Home » In memoriam : Ondernemer

In memoriam : Ondernemer

Afgelopen zondag bereikte mij het trieste bericht van het overlijden van een nog veel te jonge ondernemer. Hij heeft de keuze gemaakt om zelf het tijdstip van overlijden te bepalen. Dit was voor mij niet de eerste collega die ik op deze manier uit het leven zie stappen. Het ondernemersleven kent vele ups en downs, waarvan de laatste klaarblijkelijk in voorkomende gevallen zo heftig worden dat de beste keuze definitief afscheid nemen wordt. Afgelopen donderdag heb ik hem mogen uitzwaaien bij zijn laatste reis. Het was een mooie maar treurige dienst, met vele verslagen , die het voornamelijk niet konden begrijpen maar gelukkig wel respecteerden.

Al sinds 2004 ben ik actief op een ondernemersforum. Het forum heeft de insteek om ondernemers te verenigen, zodanig dat kennis wordt uitgewisseld en er onderlinge connecties cq netwerken ontstaan. Het forum is erg succesvol en kent nu meer dan 50.000 gebruikers. Er ontstaan netwerken, relaties en zelfs vriendschappen. Sommige ondernemers zijn zo actief, dat ze vele anderen met raad en daad terzijde staan. Allemaal vrijwillig natuurlijk.

Deze ondernemer was geruime tijd heel erg actief op het forum en heeft daarmee vele anderen een goede dienst bewezen. Een enkeling heeft hij zelfs helemaal uit de problemen weten te helpen door tomeloze inzet, waarvoor wij enorm veel respect hebben. Het bijzondere in dit verhaal is natuurlijk dat iemand met zo veel kracht, inspiratie en goede ideeën, uiteindelijk voor zichzelf de oplossing niet ziet. Er zijn natuurlijk in zijn omgeving wel mensen geweest die hem hielpen en nu nog steeds voor de nabestaanden opkomen, maar die ook geen weet hadden van zijn laatste besluit.

Dat is een zaak die mij enorm bezig heeft gehouden de laatste paar dagen. De vraag hoe het zo kan zijn dat juist de mensen die zo veel voor anderen betekenen niet de keuze maken om zichzelf bloot te geven aan anderen, op het moment dat het er echt toe doet. Er waren zo vreselijk veel mensen bij het afscheid, waarvan mijn inschatting is dat ze allen bereid waren geweest om te steunen, maar slechts een enkeling wist iets meer dan wat er aan de oppervlakte zichtbaar was. Zelfs die kennis was niet of nauwelijks toereikend om de inschatting te kunnen maken dat deze keuze voorlag.

We zijn natuurlijk allemaal druk, en soms zelfs zo druk dat je maar nauwelijks de eigen sores kunt bolwerken. Dat is het lot van een ondernemer, je wil wat en daar moet je wat voor doen. Vaak is datgene wat je wilt niet helemaal in overeenstemming met wat de omgeving zou willen, dus ontstaan er op verschillende fronten kleine en grotere conflicten.

Soms verlies je de strijd, en moet je het verlies accepteren. Als je echter op meerdere fronten tegelijk verliest, kan het verlies zo groot zijn dat je onderneming failliet gaat. Dat verlies treft jezelf, maar ook je dierbaren, zoals vrouw en kinderen. Onze wet is erop gericht om de ontstane schulden te vereffenen, no matter what, schuld is schuld. We hebben de Wet Schuldsanering, waarvan de betreffende ondernemer niet geheel toevallig zijn ervaringen daarmee op verschillende plaatsen heeft nagelaten. De verhalen zijn pakkend, bijna onmenselijk en soms zelfs ronduit lachwekkend. Hij was geen voorstander van die regeling, maar het is het enige wat nog rest als je niets meer hebt dan schuld.

Ik wil in geen geval een verwijt maken met betrekking tot de keuze van deze ondernemer. Dat is gebeurd en onomkeerbaar en verdient enkel rouw en respect. Enkel denk ik dat er voor andere ondernemers die helemaal onderuit gaan nog wel een keuze is om het sociale netwerk dat je hebt, te betrekken bij je keuze. Er zit naar mijn inschatting echt nog wel ergens een reserve voor wat betreft mensen voor je kunnen en willen doen, maar laat ze alstublieft weten wat er echt aan de hand is, want enkel dan kan een ander je helpen.

Na afloop van de rouwdienst hebben we met een paar mensen nog even nagepraat. Er ontstonden ideeën om een vangnet te bedenken, waarmee we konden bijspringen als het echt noodzakelijk is. Dat is echter heel lastig, want wanneer is het echt noodzakelijk? is de vraag die opkomt. Juist daarom denk ik dat de oplossing moet voortkomen uit de sociale banden die je al hebt. Voor die mensen bestaat er een relatie, die ergens nog wel een reserve heeft die aangesproken kan worden. Die reserve moet enkel wel echt worden aangesproken door middel van totale openheid.

Laat dit een oproep zijn aan alle ondernemers die het niet meer zien zitten om zo snel mogelijk hun dierbaren, vrienden, kennissen en collega’s erbij te betrekken. De een zal meer bereid zijn dan de ander, enkel als je het niet doorhebt, kan je ook niets doen dan toekijken bij een voldongen feit. Mijn absolute advies daarbij is; Vraag niet om geld, maar vraag om echte hulp.

 

Eén reactie

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.