Deze foto spreekt tot de verbeelding, omdat de grap op zich niet eens leuk is, maar de irritatie over de aanwezigheid van de paal duidelijk blijkt.

Vertrouwen komt te voet en gaat te paard. Zeker waar mensen samenwerken is er ondanks onze regels in de vorm van wetten, structuren, functieprofielen, protocollen en werkinstructies, nog veel gebaseerd op vertrouwen. Dat kan ook haast niet anders, want wat u in de dagelijkse praktijk tegenkomt aan beslissingsmomenten is niet in een handboek te vangen. Het blijft daarom zaak om kwalitatief goed werk neer te zetten in de ogen van collega’s om ervoor te zorgen dat u niet volledig wordt klemgezet in nieuwe regels.

Het principe werkt namelijk heel eenvoudig. Bij iedere tekortkoming die we constateren, gaan we nadenken over de vraag hoe dat in de toekomst voorkomen kan worden. Veelal wordt er ook iemand (of een groep)verantwoordelijk gesteld voor de tekortkoming, zodat we weten wiens gedrag we moeten beïnvloeden om zeker te stellen dat dezelfde fout niet meer gemaakt zal worden. Wie dit principe volgt, zal al snel met nieuwe regels of voorschriften op de proppen komen om zijn wens naar werkelijkheid te brengen. Hieruit ontstaan de vele bordjes en briefjes, die we overal zien, zoals “toilet doorspoelen aub!”. Iets dat meer dan logisch is voor de meesten van ons, maar klaarblijkelijk in het verleden wel eens verzuimd is. Het voorschrift heeft bitter weinig toegevoegde waarde, maar was kennelijk wel nodig (volgens iemand die zich heeft gestoord aan het afval van een ander). Op dezelfde manier zouden we een bordje “niet door het rode licht rijden” onder een stoplicht kunnen aantreffen.

Dit principe van trial and error is al zo oud als de weg naar Rome, maar nog steeds zeer actueel. Dat wetende, kunnen we ervan uitgaan dat als wij iets ondernemen, dat mogelijk door een ander gezien kan worden als onjuist, we nieuwe voorschriften mogen verwachten. Die voorschriften zullen er niet op gericht zijn om uw vrijheid te versterken, maar juist in te perken, want u heeft namelijk laten zien dat u het zelfstandig niet kunt. Althans naar de interpretatie van de voorschrijver.

Wie derhalve een stuk vrijheid van handelen wenst, zal moeten laten zien dat hij of zij daar verantwoordelijk en in het belang van allen mee om kan gaan. Het zijn de sterke schouders die de weelde kunnen dragen. Natuurlijk moeten de goeden onder de kwaden lijden, dat is vaak zo in een wereld waar algemene regels worden gemaakt en natuurlijk bent u niet degene die het toilet niet heeft doorgetrokken. Maar u maakt wel deel uit van de gezamenlijke verantwoordelijkheid en misschien plast u ook wel eens naast de pot. Maak gebruik van die verantwoordelijkheid, door eerst zelf het goede voorbeeld te geven en daarmee volgelingen te kweken. Het zal een hoop geregel schelen en u verdient daarmee het vertrouwen dat u wenst.

In de medische wereld is het de normaalste zaak van de wereld om te varen op de naalden van de vele meters. De techniek is dermate betrouwbaar geworden dat dit ook in veel gevallen een juiste diagnose oplevert.

Ook in organisaties hebben de instrumenten hun intrede gedaan. Vele meters vertellen ons dagelijks hoe wij er aan toe zijn. Of we wel presteren en “on target” zijn. Het merkwaardige hieraan is dat vrijwel iedereen dat weet, maar dat de mensen zich wat ongemakkelijk gaan voelen zodra het onderwerp wordt aangesneden. Alsof het iets is wat we eigenlijk niet willen weten en vooral willen laten voor wat het is.

Ik heb het nog niet eens over de Kritieke Prestatie Indicatoren, maar over veel subtielere systemen, die zo enorm zijn ingeburgerd, dat we ze als normaal aanvaarden. Voor mij is het zelfs lastig om een sprekend voorbeeld te vinden, want ik ben op dezelfde manier getraind als ieder ander. Maargoed, als ik er toch één moet noemen: Bereikbaarheid; Niet zo lang geleden was het gebruik van technologie, zoals internet en mobiele telefoon een opkomend fenomeen. Nu vind ik mijzelf in de situatie dat als ik de telefoon niet aanneem of niet snel genoeg op mail reageer, daar klachten over komen. We leven, zoals we het noemen, in de 24 uurs economie. Het blijkt in de praktijk een ideaal middel te zijn om over andere mensen te kunnen beschikken, zo ook voor organisaties. Ik vraag me nu werkelijk af of een telefoon, die betaald wordt door de zaak, echt een beloning (of een thermometer) is. 

Hoe is het bij u geregeld met de opinievorming in het bedrijf?  Wat als u er een andere mening op nahoudt dan de gangbare? Zijn er dan mensen die vragen hoe u aan die interessante gedachtengang bent gekomen, of wordt er direct een norm tegenaangehouden, waaraan u niet voldoet? En wat gebeurt er als u een kritische vraag stelt met betrekking tot de te volgen strategie of de inrichting van de organisatie?

Daarnaast zijn er natuurlijk ook de concrete meetsystemen, targets, KPI’s en administratieve systemen. Deze zijn duidelijker te herkennen, maar de impact ervan is niet minder. Via de huidige management systemen worden vele thermometers in de organisatie gestoken, zodat de manager een “dashboard” krijgt met stuurinformatie. Deze informatie is echter slechts een afspiegeling van de werkelijkheid, zoals de meetsystemen werden ontworpen. Het gevaar schuilt hierin dat niet de werkelijkheid, maar het systeem u de maat neemt.

Het gebeurt dagelijks in vele organisaties en zorgt voor evenzoveel misverstanden, die we vervolgens communicatieproblemen noemen, maar eigenlijk gestoeld zijn op een groter vertrouwen in het systeem dan de mens.

Mijn mening over dit initiatief werd natuurlijk niet gevraagd, want het is zondermeer goed. Wat wel werd gevraagd is of ik mee wilde doen aan een bijeenkomst, waar de ideeën zouden worden geventileerd, zodat we als doelgroep (ondernemers) erop konden schieten. Een aardig idee, maar veelal verzanden dit soort bijeenkomsten in een prachtige presentatie, met geen noemenswaardige opbrengst. Ik heb daar vriendelijk voor bedankt.

Wel heb ik van de gelegenheid gebruik gemaakt om het probleem dat men met dit initiatief probeert te tackelen aan de orde te stellen. De veronderstelling is namelijk dat een ondernemer geholpen zou zijn met een website, waar hij antwoorden kan vinden op vragen, waar hij zelf niet meer uitkomt. Het gaat over het grote doolhof aan regelingen, afdelingen en functionarissen binnen de overheid, die te pas en te onpas dingen bedenken die ondernemers eigenlijk zouden moeten doen. Vaak komt er een nieuwe regeling met bijbehorend formulier bij, en omdat de doelgroep dat niet helemaal kan volgen, komt er nu een portalsite waar een ondernemer het kan vinden. Mijn eigen ervaring is dat een beetje ondernemer zijn weg wel vindt, maar dat hij pas een probleem ervaart als de ondernemer te hoop loopt tegen een regeling die hem dwars voor zijn brood gaat liggen. Een ondernemer wenst in zo’n geval een ambtenaar, met inhoudelijke kennis van zaken, en het liefst een beetje zeggenschap te spreken. Dat blijkt in de praktijk lastig, want klantenkontakt is kostbaar, tijdrovend en daardoor niet efficiënt.

Dan stel ik nu de ondernemersvraag: “Welk probleem lost u op?”

Het probleem, voor zover het een probleem is, vindt zijn oorsprong in de onsamenhangende organisatie van de overheid. Het is een kolossaal lichaam geworden, verdeeld in vele verschillende eilandjes, dat simpelweg het geheel niet meer kan overzien. Dat resulteert in tegenstrijdige regelingen en meer van die ongein waar ondernemers tegen ageren. De oplossing die nu wordt gepresenteerd, gaat volledig voorbij aan de eigen organisatie. Het legt het probleem bij de ondernemers, die voortaan zichzelf beter kunnen informeren. Daarbij houdt de oplossing het eerdergenoemde probleem in stand, want het is een reparatiemiddel voor de nadelige effecten van het organiseren.

Er wordt geen probleem opgelost, maar juist verankerd, omdat er een antwoord© komt op de vraag waar alle informatie te vinden is. De site bracht me wel bij het meldpunt regeldruk, waarvan ik veelvuldig gebruik zal gaan maken. Dus, misschien toch?

Het is ieder jaar hetzelfde liedje. Bestuurders vragen zich openlijk af of de oudejaarsviering niet veel te veel schade oplevert aan de openbare ruimte en wat zij daaraan kunnen doen. Deze keer begon het met de burgervader van Nijmegen, die tijdens een uitzending van BNR nieuwsradio te kennen gaf dat hij een gedragsverandering wenste, waar hij zich persoonlijk hard voor ging maken.

Nu komt de VNG met een voostel voor een gedragsprotocol voor hulpdiensten, of anders gezegd een gedragsvoorschrift voor burgers jegens hulpdiensten. Iedereen moet weten wat (vooral) niet mag, want de gemeenten zijn het zat.

Eerlijk gezegd heb ik niets tegen duidelijkheid. Laat het maar goed duidelijk zijn wat wel en niet mag, want dat voorkomt een hoop gesteggel over het grijze gebied. Maar om nu te veronderstellen dat mensen niet weten dat het vernielen van een auto, bushalte of verkeersbord niet echt aardig is, vind ik wat te ver gaan. Sterker nog, ik denk dat het zonde van de tijd en inspanning is om te gaan zitten vergaderen over de nieuwe regels die nodig zouden zijn om dat duidelijk te maken.

Bovendien is het niets nieuws dat er tijdens de oudejaarsviering een aantal zaken sneuvelen. Het nieuwe hieraan is dat er zich nu (weer) mensen druk over maken. Wat deze mensen niet begrijpen is dat het gaat om incidenten, die zich elk jaar voordoen en weliswaar geld kosten, maar in verhouding nog steeds incidenten zijn. Als je de kosten van de schade vergelijkt met de kosten van de inzet van hulpdiensten (of de hoeveelheid afgestoken vuurwerk) zie je de onbenulligheid van de discussie. Ook een zwaar argument, zoals een hulpverlener die voor rotte vis werd uitgemaakt of zelfs in het gezicht gespuwd, is erg vervelend voor de hulpverlener, maar niet te voorkomen met nieuwe regels. Er is niets mis met de bestaande regels en normen. Er zijn consequenties verbonden aan overtredingen en we kennen al een verhaalsrecht op daders.

Toegegeven: Het is niet handig om het fenomeen vernielingen volledig te negeren, want het zou wel eens uit de hand kunnen lopen. Dat gebeurt ook niet, want er zijn voldoende hulptroepen op de been en er is zelfs sprake van sociale controle. Als de balans in dat systeem uit evenwicht is (en dat is aan het volk door middel van bestuurders te bepalen), kan er gezocht worden naar meer en of ander optreden. Maar de context waarin die hulptroepen moeten functioneren, owel de hele maatschappij, is niet te veranderen met een protocol.

“Meer van hetzelfde” is een theorie van Watzlawick, die ik hier kort uiteen zal zetten en vervolgens zal illustreren aan de hand van twee voorbeelden.

Nietzsche zag in de mensheid een onstuitbare wens om de omgeving en daarmee zichzelf onder controle te houden om een houdbaar bestaan te realiseren. Veel van onze problemen neigen in die richting, want als je terugzoekt naar het ontstaan van een probleem, de definitie, waartoe een oplossing wordt bedacht, heeft het vaak betrekking op het handhaven van ofwel de probleemhouder of de omgeving waarin hij zich bevindt. Ook Watzlawick bevond zich in die denkrichting en hij introduceerde daarom het begrip “meer van hetzelfde”.

Meer van hetzelfde problemen zijn aan de orde van de dag. Dat kan ook niet anders in een wereld waarin wij worden opgevoed met allemaal dezelfde theorie. We weten bijvoorbeeld heel erg zeker dat als het in huis te warm wordt, dat dan de verwarming omlaag gezet moet worden. Het toebrengen van het negatieve element, minder verwarming, is een adequate oplossing voor een te warme huiskamer. Deze theorie kent vele varianten die ik voor de strekking van dit verhaal niet allemaal hoef te benoemen. Het wordt pas interessant als de theorie niet meer opgaat en begint te vallen in de “meer van hetzelfde” categorie. De situatie waarin “meer van hetzelfde” een averechts effect heeft. Waar het indrukken van het gaspedaal ervoor zorgt dat je uit de bocht vliegt en dus niet sneller aankomt op plaats van bestemming.

Één van de terreinen waar dit zich prachtig manifesteert is het geloof dat wij koesteren in regels. Op het moment dat ergens iets (dreigt) fout (te gaan) gaat, wordt een nieuwe regel geïntroduceerd om het vermeende onheil te voorkomen. Dat is te vergelijken met het toedienen van het negatieve element om het systeem te stabiliseren. Vanuit die gedachte is dat een goede oplossing, want het zou ons kunnen behoeden voor onheil. Maar als het vermeende onheil betrekking heeft op eerder ingevoerde regels, die niet worden nageleefd of niet de gewenste uitwerking hebben, wordt het een “meer van hetzelfde” oplossing.

Als voorbeeld noem ik het “probleemwijken” debat. De wijken waarin groepen hangjongeren de buurt onveilig maken. Sommige politici wensen “harde” maatregelen om het probleem op te lossen. Dat kan heel goed werken als er nog geen harde maatregelen waren geweest. De straf veroorzaakt dan een schrikreactie die de automatische conclusie bij de doelgroep teweeg zou moeten brengen dat er kennelijk een fout begaan is. Maar zo éénvoudig is dat probleem niet. Deze politiek gaat uit van de veronderstelling dat straf het negatieve element is dat de situatie kan stabiliseren, net zoals bij de bovengenoemde verwarming. Maar wat zou er gebeuren als (meer) straf juist de problematiek aanwakkert, als straf wederom een bevestiging is van het wij tegen zij gevoel en daarmee de noodzaak tot hetzelfde gedrag en daaropvolgend meer straf in de hand werkt. We hebben dan een zichzelf versterkend proces georganiseerd, dat ergens een keer uit de hand moet lopen.

Hetzelfde fenomeen doet zich voor bij de niet betaalde zorgpremies. Er wordt nu voorgesteld dat daar een boete op komt te staan van maarliefst 30%. Wel, dat is enorm schrikken voor iemand die het kan betalen en dat dus ook doet. Voor de doelgroep die simpelweg de premie niet op kan brengen, wat voorzien was bij de invoering van het nieuwe stelsel, wordt de berg alleen maar groter. De schuldpositie loopt op en de noodzaak tot straf (=boete) versterkt zichzelf.

Dit zijn zomaar twee voorbeelden uit één dag nieuws waarin “meer van hetzelfde” oplossingen worden toegepast, maar hoogstwaarschijnlijk niet tot het gewenste resultaat zullen leiden.

Het is niet links, het is niet rechts, het is meer van hetzelfde.

Openbaar aanbesteden heeft een soort magische werking. Het is namelijk bijna onmogelijk om niet voor openbaar aanbesteden te zijn om de volgende redenen.

Voor burgers en bedrijven is het de mogelijkheid om bestuurders verantwoording af te laten leggen en te controleren. Op die wijze kan transparantie verkregen worden in de overheidsuitgaven, zodat een zuivere en eerlijke besteding van het belastinggeld gewaarborgd wordt.

Voor de overheid is het niet mogelijk om zich niet te willen laten controleren of de schijn daartoe te wekken. Het niet goedkeuren van openbaar aanbesteden wijst direct naar een afkeuring van transparantie en controle, wat op zich een verdenking van ongeoorloofd gedrag kan veroorzaken.

Beide partijen zullen daarom direct instemmen met het idee van de aanbesteding, want het brengt niets dan goeds. De verdenkingen van nu gaan derhalve over “vriendjespolitiek” en “belangenverstrengeling”. In politieke kringen zijn dat ernstige vergrijpen, dus de verdediging voor het niet aanbesteden zal een stevige moeten zijn. Ik zie een grote overeenkomst met het “Pas toe, of leg uit” principe van Tabaksblat.

Voor een principe dat zo behoorlijk, eerlijk, transparant en vanzelfsprekend lijkt, is het toch merkwaardig dat niet iedereen het ook als vanzelfsprekend toepast. De verdediging gebruikt “haast”, ofwel de vertraging die een aanbestedingsprocedure zou opleveren, als argument, maar misschien zijn er wel meer.

Laten we eens teruggaan naar het probleem dat de openbare aanbesteding zou moeten oplossen. Dat is in hoofdzaak het zekerstellen dat niemand gebruik kan maken van zijn machtspositie om ten koste van de belastingbetaler onbehoorlijke uitgaven te doen. We hebben daar in het verleden enkele gevallen van mogen ervaren, die daardoor gelijk als legitimatie dienen voor het principe van de aanbesteding.  Het principe laat zich dus legitimeren door wantrouwen, maar nu ontstaat juist wantrouwen omdat het principe niet wordt gevolgd. Het blijkt een zelflegitimerend systeem te zijn. Hoe minder de regels worden gevolgd, des te noodzakelijker wordt het.

Het probleem van de onbehoorlijke bestuurder zal de openbare aanbesteding niet oplossen, want iedere slimme bestuurder weet dat ook binnen dit principe nog voldoende mogelijkheden bestaan om de gewenste leverancier te kiezen. Andere auteurs hebben daar al fijntjes op gewezen.

Om eerlijk te zijn heb ik geen flauw benul of de heer Koenders zijn PvdA vriendjes heeft gematst met het evenement. We zullen dat ook nooit weten, want als dat al zo zou zijn, dan blijft het net zo goed voor ons verborgen als de ware toedracht over de moord op JFK. Veel belangrijker is de vraag naar de kwaliteit van het bewuste bureau. Hebben ze waar geleverd voor ons geld? Die vraag zal heus niet onbeantwoord blijven en ik durf te vermoeden dat de heer Koenders en zijn ambtenaren daar ook vooraf over nagedacht hebben.

Het politieke geneuzel dat nu ontstaat over het niet volgen van de (eigen) regels is een grote open deur die de politiek zelf heeft georganiseerd. Het gaat niet over de inhoud, maar over het eigen organiseren en waarom dat niet lukt. Het idee van de openbare aanbesteding is te mooi om waar te zijn en dat blijkt. Een regelsysteem dat niet aansluit bij de realiteit, kan niet worden gevolgd om vele praktische redenen. Dat heeft weinig te maken met onbehoorlijk gedrag, maar alles met te veel willen regelen naar een te mooie voorstelling van zaken.

Het neemt niet weg dat ook de overheid zich aan de eigen regels moet houden. Indien ze dat niet georganiseerd kan krijgen, verliest ze (nog meer) geloofwaardigheid en zou het een sterk argument moeten vormen om ook de burgers niet met dat soort systemen lastig te vallen.  Dat zijn zaken die bij de invoering van een nieuwe regel veel zwaarder zouden moeten meewegen.

Is het te doen?

De hele tour staat in het teken van doping. Het gaat al bijna niet meer over fietsen, maar meer over hoe dat fietsen gedaan moet worden. Tenminste als je media volgt. Er wordt gesproken over een “schone” sport, die nagestreefd zou moeten worden, maar in de praktijk ver valt te zoeken. Alles wordt in het werk gesteld om dit ideaal te bereiken.

“Doping en fietsen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden” zei de tourgigantverslaggever Mart Smeets. 

Plechtige beloftes, strakke reglementen en geavanceerde controle methoden worden toegepast om erop toe te zien dat de renners “schoon” aan de start verschijnen. Deze systemen moeten wel positieve resultaten (gevallen van doping) opleveren om hun eigen geloofwaardigheid en bestaansrecht te blijven garanderen. Zonder resultaat worden ze snel overbodig en zijn ze gedoemd tot uitsterven.

Gelukkig redden de systemen het. Niet dat de sport of het spel er mooier van wordt, maar het levert wel interessant beeldmateriaal op. Renners staan met betraande ogen hun spijtbetuigingen op televisie kenbaar te maken. Andere renners veroordelen hun sportgenoten keihard. Alles voor de “schone” sport en de geloofwaardigheid van de competitie. Het ideaal is prachtig, de werkelijkheid net iets minder, maar de media smult ervan.

Er is ook een groot belang mee gemoeid, want winnen heeft alleen waarde als dat op eerlijke wijze gebeurt. De spelregels bepalen wat eerlijk is, dus de interpretatie van die regels en je fysieke conditie bepalen de kans om te winnen. Die twee zaken zijn in het geval van doping strijdig, want je mag niet je fysieke conditie verbeteren met stimulerende middelen.

In een uiterst competitieve situatie, zoals een wedstrijd, wordt het dan belangrijk om uit te zoeken wat je binnen de regels van het spel nog wel kan doen om zo fit mogelijk aan de start te verschijnen. Je kan en mag ervan uitgaan dat je concurrenten dat ook doen, dus om gelijke kansen te creëren moet je haast wel. Maar, zoals altijd in een geregeld systeem, komt er dan heibel over datgene wat net niet geregeld is. Tussen de regels door zijn er mazen te vinden, die door de handige spelers worden gevonden en door andere spelers worden aangekaart.

Er ontstaan uitvoerige discussies over de geloofwaardigheid van renners en de bijbehorende ploegen. Het gaat over de vraag of iemand wel op tijd zijn formulieren heeft ingevuld en niet zijn controles gemist heeft. De vooronderstelling dat iemand zal proberen om de kluit te belazeren is zo sterk, dat we ons al niet meer kunnen voorstellen dat het niet zo is. We weten dat het gebruik van doping een onderdeel van de sport is en toch streven we het ideaal van de “schone” sport na. De renners worden hierdoor gedwongen creatief en diplomatiek te zijn in hun antwoorden, want bij de geringste afwijking van het gewenste betrouwbare beeld, wordt er keihard afgerekend, of de renner nu gebruikt, of niet.

Het is idioot dat sportmensen hun lichaam uitwonen met stimulerende middelen, maar toch is de verleiding groter dan de consequentie. Dat komt omdat er in een spel, zoals de tour, maar één plaats begerenswaardig is en dat is die van de winnaar. Er is niets zo erg als tweede worden, want dat betekent; wel de prestatie geleverd, maar niet de roem gekregen.

Het gebruik van doping, het kunstmatig opvijzelen van je conditie, is een vorm van bedriegen die het hele spel onderuithaalt en toch onderdeel van het spel is geworden. De pure krachtmeting, waar het om begonnen was, wordt een meting van handigheid in de spelregels. Moge de beste jurist winnen! Dat is ook de grond waarop de echte liefhebbers hun idee baseren dat de tour zijn eigen failliet heeft veroorzaakt. Het systeem heeft haar eigen destructie in gang gezet.

De vraag wie er nu gewonnen heeft, blijft openstaan.

Het slapen in de huisjes heeft eigenlijk nooit gemogen, maar er was niemand die daar ooit moeilijk over deed en zo konden de mensen heerlijk, ook ’s nachts, van hun huisje genieten. “Er is niets mooier dan wakker worden bij het geluid van de zee” vertelde één van de geïnterviewde bewoners.

De burgermeester antwoordde op de vraag waarom het nu niet meer mag: “Omdat men…. (5 seconden stilte)… Omdat het sinds jaar en dag beleid is”.

Waar deze plotselinge drang naar (hernieuwde) orde vandaan komt blijft vooralsnog onduidelijk, maar de raad heeft besloten dat er niet op het strand geslapen mag worden, dus dat zij zo. Handhaving wordt het instrument om erop toe te zien dat aan deze burgerlijke ongehoorzaamheid een halt toegeroepen zal worden, want het kan toch niet zo zijn dat iedereen zomaar doet wat hij leuk vindt?

De eigenaren van de huisjes maken zich nog niet zoveel zorgen, zij verwachten dat er geen diender zo gek zal zijn om hen midden in de nacht te wekken, bekeuren en naar huis te sturen. Waarschijnlijk krijgen ze gelijk.

De gemeente heeft zich nu wel in een lastig parket gemanoeuvreerd, want zij heeft de uitspraak gedaan dat het niet toegestaan is om in die huisjes te slapen. Zij zal moeten handhaven op het naleven van de regels om niet haar geloofwaardigheid te verliezen.

Hopelijk loopt het met een sisser af en wordt er nooit meer over gesproken. Niet dat ik dat verwacht, maar het zou het beste zijn voor alle partijen als deze regelzucht stilletjes van tafel verdwijnt.

Het gaat wat ver om overal een complottheorie op los te laten, maar dit soort berichten doet mij altijd denken aan de gevleugelde vragen uit de film JFK: Who benefits from it and who has got the power to cover it up?

Heibel was er ook binnen de IFKS, die naar aanleiding van de keuring van de Nynke ernstig verdeeld raakte. De Commissie Generaal werd ontbonden en zowel de keuring van de schepen als de wedstrijdleiding werden ondergebracht bij de Workumse zeilvereniging.

De vraag wat nu een Skûtsje is en dus de criteria waaraan het schip moet voldoen, blijkt een moeilijk te beantwoorden vraag te zijn. Eigenlijk zijn alle schepen anders, omdat iedereen naar eigen inzicht en ervaring zijn eigen schip bouwde. Het woord Skûtsje zelf betekent schuitje en brengt ons ook niet echt bij een definitie. Toch moest er een besluit worden genomen of de Nynke mee mag doen of niet.

En zoals zo vaak wordt de uitkomst (van het kampioenschap) bepaald door degene die kan vaststellen waar een Skûtsje aan moet voldoen, ook al is daar geen heldere regelgeving voor en bestaan daar verschillende meningen over. Het is precies die uitkomst die te verwachten valt als de knikkers (winnen) belangrijker worden dan het spel.

Was skûtsjesilen niet ooit het vlaggenschip van Fryslân?