Het zou volgens de durfkapitalist een negatieve invloed hebben op het aandeel Barclays om met ABN-AMRO, een slecht presterende bank, in zee te gaan.  Ik vrees dat ze daar bij Barclays iets anders over denken, want dat is de enige verklaring die ik kan bedenken voor de lopende onderhandeling. 

Toen het bericht mij onder ogen kwam, kon ik de grijns op mijn gezicht niet meer onderdrukken. “Hoe kan het ook anders?” dacht ik. Waarom zou het bij één Hedgefund afgelopen zijn? Zoveel mensen, zoveel gedachten.  bij Stork was het ook al zoiets. Zij dachten met Candover een mooie uitweg uit de impasse te hebben gevonden, meldt er zich ineens (was minder onverwacht, maar eigenlijk toch wel onverwacht) een kandidaat met 20% aandelen, die in z’n eentje de overname kan voorkomen. Marel ziet in de vleesverwerkingstak van Stork een mooie synergie en wil die graag inlijven. Tja, dan moet het niet eerst verkocht worden aan Candover.

Nu heeft Barclays het probleem aan de fiets van Atticus. Ik ben heel benieuwd wat dat gaat opleveren.

Bron: NRC

Hoe kan het ook anders. Er is een hogere macht voor nodig om deze strijdende heren tot enige vorm van redelijkheid te dwingen. Redelijkheid kan ook niet zondermeer verondersteld worden. Menselijkheid wel, maar dat staat niet gelijk aan redelijkheid. Een mens is veel complexer dan met woorden (met behulp van de rede) te omschrijven is.

Wie nu denkt dat dit verhaal geregeld is, denkt iets te optimistisch. Ik vermoed dat er nog wel ergens een trukendoos opengemaakt zal worden, om alsnog het geschil in het eigen voordeel te beslechten. Die kans is namelijk bij alle partijen ruimschoots aanwezig en daarom vier keer zo groot dan de kans dat de heren zich schikken naar de rechter. Het is het bekende prisonersdilemma, dat leidt tot suboptimale oplossingen. Gebrek aan informatie met betrekking tot het gedrag van de ander leidt tot (zelf)behoudend gedrag. Partijen zullen de verdediging blijven kiezen, omdat ze niet zeker weten dat ze niet aangevallen zullen worden.

Op zich heeft de rechter een wijze uitspraak gedaan. Deze uitspraak heeft tot gevolg dat er een gedeeltelijk nieuwe omgeving wordt gecreëerd, waarin de plannen onderhandeld moeten worden. De kranten berichtten er vol lof over en het aandeel steeg. Een Salomonsoordeel, een wijze uitspraak. Iedereen is tevreden.

Hoe kunnen we zo tevreden zijn? Mijns inziens is dit één stap voorwaarts en twee stappen terug. Het inhoudelijke geschil blijft. Het verplaatst zich alleen naar een andere arena. Nu wordt het belangrijk wie er kan en mag bepalen wie de nieuwe drie commissarissen worden en daarmee kan vaststellen in welk kader de onderhandeling moet plaatsvinden. De ondernemingskamer heeft deze verantwoordelijkheid op zich genomen.

Uiteindelijk zal toch de vraag of er gespitst moet worden naar tevredenheid van alle betrokkenen beantwoord moeten worden. Een andere mogelijkheid is om deze vraag geruisloos van het toneel te laten verdwijnen, maar is dat nu nog mogelijk?

Stilletjes hoop ik dat één van de nieuwelingen een lijntje heeft naar Centaurus en Paulsson, want dat zijn mijns inziens de mensen waar Stork mee in gesprek zou moeten.

Toch denken de commissarissen van Stork daar anders over. Zij zeggen dat ze alle belangen vertegenwoordigen, dus ook de belangen van het bedrijf. Waar zit dan het verschil? Als het goed gaat met het bedrijf, gaat het toch ook goed met de aandeelhouders, of is dat naïef?

Blijkbaar wel, want de krant staat er iedere keer vol mee. Centaurus en Paulson wensen een splitsing en de commissarissen niet. De strijd om de zeggenschap heeft ondertussen een voorbeeldstatus verkregen. Iedereen volgt met plezier de berichten omdat er nu publiekelijk een strijd uitgevochten wordt die als referentie kan dienen voor toekomstige vraagstukken.

De inhoud, splitsing of niet, doet er al niet meer toe. Het gaat erom wie dat kan en mag bepalen. Dat is dan ook waar de meeste berichtgeving over gaat. Kennelijk zijn we meer geïnteresseerd in het machtsvraagstuk dan in het wel en wee van Stork. De paradox is dat juist het wel en wee van Stork van belang is voor de aandeelhouders en alle anderen.

De slogan “Stork Knows How” krijgt op deze manier een dubbele betekenis.