De Stad Nijkerk opende woensdag op de voorpagina met de aankondiging van het Utrechtse onderzoek naar de zaak. In hetzelfde artikel wordt de politie woordvoerder geciteerd :” Je moet wel heel wat in handen hebben om tegen de wil van bewoners een huis te kunnen binnentreden”. Aan de andere kant meldt NijkerkNu (de weekkrant) dat de politie juist heeft gehandeld. Henk Brinkman schrijft verder in de Stad Nijkerk “Onderzoek naar politieoptreden broodnodig”.

Waar zijn we gebleven? vraag ik me af. We hebben ondertussen met onze objectieve regelgeving een situatie gemaakt waarin de politie enkel nog bekeuringen kan schrijven voor hardrijden, fietsen zonder achterlicht en foutparkeren. Dat zijn concrete zaken, die terug te vinden zijn in het grote regelboek (SMART geformuleerd) en waar je dus niet nat op kunt gaan. Zelfs de meest welwillende agent, die naast zijn beroep zeker ook andere sociale dingen doet (echtgenoot, vereniging, vader, enzovoort) en vol goede moed het verschil wil maken, raakt verdwaald in het regelboek. Hij zal regelmatig zijn neus stoten en teruggefloten worden, dus hij leert het wel af. Zelf nadenken mag niet meer, dat hebben wij al voor u gedaan.

“En” zegt de woordvoerder, “als we de procedure erbij halen, hebben de agenten juist gehandeld”. Dat klopt mijns inziens helemaal; Procedure gevolgd, patiënt gesneuveld. Alsof je verzuipt met het gecertificeerde betonnen zwemvest. Natuurlijk zijn er ook de statistici, die zeggen dat op een kern van 9000 inwoners één keer een geval van zware mishandeling in 10 jaar, verwaarloosbaar is en dat derhalve de juiste procedure is gevolgd. Alles wordt aangehaald (ik vergeet er ongetwijfeld een veelvoud) om te verklaren dat iedereen het goed heeft gedaan, omdat er een regel, voorschrift of procedure is waarmee de zaak valt te redden (Of in oud Hollands: Waar je je achter kunt verschuilen).

Als u het echter vraagt aan het slachtoffer, zal er niet zo’n positief verhaal uitkomen. Zij vraagt zich waarschijnlijk af hoe het in vredesnaam kan bestaan dat er niemand heeft ingegrepen. Ook de agent in kwestie die daar aan de deur heeft gestaan zal getwijfeld hebben. “Wat zal ik doen”? Wellicht heeft hij het zelfs gevraagd over de radio of aan zijn collega, wie zal het zeggen? Twijfel is goed, het helpt je na te denken en te handelen naar bevind van zaken. Hoe kan het zijn dat de agent zich heeft laten weerhouden van die ene reactie? Het antwoord laat zich raden: “Niet genoeg bewijs in handen”. Ik vermoed dat hij, nu de uitkomst bekend is, spijt heeft dat hij niet naar binnen is gegaan, om wat voor reden dan ook. Een kleine beslissing maakt alle verschil. Hier, in deze context, spelen zich de werkelijke problemen af. Hier hebben mensen met elkaar gehandeld, en daar is een zekere uitkomst uitgekomen.

De volgende vraag is waarom er niemand anders heeft ingegrepen. De wijzende vinger naar de politie is wel erg handig, want zij zijn verantwoordelijk voor de veiligheid (in een samenleving waar regels de dienst uitmaken), maar waar is de eigen verantwoordelijkheid gebleven? Hoe zit het met de sociale controle? Kennelijk heeft iedereen die op enige wijze kennis heeft kunnen hebben van het voorval, voor zichzelf een goede reden (regel) kunnen vinden om niets te doen, buiten de politie bellen.

Regels zijn hoofdzakelijk belangrijk voor degenen die de regels maken. Het verschaft ze een toetsingskader, dat het eigen gedrag kan verantwoorden. Niets meer en niets minder. Regels zijn zelden goed voor de beoordeling van een individuele werkelijke situatie. Daarvoor kunnen de regels nooit uitgebreid genoeg zijn. Niet voor niets zeggen we dat de uitzonderingen de regel bevestigen.

Deze zaak staat niet op zichzelf, want in de rest van de samenleving gaat het al niet veel beter. Door de toenemende objectivering, rationalisering, professionalisering en anonimisering (heilig geloof in regels), maakt het in principe niet meer uit wie (n)iets doet. Alles is omschreven in regels, functies en procedures, al of niet gecertificeerd, en iedereen is vervangbaar. We kunnen nog wel mensen indelen in groepen, profielen en functies met gelijksoortige eigenschappen, maar niet meer beoordelen als individu. Dat zou enkel “willekeur” in de hand werken, iets wat in de objectieve wereld absoluut verboden is.  Daar maken de “wijzende vingers” (groep die ik heb bedacht om mensen te duiden die anderen de schuld geven) dan weer dankbaar gebruik van, als ze een oplossing moeten bedenken voor de huidige maatschappelijke problemen. Voorwaarde is wel dat de groep abstract blijft en derhalve anoniem. Het ligt dan niet aan een persoon, met een naam (Mauro?), maar aan de “foute” groep waartoe de persoon behoort. Als je de afgelopen verkiezingen mag geloven, doen deze “wijzende vingers” het erg goed. Wijzende vingers zijn prettig, want je hebt dan de vermeende oorzaak (groep) te pakken, waar je concreet iets aan gaat doen, zodat het probleem wordt opgelost en zelf blijf je buiten schot. “We moeten ze hard aanpakken”, zeggen we dan.

Dit voorval is mijns inziens een gezamenlijke verantwoordelijkheid. We kiezen er collectief voor om onze samenleving in te richten op de manier zoals we dat doen. Dus ook voor de inrichting van ons politie apparaat. Iedereen die probeert dit systeem te verdedigen zal dat doen uit eigen- of groepsbehoud. Hij of zij is er namelijk van afhankelijk. Het verschaft veiligheid, inkomen en een comfortpositie die niet gemakkelijk verlaten zal worden. Het getuigt echter van een zekere onachtzaamheid, nonchalance en zelfs onbehoorlijkheid om  de individuele mensen op deze manier te negeren. Natuurlijk kan je niet voor iedereen persoonlijk zorgen en opkomen, daarvoor zijn we met te veel mensen. Maar nu komen we in het andere uiterste, waar persoonlijk leed wordt weggeredeneerd om het systeem te behouden. Enige schaamte zou hier op zijn plaats zijn. Het systeem is er per slot van rekening voor de mensen en niet andersom. Rationaliteitsschaamte?

Ik heb absoluut geen behoefte aan het Utrechtse Justitie onderzoek. Dat moet natuurlijk worden uitgevoerd binnen dezelfde objectieve meetbare kaders en doelstellingen en SMART worden geformuleerd, zodat er geen andere dan een bevestigende uitkomst kan komen. Het zal weer een prachtige voorstelling van het verhullen van de werkelijkheid achter mooie woorden worden, want er zit niemand te wachten op een onderzoek dat zegt dat de functie van de agent zover is uitgehold dat hij niet meer met gezond verstand mag nadenken over wat hij nu wel en niet moet doen. Ook niet als de context (=omgeving) er letterlijk om gilt. Die uitkomst is volledig ondenkbaar in een samenleving waar “willekeur” een lelijk woord is.

Toch, alles bij elkaar optellend, zou een beetje gezond verstand, handelen naar bevind van zaken, in deze zaak het verschil hebben gemaakt. Zoals ik al eerder heb geschreven, die ene kleine beslissing maakt alle verschil. Deze kleine beslissingen maken we allemaal aan de lopende band. Vaak op routine, meestal op voorkeur (=willekeur) en soms overdacht. In veel gevallen zijn de consequenties van een beslissing vooraf helemaal niet te overzien en moet je terugvallen op ervaring uit het verleden, of in het ergste geval de gok wagen.  Ik ga er dan ook vanuit, dat een professional, zoals een politieagent die de nodige ervaring heeft, zeer wel in staat zou moeten kunnen zijn om te beoordelen of hij een huis moet binnengaan ja of nee. Gaat hij dan “zomaar” bij iedereen naar binnen? Welnee, dat is de grootste flauwekul die er bestaat. Hij gaat naar binnen als hij denkt dat dat nodig is. Gun hem die ruimte, want we zijn er allemaal individueel van afhankelijk. Worden we dan een “politiestaat”, Big Brother is Watching You? Welnee, dat zal niet afhangen van de “willekeur” van oom agent. Is die agent wel objectief? Natuurlijk niet! Hij is een mens van vlees en bloed, die net als u zijn zintuigen moet volgen. Maakt hij dan geen fouten? Natuurlijk wel, enkel minder dan u verwacht door zijn ervaring en training op het gebied van opsporing.

Met braaftaal (de werkelijkheid weergeven in mooie woorden), het uitdrukken van alles in herkenbare, doch anonieme groepen, komen we er echt niet. Dat negeert individueel leed, wat we op de koop toe moeten nemen, ten bate van het systeem. Dan belanden we in termen als “een acceptabel verlies” of een variatie daarvan. Persoonlijk denk ik dat juist dit ene voorval, deze individuele situatie, een voorbeeld is van de gevolgen van de ontwikkeling van onze samenleving en persoonlijk vind ik dat helemaal niet acceptabel, maar wel een groot verlies.

Aandacht voor de individuele mens wordt steeds minder. Het bestaat al bijna niet meer, want we hebben regels. Iedereen gelijk voor de wet, toch? Alles moet worden bezien vanuit een groter geheel (het algemeen belang) en niet zelden komt daarbij het kosten aspect (economie, begroting, budget) als meest zwaarwegende criterium uit de bus. In de praktijk blijkt echter steeds vaker dat de algemene maatlat helemaal niet past bij de verschillende individuele situaties. In die gevallen moet veelal het individu het ontgelden voor het algemeen belang (de maatlaat moet hoe dan ook blijven bestaan). Ook hier moet, om “willekeur” te voorkomen, het individu zijn persoonlijk offer brengen.

In tijden van “crisis” is het helemaal niet vreemd dat er goed op de centen wordt gepast, maar mag ik u erop wijzen dat een samenleving ook maatschappelijk failliet kan gaan? Wie wil er leven in een samenleving waar de individuele persoon wordt aangemerkt als een “acceptabel verlies”? Wie wil er leven in een samenleving waar een mens niets meer dan een nummer in het systeem is en wordt uitgedrukt in een percentage “foutmarge”?  Ik kan u zeggen dat we al een flink eind op weg zijn in die richting en dat het er vooralsnog niet naar uitziet dat er iets gaat veranderen. Daarvoor is het probleem nog niet groot genoeg. Maar ik blijf hopen op een moment van bezinning.

Nederland zit (al jaren) in de ontkenningsfase. We zijn van een spaarzaam ijverig volkje verworden tot aan geld verslaafde consumentisten met een heilig geloof in economie (lees “vrije markt”). Een weg terug is er niet, tenminste zo lijkt het, of zou Rob hier een aanleiding geven tot nadenken? We reageren al jaren niet meer op “zachte signalen”, want die zijn niet uit te drukken in cijfers, maar wellicht worden ze nu iets harder. Ik hoop met hem mee.

Het is echt mogelijk, kijk maar; we voldoen aan de voorschriften voor straatverlichting

In het Brabantse Oosterhout is het weer vastgelegd (bron: omroep brabant), hoe mensen gewoon een opdracht uitvoeren, zonder zelf na te denken. Regels bepalen hoe en waar de parkeervakken moeten komen en andere regels bepalen hoe en waar de straatverlichting geplaatst dient te worden. Hierin is geen ruimte voor eigen initiatief, dus dat is netjes weggeregeld. Missie straatverlichting geslaagd, parkeervak verdronken.
Ik zeg bewust “weer” vastgelegd, want ik zet de Oosterhouters lelijk te kijk met dit voorbeeld, maar ze zijn beslist niet de enigen. Dit soort “foutjes” is aan de orde van de dag.
In dit geval zijn er een paar mensen geweest, met een opdracht onder de arm, die zonder blikken of blozen een lantaarnpaal voor een parkeervak plaatsen. Het is zo opmerkelijk, dat iedereen kan bedenken dat het niet echt handig is. Maar daar gaat het niet om. De mensen hebben wellicht zelfs geprobeerd om een leidinggevende te bellen, maar zijn er niet uitgekomen. “U bent aangenomen om lantaarnpalen te plaatsen en niet om na te denken, daar zijn wij voor”.
Daarom is het ongepast om de mensen die de paal hebben geplaatst hierop aan te spreken, zij voeren gewoon hun opdracht uit. Is die opdracht dan niet okee? Welnee, die voldoet aan alle richtlijnen, randvoorwaarden en andere voorschriften. Zijn de parkeervakken dan niet juist gepland? Welnee, ook hiervoor geldt hetzelfde; ze voldoen aan de regels. Waar gaat het dan mis? Ik zeg de papieren werkelijkheid, het bijzondere geloof in regels, papier en rationaliteit, waarmee de echte werkelijkheid (die je buiten kan zien) beheersbaar zou worden. Hele legers met mensen zitten het te bedenken, maar in de praktijk zie je welke kwaliteit het oplevert. Waar regels zijn, is geen aandacht nodig, toch?

Aandacht geven (en krijgen) is een heel natuurlijk menselijk principe. Iets wat je leuk, aardig of interessant vindt, krijgt vanzelf de aandacht die het nodig heeft. Daarom is aandacht krijgen ook zo prettig, want dat betekent dat je leuk, aardig of interessant wordt gevonden. Daarnaast bestaan er natuurlijk de zaken die we aandacht moeten geven, omdat het anders verwatert, of in een erger geval mis gaat. Het stellen van prioriteiten is een vak op zich geworden.

Hier ontstaan de systemen waarmee we aandacht kunnen managen. Het eerste en eenvoudigste systeem is natuurlijk de agenda. Hierin kunnen we onze tijd plannen en afspraken maken, zodat de tijd effectief wordt verdeeld. Bijna iedereen ervaart dat het knap lastig is om die agenda ook echt na te leven en maar zelden komt het voor dat we alles hebben gedaan wat er voor een dag stond gepland. Een duidelijker voorbeeld van het verschil tussen de kloktijd (uurwerk, agenda, planning) en de belevingstijd kan ik haast niet bedenken. De kloktijd is vaak op, als de belevingstijd gewoon doorgaat.

Ook meer geavanceerde systemen, zoals planning en controle, timemanagement, projectmanagement en natuurlijk de vele ict oplossingen gaan op hetzelfde principe mank. Projecten lopen structureel uit en overschrijden budgetten, de werkdruk (lees gebrek aan tijd voor aandacht) neemt enkel toe. Het lijkt erop dat velen dit herkennen, maar gelijk ook een heel normaal verschijnsel vinden. De nadelige gevolgen vinden we meestal wel vervelend, zodat daar oplossingen voor worden bedacht. Die oplossingen monden uit in een nog beter systeem om de schaarse tijd te managen, met het resultaat dat we hetzelfde gaan doen, maar dan beter. Tenminste, ik kom niet vaak een oplossing tegen die dat anders doet.

We blijven bijna per definitie zitten met het probleem dat de kloktijd een vast gegeven is, die ook nog eens geheel vanzelf voorbij gaat. Als je lang genoeg wacht is de tijd op en hoeft het niet meer. Alleen de dingen die echt heel erg belangrijk zijn vergeten we niet. Daar is altijd wel aandacht (tijd) voor.

Daarmee is de cirkel weer rond. Alles draait om aandacht en als je wilt dat iets echt succesvol wordt, moet je het de aandacht geven die het nodig heeft cq verdient. Liefst net iets meer, want de laatste minuut maakt het verschil. Laat je vooral niet afleiden door al die dingen die ook belangrijk zijn, maar vraag jezelf gerust eens af hoe belangrijk het nu werkelijk allemaal is. Ook al kost dat een beetje tijd…..

Zo kan het ook :: Aandacht

Soms raak je blij verrast door eenvoudige dingen. Thanks Google!

In beide gevallen kan het nadeel volgens de vereniging vele duizenden euro’s bedragen.Klanten die hun DSB-hypotheek elders willen onderbrengen, worden geconfronteerd met een hoge vertrekboete. In de oude DSB-voorwaarden staat dat de klant een boete van 3,5 procent van de hypotheeksom moet betalen als hij binnen tien jaar bij DSB vertrekt. Deze boete is niet geschrapt en is uitzonderlijk: vrijwel overal kan een klant aan het einde van een rentevaste periode zonder boete overstappen naar een andere geldverstrekker, aldus VEH. De organisatie vraagt minister Jan Kees de Jager (Financiën) te voorkomen dat de naar schatting 25.000 hypotheekklanten van DSB verder worden benadeeld. VEH wil dat DSB-klanten bij een nieuwe renteperiode een marktconform aanbod krijgen en zonder boete hun hypotheek kunnen oversluiten naar een andere geldverstrekker. Ben Knüppe, curator bij DSB Bank, liet in het tv-programma Nieuwsuur weten dat de hypotheekrente eind juni omlaag gaat. Met hoeveel kon hij nog niet zeggen.

via Hypotheekklanten DSB krijgen hoge boete – Economie – AD.

Het kan ook niet anders. Als mensen worden gedreven door geld, in een wereld waar “de kleine lettertjes” de dienst uitmaken, is 1 + 1 = 2. Toch vind ik dit een zeer bijzondere manifestatie van winstmaximalisatie. De toch al gedupeerde klanten van Dirk krijgen nog een subtiel schopje na.

De betrokken partijen hebben volgens de Opta maar liefst 400 miljoen spamberichten verstuurd. Dat heeft de toezichthouder laten meewegen bij de hoogte van de boete.De e-mailadressen werden bemachtigd via online-enquêtes en prijsvragen van derden. De bezoekers daarvan hadden niet door dat zij door daaraan mee te doen hun mailbox ook openstelden voor de spam. Het gaat om Digital Magazines en zijn bestuurder Rivièra Vastgoed BV (330.000 euro), een persoon handelend onder de naam van de eenmanszaak Mail Garage (110.000 euro) en de feitelijke leidinggevende en (ex)aandeelhouder/bestuurder van Digital Magazines (220.000 euro).

(ANP)

31/05/11 13u42

via Ruim zes ton boete voor megaspammers – TV & Radio – AD.

Het haalt natuurlijk niet veel uit, want de inkomsten, gegenereerd door spam, zijn altijd nog vele malen groter dan de opgelegde boetes, maar het is wel een goed signaal.

Spam is slecht; Het is ongevraagde reclame (alsof er gevraagde reclame bestaat maar dat terzijde) die mailboxen vervuilt. Je valt er mensen mee lastig en bij het merendeel van de mensen is de irritatie groter dan de winst. Echter het kleine percentage (< 1%) mensen dat toch reageert op spam, maakt het voor de spammer al goed. Het kost immers zo goed als niets. Je moet alleen een onverzadigbare en bijzonder asociale drang naar winst hebben om al die mensen willens en wetens te willen schofferen. Het gaat zelfs zover dat door de spamfilters je soms ook “echte” mail mist. Daarbij zijn in de ict afdelingen van bedrijven grote hoeveelheden aandacht alleen al besteed aan de afhandeling van mail, lees het filteren van spam.  En niet te vergeten al die werknemers, die eerst vele mails moeten wegclicken, voordat ze aan het echte werk toekomen.

Deze vorm van marketing, die mijns inziens alle fatsoensnormen te buiten gaat, kost ons met z’n allen heel veel euro’s. Ik vraag me dan ook af wanneer het zover komt dat de verzender  van mail verantwoordelijk wordt voor de aankomst van de mail in plaats van de ontvanger. Ik kan me zo voorstellen dat er een tijd komt waarin het gemakkelijk is om te zeggen dat je mail niet hebt ontvangen omdat hij waarschijnlijk in de spambox is geland, moet je maar zorgen dat je niet staat geregistreerd als spammer, sorry :-)

De enige oplossing is alle spammers volledig negeren, omdat ze nu eenmaal spammers zijn, maargoed… als 0,1% van de mensen blijft kopen… dan loont het ruim en is het niet uit te roeien, ook niet met een luttele 6 ton boete. Niets is minder menselijk dan spammen.

Maar er is meer. Het zet de gesprekspartner ook aan het denken over de twee begrippen, gelijk en geluk. Gelijk krijgen, bevestigd worden in wat je denkt is nu eenmaal prettig. Het bezorgt je een goed gevoel, het brengt een verbinding, een gelijkgestemde en daaruit voortvloeiend een relatie of de definitie van de relatie.
Geluk daarentegen is weer iets heel anders. Dit begrip zegt iets over het welbevinden van de persoon zelf. Geluk kan dus heel goed bestaan zonder gelijk. Het hangt er dan helemaal vanaf of het gelijk een voorwaarde is voor geluk. Afhankelijk van de context zal dat in enkele gevallen zo zijn, maar in veel gevallen kan het geluk ook zonder gelijk bestaan. Het is dan mogelijk om samen te leven met een verschil van inzicht, zonder dat dit een punt van strijd blijft.
Na deze vraag kan het gesprek niet meer hetzelfde blijven. De gebruikelijke strijd met argumenten wordt onderbroken door een moment van bezinning. Beide gesprekspartners moeten even een pas op de plaats maken en voor zichzelf bepalen of het gelijk nu echt de belangrijkste factor is, waar meestal het geluk in het geding is. Het geeft dan de ruimte om samen te bepalen of het echt belangrijk is om op deze inhoud met elkaar af te stemmen.

Het werkt ook meta in gesprekken over andere relaties. U kent het wel, de collega, die even komt praten over de laatste aanvaring met een andere collega. Als er dan iets in zit dat lijkt op gelijk willen halen, dan is deze vraag een uitkomst. Wel een beetje oppassen voor de relatie, want zonder betrekking kan deze vraag niet worden gesteld. Het is dan een directe belediging aan het adres van de gesprekspartner met een volledig averechts effect.

Het is u waarschijnlijk wel bekend, de dagelijkse portie reclame in de gedrukte media, op gevels, bushaltes, stations, en luchthavens, op radio en televisie, via websites en niet te vergeten spam in de mailbox. Alles bij elkaar is dat een miljardenindustrie, die er enkel op gericht is (aankoop)gedrag te beïnvloeden. Sommige producten zien we daar nooit en andere juist opvallend veel. Voor enkele producten, zoals tabak zijn zelfs verboden ingesteld omdat het bewezen slecht wordt geacht voor de volksgezondheid. Heineken is één van de grondleggers geweest van de marketing voor bier. De geniale campagnes hebben het bedrijf op een ongekende positie gebracht in de biermarkt. Marketing loont aantoonbaar.

Maar is de marketingboodschap altijd juist? Nee, zeker niet, want het is de gewenste boodschap van de fabrikant, die er veel geld voor over heeft om die boodschap de wereld in te krijgen. Dat wil niet zeggen dat de boodschap altijd onjuist is, maar de kans dat we een iets verdraaide werkelijkheid krijgen voorgeschoteld, wordt groter naarmate het belang groter wordt. Er wordt ook handig gebruik gemaakt van bekende beelden, zoals een acteur in een witte jas, waarvan de indruk bestaat dat het een wetenschapper is. Het is geen wetenschapper, maar dat wordt ook niet beweerd, dus worden er geen onwaarheden verkocht. Denk ook aan de blije gezichten bij de Frisia financieringen. Alsof je er zo blij mee moet zijn dat je iedere maand te veel rente mag betalen?! Of de bewust foute Nederlandse nasynchronisatie, die de indruk wekt dat het product wereldwijd populair is. De extreem stalend witte tanden mogen we natuurlijk niet vergeten. Ook in taal worden deze misleidingen uitgenut: “Kenners kiezen”. Wie zijn dan de “kenners” kunnen we die kennen en kunnen we daar navraag doen of het echt zo is?  Het zijn maar voorbeelden. We kunnen helaas wel vaststellen dat er dagelijks een ongezonde portie list en bedrog voorbij komt, van een orde waarvan we niet mogen zeggen dat het leugens zijn, maar waarheden zijn het net zo min.

Het is dus allemaal wettelijk toegestaan, zolang er maar geen bewezen leugens worden verkocht. En daar komen we in het grote grijze gebied van de marketeer. We gaan door de wereld van de feiten, beweringen en waarschijnlijkheden, of iets wetenschappelijk is aangetoond en of weerlegd en of de wetenschappers het er zelf wel over eens zijn. Voor veel van deze zaken bestaat helemaal geen bewijs en komt het er eenvoudigweg op neer dat het waarheidsgehalte gelijk is aan de hoeveelheid mensen die het geloven. Tel daarbij de kracht van de herhaling (als je het maar vaak genoeg hoort, zal het wel waar zijn) plus de macht van de aandeelhouder en daar is de verklaring voor de samenhang in marketing inspanning en leugens. Mijn vader zei altijd al dat er tenminste iemand beter van wordt en dat is in dit geval ook zo. Is het niet de consument, dan wel de fabrikant en in het ergste geval alleen de marketeers en media magnaten. “Ik ben toch niet gek”

Hoe kan het ook anders? Zouden de Strepsils wel werken? En de Axe dan?
LONDEN – Calgon, dat kalkafzetting in wasmachines moet voorkomen, werkt niet of nauwelijks om de levensduur van de apparaten te verlengen. Dat meldde het Britse consumentenblad Which? naar aanleiding van onderzoek. De onderzoekers vonden na drie jaar testen geen bewijs dat wasmachines zonder Calgon een korter leven zijn beschoren. Daarvoor waren de hoeveelheden kalkopbouw te gering. De onderneming die al jaren adverteert met de slogan ‘wasmachines leven langer met Calgon’ zegt dat de reclameuitingen zijn onderbouwd met onderzoek. De uitkomsten daarvan kunnen echter niet naar buiten gebracht worden uit concurrentieoverwegingen, aldus Calgon tegen het consumentenblad.Which? heeft een klacht ingediend bij de Britse reclamewaakhond Advertising Standards Authority.
© ANP
via ‘Calgon werkt niet of nauwelijks’ | nu.nl/economie | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl.