het om als excuus gebruikt te worden voor een idee dat ze niet onderschrijven. De weerstand is dan ook definitief een feit en heeft helemaal niets te maken met weerstand tegen veranderen. De loopgraven oorlog is geboren en zal op het scherpst van de snede worden uitgevochten. Niet omdat ze niet willen veranderen, maar veel meer omdat ze de truuk doorhebben. Dat verhaal gaat meer over macht dan weerstand, maar geeft wel een verklaring voor de 70% falende verander trajecten.

Wees daarom altijd helder met intenties. Als je niet van plan bent om iets te gaan doen met de ideeën van mensen, hoef je er ook niet naar te vragen, ook niet om “draagvlak te creëren”. Nog steeds wordt veel tijd verspild aan dit soort schaamlap projecten, waarvan na verloop van tijd blijkt dat het zinloos is geweest. Houd elkaar niet bezig met die onzin, maar ga in gesprek waar het werkelijk over gaat. De weerstand zal echt minder zijn als u de mensen weet te betrekken in nut en noodzaak. Er is wel lef voor nodig, dat geef ik toe, maar op termijn loont het zich dubbel en dwars. En ehhhm ehhhh, als u denkt dat uw intenties wat lastig uit te leggen zijn, moet u ze wellicht bijstellen.

via Nederlandse werknemer: ik ben beter dan de baas – Economie – AD.

Prachtig onderzoek, waarvan velen van ons natuurlijk de uitslag al kenden. Het is echter mooi om het nu (weer) eens bevestigd te zien.

Het kan best zijn dat vijfjes geen zesjes aannemen, omdat dit te bedreigend zou zijn voor de eigen positie. Echter, als het aangenomen vijfje hart heeft voor de zaak en zijn vak, ontwikkelt hij/zij gemakkelijk door naar een achtje of verder. Ook dat geeft helemaal niets, want wat is er nu mooier dan iemand met en hart voor de zaak en vakmanschap? Wij vinden het in ieder geval prima om de juiste man/vrouw op de juiste plaats te zien. Deze mening wordt echter niet altijd met ons gedeeld.

Er blijven altijd bazen en managers, die het maar wat lastig vinden om op vakmanschap voorbij te worden gestreefd. Toegeven is sowieso al lastig, maar het verliezen van autoriteit of positie al helemaal. In de oude opvatting van Taylor (scientific management) werd al het denkwerk door de bazen gedaan. De witte boorden voor het denkwerk en de blauwe boorden voor het doewerk. Het was heerlijk herkenbaar. Tegenwoordig gaat dat echter anders, tenminste als u in een vak zit waar dagelijks nieuwe kennis wordt opgedaan en ontwikkeld. In dat werk is niet meer op voorhand (wetenschappelijk) te bepalen wat de beste oplossing is voor een vraagstuk, maar dient de oplossing zich gaandeweg aan. Weick schreef dat bewustwording  (sensemaking) van het proces ontstaat door het te doen. Hierdoor is het onmogelijk voor de baas om in een groeiende organisatie zijn vakmanschap op een hoger niveau te houden dan dat van de werknemers. Hij is er immers niet meer daags mee bezig, maar wordt “afgeleid” door te veel management taken.

De managers en bazen die hier mee om kunnen gaan hebben een toekomst. Voor al die werknemers die nog aan het steggelen zijn met de baas over wie het nu beter weet… ehmm ehhh…. terwijl ze al weten dat de baas het niet kan weten….. stuur hem op een cursus rijnlands organiseren. Daar leert hij om te gaan met professionals die goed zijn in hun vak.

Arbeiders in de fabrieken van Foxconn in China, waar onder meer de iPad en iPhone geproduceerd worden, moeten beloven dat ze geen zelfmoord zullen plegen. Vorig jaar kwamen de Chinese fabrieken van Foxconn, de grootste hardwareproducent ter wereld, negatief in de pers na een zelfmoordgolf onder werknemers. Binnen zestien maanden kozen minstens veertien arbeiders voor de dood. Sindsdien laat het management van de fabrieken in Shenzen en Chengdu nieuwe werkkrachten een contract ondertekenen waarin ze beloven geen zelfmoord te zullen plegen.

Dat bericht The Daily Mail op basis van een onderzoek bij 500.000 arbeiders door het Centrum voor Onderzoek bij Multinationals en de ngo Students & Scholars Against Corporate Misbehaviour (Sacom). Pleegt een arbeider toch zelfmoord, dan zullen de nabestaanden volgens het contract slechts aanspraak kunnen maken op een minimale schadevergoeding. Het management opperde vorig jaar dat niet de werkomstandigheden aan de basis van de zelfmoorden liggen, maar wel de riante uitkeringen voor nabestaanden. De onderzoekers beweren ook dat de arbeiders veel meer overuren moeten maken dan de 36 uur per maand die de Chinese overheid toestaat. In piekperiodes tijdens de productie van de iPad zouden de arbeiders slechts om de dertien werkdagen een dag vrij krijgen. Praten tijdens het werk is verboden en wie niet goed presteert, wordt publiekelijk vernederd. Na de mediastorm over de zelfmoordgolf een jaar geleden verdubbelde Foxconn het loon van de arbeiders in de beruchte iPhonefabriek in Shenzen. Ook werden er betere werkomstandigheden beloofd. Maar volgens het recente onderzoek is die belofte nog niet (helemaal) ingelost.

via iPhone-fabriek verbiedt zelfmoord – WaarMaarRaar.nl.

Blij dat de Belgen besloten hebben dat werknemers tijdens het werk wel naar het toilet mogen.

Dit geeft op schrijnende wijze weer wat je wel en niet (met een contract) kunt regelen. Daarentegen is het zeer wel mogelijk om mensen het leven zo zuur te maken, dat ze er liever uitstappen. Alles heeft natuurlijk sterk te maken met de context waarin het plaatsvindt. Als Foxconn deze mensen niet aan het werk zou hebben, waar zouden zij en hun gezinnen dan van leven? Ik weet het echt niet, maar kennelijk hebben ze niet veel te kiezen.

via TomTom tipt politie over verkeersmisbruik – Consument – AD.

Geachte heer De Greef,

Met groot genoegen kunnen wij u mededelen dat wij een grote verbetering hebben gedaan voor de verkeersveiligheid. Wij kunnen nu uw ritgegevens analyseren en u de bijpassende bekeuring sturen. Hierdoor zult u uw onverantwoord rijgedrag vanzelf gaan bijstellen, of failliet gaan. Bij betalingsproblemen leggen wij direct beslag op uw voertuig, TomTom mag u uiteraard behouden.

Deze feiten heeft uw TomTom voor ons geregistreerd:

U gelieve het bedrag in 1 keer te voldoen aan het CjiB, daar onze software ook nog niet afbetaald is en ook wij met bezuinigingen te kampen hebben. Mocht u overigens naar aanleiding van deze faktuur bedenken om uw TomTom voortaan thuis te laten, dan kunnen wij u mededelen dat wij in vergaande onderhandeling zijn met Apple, voor hun gegevens uit de iphones, ipads en android achtige toestellen.

Wij wensen u een prettig weekeinde.

Om dat (weer) te kunnen bereiken is er heel wat nodig. U zou namelijk een deel van de zaken die u nu onder controle probeert te houden, moeten kunnen delegeren naar mensen die daar evenveel, zo niet meer kennis, van hebben als uzelf. Dit druist in tegen de traditionele gedachte dat u alles moet beheersen, omdat u daarvoor verantwoordelijk bent en u dat niet kunt overlaten aan minder verantwoordelijke mensen. Het loslaten van het vertrouwde controle principe, simpelweg omdat u de zaken niet onder controle heeft, klinkt als verlies, maar wordt winst. Het is slechts de schijn van controle die u loslaat en u krijgt daar vertrouwen voor terug.

Zodra dit inzicht wordt onderschreven, ontstaat er een wereld aan mogelijkheden. Vele, op de schijn van controle gerichte, procedures en handelingen kunnen worden geschrapt en de tijd die daardoor vrijkomt kan worden benut voor zaken die een wezenlijke bijdrage leveren aan uw produkt of dienst. Het zal bij aanvang in uw omgeving verwarring opleveren, want een omgeving die gewend is om onder controle te functioneren, vraagt ernaar om voor zichzelf te bepalen wat goed is (en wat niet). Het is een wederzijdse afhankelijkheid; Door uzelf te verheffen, creëert u afhankelijke mensen. Dat is ook de oorzaak van het fenomeen, dat controle niet in één maal kan worden afgeschaft en veelal ook het grootste argument tegen het loslaten van controle (Het beeld van een catastrofe is snel geschetst). Bovendien is hetzelfde fenomeen verantwoordelijk voor het eigen initiatief dat uw mensen (niet meer) durven en kunnen nemen.

Vele argumenten kan ik bedenken om door te gaan op de vertrouwde voet, want het is veilig, zeker en iedereen wordt er blij van. Tenminste, de verandering zal verwarring opleveren, en daar worden we niet blij van. Voor de korte termijn is dit zeker waar. Zodra de veilige kaders van controle mechanismen worden doorbroken, ontstaat er onzekerheid bij de mensen met betrekking tot het eigen functioneren. Als er bijvoorbeeld duidelijk is gesteld dat 10 produkten per dag voldoende is, dan hoeft niemand er 11 te maken (ook niet als dat gemakkelijk zou kunnen), om voor de volgende salarisronde voldoende beoordeeld te worden. Op het moment dat de norm van 10 wordt losgelaten, is de zekerheid van de beoordeling zoek en moeten er andere maatstaven worden gevonden. Hierin is ondersteuning van de mensen gewenst, want het vraagt een totaal andere benadering om verantwoordelijk te worden gehouden voor de eigen produktie, zowel in kwaliteit als kwantiteit.

Het principe dat ik in de plaats wil stellen van controle is vertrouwen. Vertrouwen in vakmanschap. Als iemand wordt aangesteld om een specifieke taak te verrichten, waartoe hij of zij is opgeleid en of de nodige ervaring heeft opgedaan, mogen we ervan uitgaan dat deze persoon vakbekwaam is. Het controle principe onderwaardeert stelselmatig dat vakmanschap. Het principe van vertrouwen daarentegen, waardeert het juist. Door mensen te waarderen voor wat zij doen, bouwen ze vertrouwen op in zichzelf, hun omgeving en het doel waar ze voor staan. Het is derhalve zaak om dat gedeelde doel helder voor ogen te hebben, maar daarover elders op deze site meer……

BREUKELEN – Het bankvirus en de kredietcrisis hebben Paul de Chauvigny de Blot, hoogleraar spiritualiteit op ondernemersuniversiteit Nyenrode niet echt verbaasd.

,,Techniek en geld zijn zo op het doen gericht dat we de groei ervan niet meer onder controle kunnen houden. De crisis ruimt alles op wat niet leeft en waar geen bezieling inzit.’’

Maar bedrijven die bereid zijn tot verandering, kunnen er beter uit komen, stelt De Blot. ,,Het is een zelfreinigend proces waar we aan kunnen meewerken of niet. Ik zie dat men tracht de lijken weer leven in te blazen, maar dat lukt niet als we de bedrijven niet bezielen. Ook organisaties zijn levende organismen die moeten leven.’’

Bron: AD.nl – Economie – ‘Geef ‘t werk terug aan de mensen’.

 
TILBURG – Pastoor Harm Schilder mag de kerkklok van de Heilige Margarita Mariakerk in Tilburg ’s ochtends alleen luiden als hij binnen bepaalde geluidsnormen blijft.

Omwonenden klagen al langer over het klokgelui doordeweeks om kwart over zeven en vroegen de gemeente in te grijpen.

Bron: AD.nl – Binnenland – Tilburg legt klokgelui aan banden.

Zo gaat dat. We leven samen en veranderen gebruiken in regels. Bij een kerk hoort een klok, maar de betekenis daarvan is aan verandering onderhevig. Was het voorheen een signaal tot oproep voor gebed, nu is het (niet voor iedereen) een bak herrie, die geregeld dient te worden.
Als je in de buurt van een kerk gaat wonen, weet je dat je binnen gehoorafstand van de klok leeft. Dat kan een warm thuisgevoel opleveren, maar ook een verstoring van de rust. Het is maar hoe je het (samen)beleeft.