Zo kan het ook :: Aandacht

Soms raak je blij verrast door eenvoudige dingen. Thanks Google!

via WhatsApp wordt aangepakt – Digitaal – Telegraaf.nl [24 uur actueel, ook mobiel] [Digitaal].

Hoe kan het ook anders. Stel je bent een telecomboer, die al jaren veel te veel vraagt voor het versturen van sms berichten. Ja, laten we eerlijk wezen, sms’en kost de telecom provider niks en wordt nog steeds flink belast. Je komt dan tot de ontdekking dat er nu via het internet ook voor niets kan worden gechat en dat gebruikers dat ook nog eens massal doen. Tja, dat holt je verdienmodel wel aardig uit. Het slimste wat je dan kunt doen is die diensten blokkeren voor al je gebruikers, want dan moeten ze er bij jou weer voor betalen. Of de gebruikers blij zijn met die oplossing is niet de vraag, of je er zelf voldoende aan verdient wel.

Persoonlijk denk ik dat we hier te maken hebben met innovatie die oude technieken verdringt. Net zoals we nu geen typemachine meer hebben, zal ook de sms aan zijn einde komen. tenzij die ook gratis wordt,  zoals het internet.

De aanbieding was ronduit geweldig: Een drie (op de schaal van vijf) sterren hotel in het centrum van Antwerpen tegen een (voor Hollandse begrippen) enorm lage prijs. De recencies op internet waren ook niet slecht, dus de beslissing was snel genomen.

Het hotel overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik wist dat ik niet de hoofdprijs betaalde, dus ik had mijn verwachtingspatroon al iets bijgesteld, maar wat ik hier aantrof, kon mijn ondernemersgeest niet meer voor werkelijk aannemen. Het is dat ik er zelf bij was en de knijptest mij ervan verzekerde dat ik niet droomde, anders had ik het niet geloofd.

Het gebouw dateerde naar mijn inschatting uit 1970 en moet voor die tijd een erg indrukwekkend luxe verblijfplaats geweest zijn. Helaas is er ook sinds die tijd nauwelijks meer iets aan verbeterd en of onderhouden, behoudens het schilderwerk, zodat de herkenbare “retro”stijl ervan af schitterde. Prachtige groene met roze pasteltinten inclusief de nodige vlekken prijkten van de muren, vloeren en plafonds. Het tapijt dat er net iets te lang heeft gelegen, ademde de herkenbare muffe geur van tapijt op een zodanige wijze dat het hele hotel hiervan vergeven was.

We nemen de lift en stappen uit op de 4e etage, waar een bordje “executive floor” de gang versiert. We denken nog dat we om wat voor reden dan ook gezwijnd hebben, want we hebben zeker niet voor “executive” betaald. Maar van die droom werden we verlost door de kamer zelf.

Als we de deur openmaken, komt ook hier de geur van (te) oude vloerbedekking ons tegemoet. Een korte verkenning bevestigt de gedachte, door het grote aantal ernstige donkerbruine vlekken in het tapijt. Het mocht overigens ook wel eens gestofzuigd worden, maar dat terzijde. De kamer was, denk ik, ooit wel  een executive kamer, getuige het extra bureau, keukenblok en de voor een hotelkamer grote afmetingen.

Het keukenblokje was niet schoongemaakt, er stond een aangebroken fles rode wijn, twee pakjes aangebroken toast en in het koelkastje prijkten nog een half pakje boursin en een fruitsalade die enigszins bol stond.  In het gootsteentje stond nog een longdrinkglas, waar iemand zijn sigarettenas in had afgetikt en er lag een gebruikt mes.

Na deze observaties werd ik nieuwsgierig, wat er nog meer te vinden zou zijn. Dus zette ik het onderzoek voort. Het badkamertje was wel schoongemaakt, maar niet grondig. Een vuil douchegordijn, smerige voegen in het tegelwerk en zwarte aanslag rond het sanitair en de kranen waren de stille getuigen van de vorige bewoners. De kamerdeur, die was beveiligd met een kettinkje waarvan de bevestigingspluggen los in de muur hingen, miste een scharnierpen en de lichtschakelaars waren eigenlijk te zwart om zonder handschoenen aan te pakken. De lampenkappen bleken goede verzamelaars van zwart stof en enkelen vertoonden daarbij artistieke scheuren. We vonden nog een theeblad, met een waterkoker, mokken, oploskoffie, thee, enkele haren en de reeds bekende zwarte randen, die de ervaring compleet maakte.

Tot slot inspecteerden we het bed, dat bleek gelukkig wel voorzien te zijn van schone lakens.

Het enquêteformulier hebben we maar niet meer ingevuld. Het was mij duidelijk met welke strategie ik hier te maken had en iedere aanbeveling die iets kost, wordt dan al snel “te duur” bevonden. Niet dat ik het allemaal begrijp, want gezien de locatie en de bezoekers van die omgeving, denk ik dat een kostenleiderschap strategie niet de meest aangewezen strategie is. Maargoed, dat valt als bezoeker vaak lastig te beoordelen, dus ik zou het mis kunnen hebben.

Toegegeven: achteraf is het altijd makkelijk praten. Je zou kunnen zeggen dat er veel geld is verspild, niet is nagedacht of gewoon dom tekeer is gegaan. Die conclusies lijken ietwat voorbarig. De vraag rijst: wat we hiervan kunnen leren.

RTL berichtte in het avondnieuws dat De Mol wel de sterren kon kopen, maar niet de kijkers. Daar zit iets in. Als mediamagnaat weet De Mol natuurlijk dat televisie één grote illusie is. Een illusie waar overigens veel geld mee te verdienen valt. Hij heeft ook bewezen dat te kunnen met zijn voorgaande bedrijf Endemol, des te vreemder wordt het dan dat De Mol bij 10 een inschattingsfout maakte die naar de geruchtenstroom miljoenen heeft gekost.

Meer van hetzelfde

Als je kijkt naar het aanbod van televisie in verschillende zenders, dan is er meer dan genoeg. Het is voor sommige mensen echt noodzakelijk om een video- of dvd-recorder in huis te halen omdat anders de favoriete programma’s worden gemist. Aan de andere kant wordt de televisie steeds droeviger, meer van hetzelfde. Het idee van de illusie is klaarblijkelijk bij de programmamakers geland en het kan zo gek niet bedacht worden of het komt wel op televisie. Iets daaraan toevoegen lijkt mij moeilijk, maar dat is wat John heeft geprobeerd te doen.

Bij de introductie van 10 ontstond een ware strijd om het voetbal. Van alle programma’s is voetbal kennelijk de grootste trekker van kijkers en het verband is dan snel gelegd tussen kijkcijfers en voetbal. Als je voetbal presenteert krijg je kijkcijfers. Het zou echter best wel eens andersom kunnen werken, namelijk als je kijkcijfers hebt mag je voetbal presenteren. Maar dat even terzijde.

Als kaartenhuisjes

Ook de grote producties en populaire talkshows, zoals Big Brother, Kopspijkers en Barend en Van Dorp gingen naar 10. De kijkcijfers van die programma’s stortten als kaartenhuisjes in elkaar. Het was de bedoeling om met die programma’s juist kijkers aan te trekken, maar het werkte andersom. De programma’s boetten in aan populariteit omdat ze niet via de gebruikelijke kanalen beschikbaar werden gesteld. Je kan je dan afvragen of een simpel gegeven zoals de naam van de zender of het kanaal waarop wordt uitgezonden van enig belang is voor een kijker. Het antwoord daarop lijkt hier te worden geproduceerd; Ja.

Ook met veel machtsvertoon, een goede naam, media aandacht, de populaire shows en een groot budget laat de kijker zich niet ombouwen naar een 10 kijker. De vraag blijft wat hem tegenhoudt. Het antwoord gaat schuil in het gebruik van het woord “ombouwen”. Dat laat niemand zich gebeuren. Niet dat mensen niet willen veranderen, maar ze doen dat in de regel naar hun eigen wensen en op hun eigen snelheid en niet naar de wens van een nieuwe aanbieder.

Televisie kijken is een gewoonte geworden. Je hebt zo’n ding, hij staat aan, produceert herrie en geeft een zekere sfeer in huis. Het is niet meer echt iets waar je mee bezig bent, want als er niets op is, ga je iets anders doen, zoals de krant lezen of je email beantwoorden. Het instellen van een nieuw kanaal is om die reden voor veel mensen een opgaaf die even en soms heel lang wordt uitgesteld.

Gewoonte

Voor wie gelooft in groeistrategie of evolutietheorie komt de verklaring voor het fenomeen dat de verandering niet doorzet uit het gegeven dat de verandering geen begin kan vinden. Zolang de extra zender niet is opgenomen in het zaprijtje (de gewoonte) komen er geen eerste ervaringen met de nieuwe zender, laat staan dat er een oordeel kan worden gevormd over de kwaliteit van de zender. Aldus kan er geen herhaling optreden en zal het plantje een vroegtijdige dood sterven. De 6% marktaandeel vind ik om die reden een grote prestatie, maar was voor De Mol te weinig.

De Mol heeft een paar stappen in het proces van kind naar wasdom over willen slaan door zich gelijk te profileren als “de nieuwe zender die de wereld op zijn kop gaat zetten”. Dat heeft vooral bij de concurrenten het nodige angstzweet opgeleverd, maar bij de kijkers niets. Die wachten dat wel af en bekijken op termijn of het waarheid zal worden. Die kans heeft de zender echter nooit gekregen, want de bronnen en met name het geloof in de eigen prestaties, waren voortijdig uitgeput.

Het is een mooi voorbeeld van verandermanagement, waarbij de vraag Wie er moet veranderen centraal staat. Zodra dat een grote gemeenschap betreft wordt het lastig, hoe klein de verandering ook is.

Dit artikel verscheen ook op sync.nl

Soms raak je verbaasd, blij, onder de indruk, verdrietig, verontwaardigd, met stomheid geslagen of gewoon boos. Stommiteiten, rariteiten, domheid, slimheid, inventiviteit, politiek, strategie, klare onzin en vooral veel menselijkheid staan gewoon in de krant. Je hoeft er niet voor de deur uit, want je krijgt het thuis op je bord geserveerd.

Vaak zit er wel een sausje overheen, zodat je, om de pure smaak van het geserveerde te proeven, eerst even door de eerste laag heen moet happen. Dat valt niet mee, want de sausjes van nu zijn zo sterk van smaak, dat het pure voedsel steeds meer op de achtergrond verdwijnt. Het risico is dat de smaak van het sausje doorgaat voor de smaak van het voedsel.

Hoe kan het ook anders, staat voor twee dingen. Namelijk de (niet) verbazing dat menselijk gedrag in hoge mate voorspelbaar is en daarbij de aanmoediging dat er ook andere mogelijkheden zijn om de zaken te organiseren. De kunst van het (niet) veranderen wordt aan de hand van de dagelijkse actualiteit zichtbaar gemaakt. Daar waar mogelijk worden de sausjes verwijderd en de onderliggende principes blootgelegd.

De site is bedoeld om aan te zetten om zaken vanuit verschillende invalshoeken te bekijken. Mijn eigen invalshoek is grotendeels Rijnlands. Sommigen noemen dat postmodern, anderen ouderwets, calvinistisch of links (sociaal), maar ik noem het menselijk. Het brengt in beeld hoe het verschil van invalshoek de zaken in een compleet ander daglicht stelt. Soms krijg je daar een vieze smaak van in de mond, maar dat komt omdat het sausje vaak beter smaakt dan het voedsel.

Veel leesplezier!

Henk de Greef