Home » Mag ik een momentje stilte?

Mag ik een momentje stilte?

:boss In een land waar de vrije meningsuiting wordt gekoesterd moet je natuurlijk wel een mening hebben. Daar wordt ook voortdurend naar gevraagd via de moderne (sociale) mediakanalen. Ben je het ermee eens dan druk je ´vind ik leuk´ en ben je het er heel erg mee eens, dan druk je ´delen´. Vind je het niks, dan negeer je de boel of schrijf je jouw mening eronder. In een split second is het geregeld en de wereld weet hoe je erover denkt.

Meer dan een split second hebben we ook niet, want er komen nogal wat van die berichten voorbij. Ik heb het niet geteld maar ik gok dat je met 15o vrienden in je tijdlijn al gauw rond de 80 keer per dag mag besluiten of je het leuk vindt of niet. In de regel gaat het dan ook om de titel en/of het plaatje bij het bericht, want de hele tekst lezen en de eventuele links naar bronnen volgen duurt allemaal veel te lang. Tenminste, als ik dat zou doen, kom ik per dag tijd tekort.

We hebben ook wat te vertellen met zijn allen. De meest uiteenlopende zaken kom ik tegen en iedereen heeft de beschikking over zijn eigen roeptoeter. Of er nu onderzoek naar gedaan is, het komt van een expert op het onderwerp of dat de buurvrouw het net heeft verteld, maakt niks uit. Als het maar een (goed) verhaal is. Iedereen schreeuwt om het hardst, want het is natuurlijk wel aardig om ´vind ik leuks´ te verzamelen, daarmee stijg je op de ladder van de tijdlijn. En, bij veel ´vind ik leuks´ zal het wel een goed verhaal (waar) zijn, toch?

Natuurlijk komen de bekende onderwerpen veelvuldig voorbij en vinden we ook allemaal dat onze mening ertoe doet, we leven immers in een democratisch land. Het gaat dan om de vluchtelingen, de populariteit of het resultaat van het Glazen Huis of de hulp van Sinterklaas. Daarnaast natuurlijk de persoonlijke prestaties, zoals een prijs bij de bridgeclub, je 10.000e biertje of wat je gaat eten en waar. Daar hebben we iets over te melden en dat moet wel snel gaan, want tijd om er echt aan te geven hebben we niet, naast het werk, de echte sociale omgeving, sport, hobby, vereniging, telefoon, email, whatsapp en nog veel meer. Laatst kwam ik er een tegen die stelde dat de ´vind ik leuks´ bij zijn stelling overeenkwamen met handtekeningen onder een petitie. Persoonlijk denk ik dat daar nog wel enige ruimte tussen zit.

U begrijpt al dat ik er zo mijn bedenkingen bij heb. Ik denk graag even 10 seconden (of langer) na, voordat ik besluit of iets leuk is of niet. En dat wil nog niet eens zeggen dat ik het ermee eens ben of niet. Tussen leuk en een goed plan zit nog wel enig verschil, dacht ik zo. Ik stel prijs op een goed gesprek, waarin echte inhoudelijke argumenten kunnen worden uitgewisseld. Maar helaas, daar lenen deze media zich veel minder voor, want dan moet je erbij nadenken en dat kost tijd, die we er niet meer voor over hebben. Daarnaast merk ik dat deze nieuwe cultuur nu ook zijn intrede doet in het normale sociale verkeer. Het is veel lastiger geworden om een goed gesprek met iemand te voeren, want de spanningsboog staat afgestemd op de split second waarin het oordeel geveld moet zijn. Ik maak het regelmatig mee dat mij iets wordt gevraagd en dat voordat ik een antwoord heb kunnen produceren het onderwerp alweer verdwenen is. En, als je niet oppast, piept de telefoon en zie je de ogen direct afdwalen. Wat mij betreft direct einde gesprek.

Het is een nieuwe wereld van heel veel zenden en weinig ontvangen. We produceren met zijn allen een oorverdovend lawaai. Lawaai dat door de verdovende werking nauwelijks meer wordt opgemerkt. Tussen het lawaai zit heus af en toe wel eens iets dat er echt toe doet, maar het vraagt heel wat inspanning om dat bericht eruit te filteren, als het al lukt.

Mensen zullen zich afvragen waar ik me nu toch druk om maak. Welnu, dat is de aandacht die een onderwerp dat er echt toe doet verdient. Die aandacht is nodig om een weloverwogen eigen beeld te kunnen vormen. Even stilstaan bij de probleemstelling, de primaire reactie even uitstellen, wellicht eens navragen bij deze of gene, er iets over lezen, nagaan wat nu de doelstelling is van de opsteller, het dan allemaal laten bezinken en de dialoog aangaan. Die aandacht sneeuwt volledig onder bij al dit lawaai. En, zoals ik eerder opmerkte, het lawaai doet nu ook zijn intrede in de echte sociale omgang. Het gaat niet meer om je verhaal of een goed gesprek maar om je mening, oftewel de ´vind ik leuk´ knop.

Ik realiseer me dat ik nu ook mijn bijdrage lever aan de hoeveelheid lawaai en wellicht is ook dit enkel maar ruis op de lijn. Toch denk ik hiermee een bijdrage te leveren aan de constatering van een ontwikkeling waar ik bedenkingen bij heb. Wellicht komt het omdat ik de laatste paar jaar aardig nauw betrokken ben geweest bij een media instelling, waar ook de schreeuw om (gratis) aandacht hoogtij vierde.

Ik wens iedereen dan ook zijn eigen 10 (of meer) seconden stilte om dit verhaaltje eens op zich in te laten werken. Misschien volgt er wel een beter verhaal uit?

Henk de Greef

2 reacties

  1. Fred Gorter zegt:

    Beste Henk, Na je vraag “mag ik een momentje stilte” wat voor mij als ras Calvinist natuurlijk onlosmakelijk verbonden is aan ‘handjes samen en oogjes dicht’ kan ik na het lezen van het stuk, hoewel het enigszins generaliserend is, toch alleen maar volmondig Amen op zeggen!

  2. Hans Vanderbilt zegt:

    Even stilstaan bij de tekst…
    Primaire reactie even uitstellen…
    Tekst nog eens lezen..
    Het laten bezinken…
    En de dialoog aangaan.

    “Vind ik leuk.”

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.